ΜΗΝ ΠΥΡΟΒΟΛΕΙΤΕ ΤΙΣ «ΘΕΩΡΙΕΣ ΣΥΝΟΜΩΣΙΑΣ» ΚΑΤΙ ΧΡΗΣΙΜΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΧΟΥΝ

«Αυτό που λες είναι θεωρία συνομωσίας». Σαν επιχείρημα, στους κύκλους του κινήματος τουλάχιστον, χρησιμοποιείται για να λήξει κάθε συζήτηση και να θεωρηθεί ότι επικράτησε αυτός που πρόφερε την καθοριστική φράση. Αμέσως, όσα είπε ο άλλος κατατάσσονται στις φαντασιώσεις που καμιά απόδειξη δεν μπορούν να βρουν στην πραγματικότητα. Άσε που δεν εξηγεί τα πράγματα με βάση τη διαλεκτική και δεν χρησιμοποιεί γνωστούς και καταξιωμένους όρους όπως «καπιταλισμός», «πάλη των τάξεων», «προλεταριάτο» κ.λ.π. Ο συνομιλητής(-τρια)  μετά απ’ αυτή την κατηγορία και απαξίωση της άποψής του (της) συνήθως μαζεύεται, δεν είχε καν καταλάβει πώς είχε μπει στο απαγορευμένο για κάποιο κοινό πεδίο της συνομωσίας. Δεν μπορεί παρά να έχει δίκιο ο άλλος και συνήθως, ο κατά λάθος συνομωσιολόγος το παραδέχεται.

   Για να δούμε όμως τι είναι αυτό που αναδύεται μέσα από τις συνομωσιολογικού τύπου ερμηνείες της πραγματικότητας.Τι είναι οι «θεωρίες συνομωσίας», από ποια ανάγκη πηγάζουν,γιατί έχουν τέτοια διάδοση στη σημερινή εποχή; Πώς συμβαίνει να γλιστρούν σ’ αυτές και άνθρωποι πού θεωρητικά τις αρνούνται; Και τέλος, υπάρχει πραγματικά αυτό το τσουβάλι με την ταμπέλα «ΘΕΩΡΙΕΣ ΣΥΝΟΜΩΣΙΑΣ» ή είναι αυθαίρετη κατασκευή που την φτιάξαμε για να ρίχνουμε εκεί μέσα ο,τιδήποτε θέλουμε να απορριφτεί χωρίς καμιά συζήτηση με κύριο στόχο τις απόπειρες ερμηνείας του κόσμου μας που ξεκινούν από την υποψία ύπαρξης σκοτεινών σχεδίων για τη διατήρηση της εξουσίας απ’ αυτούς που την έχουν και την ολική χειραγώγηση των μαζών; Σχέδια για τα οποία γίνονται μόνο υποθέσεις αφού λείπουν εντελώς ντοκουμέντα και πρακτικά; Μήπως τελικά αυτές οι θεωρίες δεν είναι ένα ενιαίο πράγμα, δεν μπορούν να καταταγούν στην ίδια κατηγορία και κάθε μια χρειάζεται χωριστή αντιμετώπιση;

   Θα αρχίσω απ’ αυτό το τελευταίο: όχι,το τσουβάλιασμα είναι εντελώς αυθαίρετο.Οι ιδέες, οι θεωρίες, τα πραγματικά ή φανταστικά γεγονότα και οι ερμηνείες γεγονότων, οι προσπάθειες κατανόησης του κόσμου με υποθέσεις και εμπλοκή της φαντασίας και όλα αυτά που έχουν καταταγεί στις «θεωρίες συνομωσίας» δεν έχουν καθόλου αναγκαστικά σχέση μεταξύ τους, δεν είναι οπωσδήποτε της ίδιας ποιότητας ούτε της ίδιας σοβαρότητας, ούτε του ίδιου περιεχομένου. Η υπόθεση για παράδειγμα, ότι το πραξικόπημα στην Τουρκία ήταν συνομωσιολογικά κατασκευασμένο από τον ίδιο τον Ερντογάν για να εξοντώσει τους αντιπάλους του ή από τους Αμερικανούς ή από τα παγκόσμια Διευθυντήρια που θέλαν τη διάλυση από τα μέσα ενός ακόμα εθνικού κράτους της περιοχής ή η άποψη ότι η ελληνική κρίση ήταν κατασκευασμένη για να αρχίσει η διάλυση των εθνικών κρατών και η ενοποίηση της Ε.Ε. είναι σωστό να μπει στο ίδιο τσουβάλι με μια άλλη ιστορία που κυκλοφορεί στους συνομωσιολογικούς χώρους για την αθανασία του Πούτιν; Σύμφωνα μ’ αυτήν ο Πούτιν είναι λέει αθάνατος, δημοσιεύονται και φωτογραφίες άλλων εποχών με άτομα που του μοιάζουν, δεν «γεννήθηκε» αλλά «ήρθε», είναι ένας απ’ αυτούς που κυκλοφορούν ανάμεσά μας χωρίς να είναι ένας σαν κι εμάς και συμμετέχει σε μια συνομωσία του σύμπαντος που δεν ξέρουμε ακόμα ποιά είναι. Πολύ διαφορετικά πράγματα δεν έχει αυτό το       σακκί της συνομωσίας;

   Ένα τέτοιο τσουβάλιασμα στην ίδια ταμπέλα διαφορετικών ιδεών, απόψεων, μεθόδων και προθέσεων με σκοπό την απαξίωσή τους μού θυμίζει ένα άλλο προηγούμενο της ιστορίας: την ταμπέλα «ουτοπικοί σοσιαλιστές» και το τσουβάλι όπου χώθηκαν άνθρωποι από διαφορετικές χώρες που δεν γνωρίζονταν όλοι και ούτε είχαν όλοι συμπέσει χρονικά και οι οποίοι δεν είχαν όλοι παρόμοιες ιδέες, κάποιοι μάλιστα είχαν μεγάλες αποκλίσεις μεταξύ τους αλλά η ταμπέλα τους έχει μείνει μέχρι σήμερα (το πόσο πιο ουτοπικοί ήταν από τον ίδιο τον Ένγκελς που τους έδοσε και το όνομα και τον Μαρξ δεν είναι βέβαια καθόλου του παρόντος θέματος να το συζητήσουμε).

   Υπάρχουν κάποια κοινά στοιχεία βέβαια, για να επανέλθουμε, σ’ αυτές τις ιδέες, τα γεγονότα και τα πιστεύω που κατατάσσονται στις «θεωρίες συνομωσίας», τουλάχιστον σε ένα μεγάλο μέρος απ’ αυτές που είναι και αυτό που με ενδιαφέρει να ασχοληθώ και που είναι οι θεωρίες με πολιτικό περιεχόμενο. Τα κοινά στοιχεία υπάρχουν, όμως καθόλου δεν οδηγούν στην ολική απαξίωση. Είναι η ποιότητα της κάθε τέτοιας θεωρίας που μπορεί να οδηγήσει ή όχι εκεί, όπως συμβαίνει και με κάθε θεωρία γενικότερα.

   Τα κοινά στοιχεία είναι μια διάθεση από τα άτομα που καταφεύγουν σε τέτοιες μεθόδους να εξηγήσουν τον κόσμο με «ανορθόδοξες» και συνήθως μη συμβατές με την επιστήμη μεθόδους. Ξεκινώντας μάλιστα από ένα πιστεύω: ότι οι παγκόσμιες ελίτ και τα Διευθυντήρια οδηγούν τον κόσμο σε μια κατάσταση κατασκευασμένης πραγματικότητας. Δεν αρκούνται δηλαδή μόνο στη χρήση βίας για την επιβολή της εξουαίας τους και έχουν κατά πολύ ξεπεράσει – χωρίς να την έχουν εγκαταλείψει βέβαια –την προσπάθεια επιρρεασμού των «κοινών θνητών» μέσα από τα Μ.Μ.Ε.

   Άδικο έχουν να υποθέτουν κάτι τέτοιο; Έχουν ήδη αποκαλυφθεί αρκετές περιπτώσεις όπου οι διευθύνοντες εξουσιαστές δεν έκαναν επέμβαση μόνο για να καταστείλουν ή να επιρρεάσουν αλλά κατασκεύασαν γεγονότα, στήσανε πολέμους, κατασκεύασαν στρατούς, κατασκεύασαν κόμματα, κατασκεύασαν ακόμα και κινήματα και «επαναστατικές ιδέες» έτσι που να μην υπάρχει τίποτα ανεξέλεγκτο και αυτονομημένο από τη δική τους εξουσία. Τι άλλο κάνει με σχεδόν φανερό τρόπο ο μεγαλοχρηματιστής και μεγαλοφιλάνθρωπος κ. Τζωρτζ Σόρος; Ο οποίος έχει στήσει ένα τεράστιο καρτέλ από μητρικές και θυγατρικές εταιρείες- Μ.Κ.Ο. με σκοπό ακριβώς την επέμβαση στα γεγονότα, στις ιδέες και στο ξαναγράψιμο της ιστορίας για έθνη που προορίζονται να εξαφανιστούν μέσα στη χοάνη της παγκοσμιοποίησης; Και ο οποίος δηλώνει πολύ ευτυχής για τις επιτυχίες που είχε και έχει στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και δηλώνει ακόμα ότι θέλει να γίνει «η συνείδηση του κόσμου».

   Δεν είναι συνομωσίες όλα αυτά που ξεφεύγουν απ’όσα είχαν προβλέψει όλες οι επιστημονικές θεωρίες για την πάλη των τάξεων αφού κινούνται προς την κατεύθυνση της κατασκευής αυτής της πάλης πριν ξεσπάσει μόνη της και με ελεγχόμενο από τα πάνω τρόπο; Και αφού αποβλέπουν  στη διάλυση και των συγκροτημένων τάξεων και των εθνών και όλων των οργανωμένων και συμπαγών ομάδων και συλλογικοτήτων με τελικό σκοπό τη δημιουργία ενός πλαδαρού συνόλου από μοναχικά, ξεκομμένα και ασύνδετα μεταξύ τους άτομα; (μεθοδικά βέβαια και περνώντας από ενδιάμεσα στάδια;) Όποιος και όποια αμφιβάλλει ότι συμβαίνει κάτι τέτοιο δεν έχει παρά να διαβάσει τα κείμενα του Τζωρτζ Σόρος όπου το σχέδιο σε εξευγενισμένη και εξιδανικευμένη βέβαια μορφή, ξεδιπλώνεται σε όλες του τις διαστάσεις. Και δεν μπορεί να πάρει παρά μια ονομασία: κατασκευή της πραγματικότητας από τα πάνω, όχι απλά επέμβαση και επιρρεασμός αλλά ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ. Ακόμα και εκείνου του κομματιού της πραγματικότητας που είναι ο δικός μας ιδιαίτερος κόσμος, το ορμητήριό μας απ’ όπου σκοπεύαμε να οργανώσουμε την πάλη εναντίον τους.

   Όσοι και όσες από μας έχουν πια πειστεί για την ύπαρξη μιάς τέτοιας κατάστασης- τι άλλο από συνομωσία;- και προσπαθούν σ’ αυτά τα πλαίσια να εξηγήσουν τα νέα γεγονότα και ιδέες που εμφανίζονται στο προσκήνιο έχουν να αντιμετωπίσουν ένα μεγάλο εμπόδιιο στην προσπάθειά τους αυτή: το τι έχουν μαγειρέψει οι επαϊοντες και πόσο «φτιαγμένα» είναι τα γεγονότα που ζούμε δεν είναι κάτι που μπορεί να αποδειχτεί και να διδαχτεί σε κάποιο πανεπιστήμιο. Οι τέτοιου είδους αποφάσεις δεν παίρνονται σε ανοιχτές και πολυπληθείς συνεδριάσεις ούτε κρατιούνται πρακτικά. Σπάνια κάποιες απ’ αυτές τις διαδικασίες έρχονται στο φως και συνήθως αυτό συμβαίνει όταν οι ίδιοι, για κάποιους λόγους, αποφασίζουν να τις δημοσιοποιήσουν, μάλλον όταν είναι πια μπαγιάτικες και αυτοί έχουν περάσει σε άλλες σφαίρες δράσης. Αναγκαστικά, για τον κόσμο για που ψάχνει για να καταλάβει τι συμβαίνει γύρο του, δε μένει άλλη μέθοδος παρά να προχωρά στο σκοτάδι, ψηλαφηστά, με εικασίες, προσπαθώντας από το αποτέλεσμα να μαντέψει τι ήθελαν να κάνουν, πώς προχώρησαν και πόσο βάθος μπορεί να έχει η συγκεκριμένη υπόθεση. Χειροπιαστές αποδείξειςδεν θα υπάρχουν ποτέ, οι εκτιμήσεις θα βασίζονται σε υποθέσεις, σε υποκειμενικές κρίσεις και η φαντασία θα έχει υποχρεωτικά χρησιμοποιηθεί για να συμπληρώσει τα δεδομένα που λείπουν.

   Στην πραγματικότητα, τέτοιες διαδικασίες δεν είναι αποκλειστικότητα των ανθρώπων που πιστεύουν ότι μόνο με συνομωσίες προχωράει ο κόσμος αλλά εκεί γλιστρούν άθελά τους και αρκετοί που τις απεχθάνονται. Ένας γύρος στις αναλύσεις των θεωρούμενων ως των πιο σοβαρών πολιτικών αναλυτών θα μας πείσει ότι σπάνια καταφέρνουν να μείνουν σε απλή ερμηνεία των συγκεκριμένων δεδομένων και να μην προχωρήσουν σε εικασίες που άθελά τους τους οδηγούν στο δρόμο της συνομωσιολογίας.

   Η προσπάθεια να ερμηνευτεί η πορεία του κόσμου με τη βεβαιότητα ότι την καθορίζουν, ή τουλάχιστον προσπαθούν γι αυτό- σκοτεινά και αόρατα σχέδια καταστρωμένα σε μυστικούς χώρους όπου οι «κοινοί θνητοί» δεν έχουν καμία πρόσβαση, με πυρήνα μια αδίστακτη και εγκληματική περιφρόνηση προς την ανθρώπινη ζωή και ευημερία που ξεπερνά το μυαλό του μέσου ανθρώπου και με στόχο να στηθεί μια κατασκευασμένη πραγματικότητα, κατασκευασμένη και ελεγχόμενη μέχρι την τελευταία λεπτομέρειά της είναι αυτό που ΄βασικά προσπαθούν να κάνουν οι άνθρωποι οι οποίοι κατηγορούνται ότι ρέπουν προς τις «θεωρίες συνομωσίας». Να βρουν σε κάθε περίπτωση ποια εφαρμογή έχουν αυτά τα σχέδια, που είναι οι στημένες παγίδες, τι προσπαθούν να κάνουν.

   Βέβαια, το ότι η αφετηρία από την οποία ξεκινούν έχει λόγους κατά τη γνώμη μου να θεωρηθεί δικαιολογημένη, το αποτέλεσμα της προσπάθειάς τους με κανένα τρόπο δεν μπορεί να θεωρηθεί δοσμένο. Υποβάλλεται σε κρίση και μπορεί να εκτιμηθεί ότι είναι από αξιόλογο και ενδιαφέρον μέχρι γελοίο και σκουπίδι. Από τη στιγμή που λείπουν τα δεδομένα και παρεμβάλλεται η φαντασία για να εξηγηθεί η πραγματικότητα θέλει σίγουρα επιτήδειο χειρισμό για να μην αφεθεί η φαντασία σε ανεξέλεγκτο καλπασμό και να μείνει μέσα στα όρια της πολιτικής εκτίμησης (σημειώνω και πάλι ότι έχω περιοριστεί στην κατηγορία των θεωριών συνομωσίας που ασχολούνται με την πολιτική ερμηνεία του κόσμου. Αυτές που εμπλέκουν τη μεταφυσική, άλλους πλανήτες, εξωγήινους και μιλούν για συνομωσίες του σύμπαντος κ.λ.π. τις αφήνω για όσους και όσες έχουν τέτοια ενδιαφέροντα, θρησκευτικά κατ’ εμένα, τα οποία προσωπικά δεν με αφορούν).

 Η υποκειμενική κρίση όπως ανέφερα, είναι αναπόφευκτη όταν η πορεία γίνεται στο σκοτάδι. Τόσο αυτοί που προτείνουν μια ερμηνεία των γεγονότων και των καταστάσεων έχουν χρησιμοποιήσει τα προσωπικά τους κριτήρια, τις γνώσεις, τη λογική, τις εκτιμήσεις τους όσο και εκείνοι στους οποίους απευθύνονται με τέτοια κριτήρια θα αποφασίσουν κατά πόσο θα δεχτούν ή όχι σαν έγκυρη την προτεινόμενη θεωρία, άποψη ή ερμηνεία αφού τα ντοκουμέντα και η αντικειμενική πληροφόρηση λείπουν ή είναι εξαιρετικά δύσκολο να βρεθούν. Κανείς δεν θα μπορούσε να αρνηθεί ότι αυτό είναι σοβαρό μειονέκτημα. Πιστεύω όμως ότι είναι ακόμα πιο προβληματική η εμμονή σε παλιές θεωρίες, έστω και αν επικαλούνται την επιστήμη, για να ερμηνευτεί ένας κόσμος πού έχει ριζικά αλλάξει από τότε που οι θεωρίες αυτές γράφτηκαν, ένας κόσμος που συστηματικά τυλίγεται όλο και περισσότερο στο σκοτάδι όσο αφορά τη λειτουργία και τα σχέδια αυτών που τον κατευθύνουν και είναι προβληματικό εμείς να θέλουμε να τον εξηγήσουμε αυτόν τον κόσμο με βάση γνωστά πρότυπα, λες και όλα γίνονται στο φως, λες και η λέξη συνομωσία ούτε πέρασε ποτέ από το μυαλό των αυθαίρετων εξουσιαστών του.

   Μην πυροβολείτε λοιπόν τις «θεωρίες συνομωσίας» συνολικά και αδιάκριτα. Είναι προσπάθειες, άλλες πετυχημένες κι άλλες για πέταμα, να ερμηνευτεί ο σημερινός ζοφερός κόσμος της αναμφισβήτητης κατά τη γνώμη μου συνομωσίας και της κατασκευασμένης πραγματικότητας. Μη έχοντας πραγματικά κάπου αλλού να καταφύγουμε, μπορει κάτι χρήσιμο να βρούμε σ’ αυτό το αυθαίρετο τσουβάλι που ετοιμαζόμαστε να βγάλουμε στα σκουπίδια.