ΒΡΕ ΠΑΙΔΙΑ,ΓΕΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΟ ΛΕΝΕ ΤΩΡΑ;ΓΙΑΤΙ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΟΥ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑ ΤΟ ΛΕΓΑΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ.

Μέσα από την αναζήτηση και την αγωνία για το τι μπορούμε να κάνουμε στις συνθήκες τής κατοχής και τής αιχμαλωσίας πού μάς έχουν επιβληθεί,από τις πολλές ιδέες πού ρίχτηκαν μία ξεχώρισε,πήρε κεφάλι και έγινε σήμα κατατεθέν αρκετών ομάδων και μεμονωμένων ατόμων:Η Γενική Πολιτική Απεργία σαν η απάντηση πού πρέπει να δοθεί στην επίθεση πού δεχόμαστε.Πρόκειται όμως για έναν όρο πού δέχεται πολλές ερμηνείες και σήμερα τείνει να επικρατήσει μιά απ'αυτές πού δίνεται σαν αξίωμα(συνήθως κάτω από τίτλους: Τι είναι γενική πολιτική απεργία) ενώ η ερμηνεία αυτή αποτελεί παρέκκλιση από την σημασία πού είχε τότε πού εμφανίστηκε η γενική πολιτική απεργία στην ιστορία (επισημαίνω ότι υπάρχει διαφορά,δεν εννοώ μ'αυτό ότι θα πρέπει αναγκαστικά να επιμείνουμε στην παλιά σημασία τού όρου).

Μιά μικρή αναδρομή στο παρελθόν. Απ'όσο ξέρω το αίτημα αυτό μπήκε πρώτη φορά από τούς αναρχικούς τού 19ου αιώνα και απ'αυτούς πού ονομάστηκαν “αναρχοσυνδικαλιστές” στη συνέχεια.Οι αναρχικοί δεν εννοούσαν τίποτα άλλο παρά γενικευμένη απεργία και σταμάτημα τής παραγωγής.Το “πολιτική” δεν θεωρούσαν καν ανάγκη να το προσθέσουν,γι αυτούς ήταν αυτονόητο ότι ένα γενικό σταμάτημα τής παραγωγής κάποιας διάρκειας θα φέρει την πτώση όχι μόνο μιάς κυβέρνησης αλλά και ολόκληρου τού καπιταλιστικού συστήματος. Θα ήταν κατά τη γνώμη τους μιά αναίμακτη επανάσταση.Οι αναρχικοί αυτοί υπήρχαν σαν παρουσίες και είχαν αναφορά στα μικρά παραγωγικά εργαστήρια και τις φάμπρικες,παραγωγικές μονάδες δηλαδή πού δεν είχαν περάσει στο στάδιο τής προχωρημένης μηχανοποίησης.Στις μονάδες αυτές οι εργάτες παίζαν καθοριστικό ρόλο στην παραγωγή όχι με τον αριθμό τους αλλά επειδή είχαν τη γνώση τού αντικειμένου τους.Αυτοί μόνοι γνώριζαν πώς κατασκευάζεται το αντικείμενο.Αν απεργούσαν αυτοί και ειδικά οι καλλίτεροι γνώστες μέσα απ'αυτούς,αυτοί πού ονομάζονταν “εργάτες-μάστοροι”, το εργοστάσιο έπρεπε να κλείσει,αυτοί οι εργάτες ήταν πολύ δύσκολο να αντικατασταθούν.Ήταν φυσιολογικό λοιπόν πώς,με αναφορά σ'αυτούς τούς εργάτες γεννήθηκε η ιδέα τής πτώσης τού συστήματος σε μιά συγκεκριμένη χώρα μέσα από μιά μαζική απεργία,ιδέα πού κυκλοφόρησε πολύ στη Γαλλία,Βέλγιο,Ελβετία και Ισπανία πάνω απ΄όλα,στην οποία επανήλθε κατά τα χρόνια τού μεσοπολέμου και τής έκρηξης τού 1936.

Από κει η γενική απεργία πέρασε και στα μηχανοποιημένα εγοστάσια και κηρύχτηκε αρκετές φορές στις αρχές τού 20ου αιώνα.Με άλλη μορφή πιά.Με πλαίσιο την ύπαρξη μεγάλων σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων και μαζικών συνδικάτων στη Δύση αλλά συνταράσσοντας επί δεκαετίες και ολόκληρες περιοχές τής τσαρικής Ρωσσίας όπου οι συνθήκες εργασίας ήταν εξαιρετικά σκληρές και το κίνημα είχε να παλέψει μέσα σε συνθήκες βαρειάς παρανομίας, υπήρχαν όμως μεγάλες βιομηχανικές μονάδες όπου η οργάνωση τής παραγωγής έμοιαζε μ'αυτήν τής Δύσης.Φορέας ήταν ξανά η εργατική τάξη,μιά εργατική τάξη όμως η οποία είχε μεν δυναμώσει αριθμητικά αλλά είχε εκχωρήσει την παλιά γνώση της στις μηχανές.Σ'αυτήν την φάση,παρόλες τις συγχίσεις πού προκάλεσε στην αρχή η αντίληψη τής γενικής πολιτικής απεργίας με την παλιά έννοια,έγινε βαθμιαία καθαρό ότι το σύστημα δεν πέφτει μόνο με την πίεση τής γενικής απεργίας,μπορούν όμως μ'αυτήν να κερδηθούν πολλά οικονομικά και πολιτικά αιτήματα για τούς εργάτες.Τώρα πιά ο προσδιορισμός “πολιτική απεργία” θεωρούνταν απαραίτητος για το διαχωρισμό από τις απεργίες με τα καθαρά οικονομικά αιτήματα.Αρκετές φορές οι πολιτικές απεργίες οδήγησαν στην πτώση κυβερνήσεων ή στην κατάκτηση τού γενικού δικαιώματος ψήφου (τών ανδρών φυσικά)-μέχρι εκεί ήταν πιά τα όριά τους.Συχνά συνοδεύονταν και από άλλες πράξεις πού δημιουργούσαν επαναστατική ατμόσφαιρα,πρωτοβουλίες στούς χώρους και στις γειτονιές, μαζικές συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις κ.λ.π.

Η Ρόζα Λούξεμπουργκ η οποία είχε πάει να παρακολουθήσει από κοντά τις μαζικές απεργίες τής Ρωσίας τών αρχών τού 20ού αιώνα πού είχαν την κορύφωσή τους το 1905 επισημαίνει στο βιβλίο της “Mass Strike”(νομίζω υπάρχει και ελληνική έκδοση με τον τίτλο”Μαζική απεργία,Κόμμα,Συνδικάτα”) ότι το χαρακτηριστικό αυτών τών απεργιών ήταν η γενικευμένη έκρηξη πού δημιουργούσε επαναστατική κατάσταση και όχι ο πολιτικός χαρακτήρας τών αιτημάτων, επειδή τα αιτήματα μέσα σε τέτοια κατάσταση συνέβαινε συχνά να μετατραπούν από οικονομικά σε πολιτικά και το αντίστροφο.

Όπως και να έχει το πράγμα,κάνοντας ένα πέρασμα από τις σημαδιακές πολιτικές απεργίες τού 20ού αιώνα,τις γενικευμένες εξεγέρσεις στις ΗΠΑ,στο Βέλγιο,στο σαρωτικό κύμα πού κατέληξε στην έκρηξη τού 1905 στη Ρωσία, μέχρι τις γενικευμένες απεργίες πού ακολούθησαν την φοιτητική εξέγερση στη Γαλλία τού 1968 και τών οποίων υποτιμάται συνήθως ο ρόλος στην πτώση τής κυβέρνησης του Ντε Γκώλ, τα κοινά χαρακτηριστικά πού μπορούμε να διακρίνουμε είναι ότι είχαν κέντρο τα εργοστάσια και ήταν πάνω απ'όλα κανονικές μαζικές απεργίες με πολιτικά αιτήματα(ή και με πολιτικά) συνοδευόμενες από μιά γενικευμένη κατάσταση εξέγερσης ή από άλλες συγκρουσιακές εκδηλώσεις.Συνήθως δημιουργούσαν κατάσταση πού έμοιαζε μ'αυτό πού είχε περιγραφεί σαν “ειρηνική επανάσταση” (αν και είχαν συχνά αιματηρή κατάληξη) είτε βάζαν θέμα κατάληψη τής εξουσίας είτε όχι.

Τι μπορεί να σηματοδοτεί σήμερα η επίκληση τής γενικής πολιτικής απεργίας;

Σήμερα και ειδικά αν μιλάμε για την Ελλάδα αλλά όχι μόνο,το σύνθημα αυτό έρχεται να πέσει σ'έναν κόσμο πολύ διαφορετικό απ'αυτόν πού το είχε γεννήσει. Σε μιά σχεδόν ολικά αποβιομηχανοποιημένη χώρα όπου έχουν απομείνει πιά πολύ λίγες βιομηχανικές μονάδες έτοιμες κι αυτές να κλείσουν,μιά χώρα πού έχει δεχτεί την οικονομική επέλαση αυτών πού ο κόσμος της θεωρούσε συμμάχους,πού σπρώχνεται απ'αυτούς στον αφανισμό,με τεράστιο και ραγδαία αυξανόμενο ποσοστό ανεργίας,με τούς ανθρώπους τής δουλειάς, όπου υπάρχει δουλειά ακόμη, όχι μόνο να μην κυριαρχούν στον χώρο τους αλλά να δουλεύουν συνήθως σε συνθήκες κάτεργου,εντελώς ανυπεράσπιστοι και στο έλεος τού εργοδότη χωρίς να μπορούν να διεκδικήσουν ούτε καν την πληρωμή τού μισθού τους και με την συνεχή απειλή τής απόλυσης.Σε μιά χώρα πού βλέπει τη νέα γενιά της να στρέφεται ξανά στη μετανάστευση και την ακόμα νεότερη να μην μπορεί καν να γεννηθεί.Σε έναν κόσμο πού έζησε τη συντριπτική ήττα τής αναγκαστικής αποδοχής τού δικού του θανάτου και τής χώρας του.Και επί πλέον,όχι μόνο τώρα αλλά και στις “καλές εποχές” δεν είχε γνωρίσει την οργάνωση και τη συμμετοχή του στη διεκδίκηση και στη λύση τών προβλημάτων του.Εκτός από μερικούς συγκεκριμένους κλάδους, η συνδικαλιστική οργάνωση στην Ελλάδα ούτε κατά διάνοια είχε σχέση με τα μαζικά συνδικάτα τής Δύσης λόγω τής άγριας καταστολής πού είχε πάντα ασκηθεί στούς εργατικούς χώρους.

Και όχι μόνο αυτά.Μιλάμε για έναν κόσμο πού έχει δεχτεί ,εκτός από τον οικονομικό πόλεμο,και έναν ολοκληρωτικό προσεκτικά και επιστημονικά σχεδιασμένο από καιρό,ψυχολογικό πόλεμο με στόχο την κάμψη οποιασδήποτε αντίστασης και την εκτροπή τής οργής του σε αλλες κατευθύνσεις,ανώδυνες για τούς πραγματικά υπαίτιους τής κατάστασής του,μέθοδος πού δυστυχώς μέχρι τώρα έχει αποδειχτεί αρκετά αποτελεσματική.Επί πλέον,σε αυτά πρέπει να προσθέσουμε μιά αντικειμενική διαφοροποίηση από τούς καιρούς πού γνώρισαν την άνθιση τών μαζικών απεργιών.Σήμερα δεν υπάρχει αυτό πού έχει ονομαστεί “επαναστατικό υποκείμενο”,μιά κοινωνική ομάδα δηλαδή με δυναμισμό και σημαντικό ρόλο στην οικονομία πού να μπορεί να πιέσει το σύστημα και να ηγηθεί τής εξέγερσης,μιά κοινωνική ομάδα τέτοια πού ήταν οι εργάτες πριν και στα πρώτα στάδια τής βιομηχανικής εποχής,ή τα πανεπιστημιακά φυτώρια τών νέων επιστημόνων στην εποχή πού ονομάστηκε “τής τεχνικο επιστημονικής επανάστασης”.Σήμερα υπάρχει μόνο ένας κατακερματισμένος κόσμος χωρίς συνοχή και οργάνωση,ένας κόσμος όπου ο ένας δεν καταφέρνει να συναντήσει τον διπλανό του,δεν κατάφερε να συγκροτήσει ένα μέτωπο αντίστασης,ένας κόσμος πού μέρα με τη μέρα πληθαίνει όλο και περισσότερο τις στρατιές τών ανέργων,στρατιές συνήθως πολύ απελπισμένες για να εξεγερθούν.Σε έναν τέτοιο κόσμο,ποιός θα ρίξει το κάλεσμα για γενική πολιτική απεργία και πώς θα μπορούσε αυτό να υλοποιηθεί;Υπάρχουν ελπίδες να καλυφθούν οι αδυναμίες ή πρόκειται τελικά για ένα ουτοπικό σύνθημα;

Κατά τη γνώμη μου ναι,υπάρχουν ελπίδες,χρειάζονται μόνο κάποιες προϋποθέσεις για να υλοποιηθούν.Τα κενά πού δημιουργούν ο κατακερματισμός, η έλλειψη οργάνωσης και συγκρότησης ένα μόνο πράγμα μπορεί να τα αντικαταστήσει:η οργή αν αφεθεί ελεύθερη κι αν πάψει να διοχετεύεται σε λάθος στόχους.Τότε θα μπορούσε να υπάρξει πραγματικά μιά γενική πολιτική απεργία,δηλαδή μιά επαναστατική έκρηξη.Δεν θα επεκταθώ εδώ στο πώς θα μπορούσε να γίνει αυτη η απελευθέρωση τής οργής, γιατί είναι ένα θέμα από μόνο του, αλλά θα επιστρέψω στο σύνθημα τής γενικής πολιτικής απεργίας για να εξηγήσω πώς,κατά τη γνώμη μου, οι άνθρωποι πού πιστεύουν σ'αυτό και το έχουν κάνει σημαία τους,με το περιεχόμενο πού τού δίνουν το κάνουν ακόμα πιό δύσκολο.

Οι σημερινές επιχειρηματολογίες υπέρ τής γενικής πολιτικής απεργίας έχουν κάποια κοινά χαρακτηριστικά:την περιγράφουν σαν μιά γενικευμένη επαναστατική έκρηξη αποφεύγοντας να την αποκαλέσουν επανάσταση. Συνειδητά ή ασυνείδητα αναγνωρίζουν την τρομακτική δυσκολία τής υλοποίησής της,τής δίνουν ένα νέο περιεχόμενο αφαιρώντας συχνά εντελώς την κοινή απεργία απ'αυτήν και καταλήγουν να διαπιστώσουν την ανετοιμότητα για ένα ανοικτό και άμεσο κάλεσμα.

Η αφαίρεση τής κοινής απεργίας από τον όρο “γενική πολιτική απεργία” μπορεί ενδόμυχα να οφείλεται σε έναν φόβο ότι δεν απεργούν εύκολα σήμερα οι άνθρωποι αλλά και σε μιά ανάγκη να χτυπήσουν το σύστημα σε καίρια σημεία Αυτό όμως πού βάζουν στη θέση τής κοινής απεργίας είναι στην πραγματικότητα πιό δύσκολο να πραγματοποιηθεί.Μιλούν στην ουσία για μιά λειτουργική κατάληψη όπου η εργασία θα συνεχίζεται αλλά με αποδέκτη την κοινωνία και πάνω απ'όλα μιά παύση πληρωμών τών εισπραττομένων εσόδων στο κράτος.Παρόλο ότι έχει δοκιμαστεί κάτι τέτοιο στο ΙΓΜΕ είναι πιό δύσκολο γιατί ρίχνει το βάρος τής απεργίας σε λίγους εργαζόμενους πού βρίσκονται σε θέσεις-κλειδιά και μάλιστα στον δημόσιο τομέα και γιατί δεν είναι ένας αγώνας εύκολα κατανοητός απ'όλους και απαιτεί μιά πολύ προχωρημένη οργάνωση από τα κάτω πού θα χειριστεί το όλο θέμα.Όχι σπάνια δε,η γενική πολιτική απεργία έχοντας ανακηρυχθεί σε πανάκεια, οδηγεί μερικούς στην καταδίκη οποιασδήποτε άλλης μορφής αγώνα και μάλιστα με επιθετικό και βάρβαρο τρόπο, μεγαλώνοντας έτσι τη σύγχιση και την απογοήτευση μέσα στο κίνημα.Και δεν φτάνει μόνο αυτό.Αλλά,έχοντας τονίσει τις πολλές προϋποθέσεις πού χρειάζονται για να κηρυχτεί μιά γενική πολιτική απεργία και διαπιστώνοντας ότι οι προϋποθέσεις αυτές δεν εκπληρώνονται,άλλες επιθέσεις εξαπολύονται ενάντια σ'αυτούς πού θέλουν να τολμήσουν αγώνες εφόσον “οι συνθήκες δεν είναι ώριμες” και η επιτυχία δεν είναι εξασφαλισμένη,μετατρέποντας έτσι το πρόταγμα τής γενικής πολιτικής απεργίας σε αίτιο ή πρόσχημα για ολική απραξία.Και το ερώτημα έρχεται από μόνο του:

Πότε θα μπορούμε να πούμε ότι είναι έτοιμος ο κόσμος για μιά γενική πολιτική απεργία;Και η απάντηση εύκολη:ΠΟΤΕ.

Γιατί η γενική πολιτική απεργία είναι επανάσταση και η επανάσταση δεν μπαίνει σε προγράμματα,δεν προετοιμάζεται από κόμματα και δεν υπακούει στα συνθήματά τους.Κι αυτό ισχύει όχι μόνο για τον αποδιοργανωμένο σημερινό κόσμο αλλά είχε διαπιστωθεί από παλιά.Ήταν αρκετά διαδεδομένη μιά κριτική στο σοσιαλδημοκρατικό κόμμα τής Γερμανίας ότι βάζει τόσες προϋποθέσεις για την κήρυξη μαζικής απεργίας ώστε αν εκπληρώνονταν καμιά απεργία δεν θα είχε λόγο να κηρυχτεί (αφού το σύστημα θα είχε ουσιαστικά καταρρεύσει). Γιατί βέβαια η άποψη για καλή προετοιμασία τής γενικής απεργίας συμβάδιζε και συμβαδίζει ακόμα με την πεποίθηση ότι την προετοιμασία αυτή θα την κάνει ένα κόμμα το οποίο θα πρέπει γι αυτόν τον σκοπό να μαζικοποιηθεί ώστε να μπορεί να ρίξει το σύνθημα και να εισακουστεί.Ενάντια στην αντίληψη αυτή επιχειρηματολόγησε σθεναρά και η Ρόζα Λούξεμπουργκ:το κόμμα είπε δεν μπορεί να προβλέψει και να οργανώσει καμιά επανάσταση.Γιατί η επανάσταση είναι απρόβλεπτη. Το κόμμα μπορεί να βρίσκεται μόνο εκεί πού βρίσκονται οι μάζες πού αγωνίζονται για την ζωή τους,να αφουγκράζεται τον παλμό τους και να βοηθήσει με όλες του τις δυνάμεις στην επιτυχία τών αγώνων αυτών ειδικά στο πολιτικό μέρος στο οποίο έχει γνώσεις και εμπειρία.Δεν μπορεί όμως να ελπίζει ότι θα ρίξει ένα σύνθημα πού θα σημάνει το γενικό ξεσήκωμα.

Εγώ προσωπικά δεν είμαι καθόλου τής άποψης ότι πρέπει να ανατρέχουμε σε θεωρίες πού γράφτηκαν πάνω από έναν αιώνα για να βρούμε λύση στα σημερινά προβλήματα.Όμως πιστεύω ότι η Ρόζα στην προκειμένη περίπτωση είχε δίκιο κι αν αυτό ίσχυε μιά φορά για τα μαζικά κόμματα εκείνης τής εποχής ισχύει δέκα φορές για σήμερα πού τέτοιο κόμμα δεν υπάρχει (και ούτε πρόκειται να φτιαχτεί κατά τη γνώμη μου γιατί έχει τελειώσει η περίοδος τής βασιλείας τών κομμάτων).Και όχι μόνο αυτό,αλλά χάθηκε και η ευκαιρία να δημιουργηθεί ένα ισχυρό αντιστασιακό μέτωπο όχι για να ρίξει συνθήματα αλλά για να προωθήσει και να βοηθήσει στο ξεσήκωμα τού λαού.Ισχύει μάλιστά όχι μόνο για τούς μεγάλους αγώνες αλλά και για τούς μικρότερους.Ποτέ δεν θα υπάρχει ικανοποιητική προετοιμασία για τίποτα,οι αγώνες θα είναι πάντα ανέτοιμοι και οπωσδήποτε δεν προγραμματίζονται.Σήμερα η ετοιμασία για αγώνα δεν μπορεί να γίνεται παρά μέσα από τον ίδιο τον αγώνα.Και καμιά ευκαιρία για αγώνα δεν πρέπει να αφήνεται να πάει χαμένη.Η Γενική Πολιτική Απεργία δεν θα ξεπηδήσει από το πουθενά.Γιατί σημαίνει Επανάσταση.Και όπως συμβαίνει και με τούς επί μέρους αγώνες,έτσι και γι αυτόν τον γενικευμένο,οι μόνοι πού μπορούν να ξέρουν αν μπορούν και θέλουν να τον κάνουν,είναι αυτοί πού θα σηκώσουν το βάρος του,ο εξεγερμένος λαός δηλαδή,παίρνοντας αποφάσεις μέσα από τα δικά του όργανα όπου ο λόγος του μετράει.Στα κομματικά γραφεία δεν ετοιμάζονται επαναστάσεις,ετοιμάζονται μόνο πραξικοπήματα.(αν ετοιμάζεται δηλαδή κάτι εκτός από άσκηση “υπεύθυνης” κοινοβουλευτικής πρακτικής πού σταματάει τούς αγώνες όταν τής χαλούν τα σχέδια).

Ανάμεσα στη Γενική πολιτική Απεργία και την απραξία υπάρχει κάτι πού μπορούμε να κάνουμε εμείς εδώ και τώρα;

Ναι,υπάρχει,πάντα υπάρχει κάτι πού μπορούμε να κάνουμε για να προχωρήσουμε ένα βήμα προς την έξοδο από το τέλμα.Επειδή όμως αυτό ακριβώς είναι το ζητούμενο αυτήν την στιγμή,η απάντηση δεν είναι εύκολη και δεν την έχει κανείς σαν συνταγή στο τσεπάκι του.Εγώ μιά γνώμη θα πω.

--Πρώτα-πρώτα σταματούμε να βρίζουμε τον κόσμο για την απραξία του,κατανοώντας ότι ένα σημαντικό κομμάτι του δεν ξέρει πώς να αντιδράσει,ένα σωρό αιτίες πού δεν μπορούμε να αναλύσουμε εδώ,έχουν οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι “δεν γίνεται τίποτα”.Αυτό το συμπέρασμα πρέπει να βοηθήσουμε να ανατραπεί,ξεκινώντας απ'αυτό πού υπάρχει,από τον κόσμο πού έχουμε στην κατάσταση πού βρίσκεται και όχι από κάποιο φανταστικό προλεταριάτο πού ανεμίζει κόκκινες σημαίες.Το βρίσιμο να μετατραπεί σε κάλεσμα κι αυτό το κάλεσμα πρέπει να βρούμε ποιό θα είναι.

--Σταματούμε να ασχολούμαστε συνεχώς και κατ'αποκλειστικότητα με την Χρυσή Αυγή.Ό,τι και να κάνουμε,η Χρυσή Αυγή δεν παλεύεται παρά με τη διαμόρφωση μιάς εναλλακτικής πρότασης από την μεριά μας, ικανής να δημιουργήσει έναν ισχυρό και διαφορετικό πόλο συσπείρωσης.Χωρίς αυτήν την πρόταση η ενασχόληση μαζί της την ισχυροποιεί αντί να την εξασθενίζει.

--Σταματούμε να ασχολούμαστε με τις δράσεις πού έχουν προγραμματίσει άλλοι και πού δεν βρίσκουμε τής αρεσκείας μας ή ακόμα ότι είναι πρόωρες,ότι εξυπηρετούν το σύστημα ή είναι ιδέες “νενέκων” πού δεν τολμούν κάτι αποφασιστικό.Το “σύστημα”θα προσπαθήσει να χρησιμοποιήσει ο,τιδήποτε κάνουμε,να ρίξει τις ιδέες πού το εξυπηρετούν σε όλους τούς χώρους επωφελούμενο από το γεγονός ότι σε μεγάλο βαθμό,δεν ξέρουμε σήμερα ούτε ποιό είναι πραγματικά το σύστημα,ούτε ποιά είναι τα σχέδιά του.Μπορούμε να απορρίπτουμε τις δράσεις πού μάς φαίνονται ότι δεν εξυπηρετούν την δική μας υπόθεση αλλά δεν τα βάζουμε με τούς ανθρώπους πού θέλουν να τις προωθήσουν.Η επίθεση σε όποιον προσπαθεί να ξεκινήσει κάτι,δεν προωθεί τη “σωστή άποψη”,προωθεί μόνο την απραξία και την απογοήτευση.Τα συμπεράσματα από συγκεκριμένες δράσεις θα βγούν από μόνα τους και τα αφήνουμε να βγούν αβίαστα.

--Σε συνάρτηση με το προηγούμενο,κατανοούμε το εξής:ένας κατακερματισμένος κόσμος,ασύνδετος μεταξύ του,ανοργάνωτος και απογοητευμένος,χωρίς κάποιον δικό του δημιουργημένο ήδη πόλο αναφοράς, δεν μπορεί να δόσει ένα και μόνο καίριο χτύπημα στο σύστημα.Δεν καλλιεργούμε δηλαδή εντυπώσεις ότι το σύστημα θα καταρρεύσει με μιά μαζική απεργία,με μιά μαζική διαδήλωση, με μιά άρνηση πληρωμών κ.λ.π.Διότι όπως είναι σήμερα ο κόσμος δεν είναι δυνατόν να πετύχει μιά τέτοια μαζική συμμετοχή σ'αυτές τις δράσεις πού να έβαζε σε κίνδυνο το σύστημα.Μπορεί όμως να δόσει πολλά μικρά χτυπήματα πού στο τέλος να καταλήξουν να γίνουν ένα μεγάλο.Αυτός είναι ένας ακόμα λόγος για να ενθαρρύνουμε πολλών ειδών δράσεις,μέσα στις οποίες ο καθένας θα βρει πιό εύκολα αυτή πού τού ταιριάζει.Είναι σημαντικό να ενεργοποιηθούν και να κερδηθούν στον αγώνα όσο το δυνατόν περισσότεροι άνθρωποι και με τη βεβαιότητα ότι καμιά δράση δεν πάει χαμένη,όλες συντελούν στη δημιουργία μιάς αντιστασιακής ατμόσφαιρας. Παύουμε να πιστεύουμε ότι ο αγώνας είναι υπόθεση μιάς ηρωικής και αποφασισμένης ομάδας συνειδητών επαναστατών.Εξάλλου δεν υπάρχουν από τα πριν φτιαγμένοι τέτοιοι επαναστάτες.Στον αγώνα πρέπει να βοηθήσουμε να λάβει μέρος όλος ο κόσμος πού δέχεται αυτόν τον απίστευτο πόλεμο με όποιον τρόπο μπορεί ο καθένας.Κανείς δεν περισσεύει.

--Καταγράφουμε τούς αγώνες πού γίνονται αυτήν την στιγμή.Αν τούς καταγράψουμε θα δούμε ότι δεν είναι καθόλου τόσο λίγοι όσο νομίζουμε. Βρίσκουμε ποιοί μάς ταιριάζουν περισσότερο για να ενεργοποιηθούμε.Για να ξεκινήσουμε κάτι καινούργιο πού δεν υπάρχει ή δεν υπάρχει στην περιοχή μας,προσπαθούμε να το συζητήσουμε και να βρούμε άλλους με παρόμοιες ιδέες για να το ξεκινήσουμε.Το φατσοβιβλίο μπορεί να βοηθήσει στην κατεύθυνση αυτή.

--Προσπαθούμε να συνδέσουμε τούς αγώνες μεταξύ τους προτείνοντας εκεί πού συμμετέχουμε να ορίζονται άτομα πού να επισκέπτονται και να μεταφέρουν τις εμπειρίες από άλλους χώρους.Στόχος να δημιουργηθεί σε μονιμότερη βάση ένα συντονιστικό αγώνων πού να εξελιχτεί σε πόλο αναφοράς,στην πιό αισιόδοξη προοπτική σε ένα μέτωπο από τα κάτω πού το περιεχόμενό του θα το ορίσει ο ίδιος ο αγώνας και οι άνθρωποι πού συμμετέχουν σ'αυτόν.Το συντονιστικό αγώνων είναι σήμερα κάτι εντελώς αναγκαίο για να μην εκφυλίζονται και χάνονται οι αγώνες πού γίνονται,για να μπορέσουν να κατευθυνθούν σε έναν στόχο.Ένα τέτοιο συντονιστικό αν υπήρχε θα μπορούσε να επιδιώξει και την σύνδεση με τούς αγώνες στις άλλες χώρες τών PIGS.

Σταματάω εδώ γιατί άρχισα να αγγίζω το όνειρο,όχι τόσο απραγματοποίητο όμως.Να μην παραιτηθούμε από τα μικρά βήματα πού μπορούμε να κάνουμε και αν νοιώσουμε τις δυνάμεις μας,τότε η Γενική Πολιτική Απεργία μπορεί να πάψει να είναι απλά ένα όνειρο,αυτό πιστεύω εγώ.