ΜΑΣ ΠΟΥΛΗΣΑΤΕ

 Ήταν στα πρώτα χρόνια μετά το 74. Περπατούσα στους δρόμους της ρημαγμένης Κύπρου. Προσπαθούσα να μιλήσω με τους ανθρώπους, να ακούσω ζωντανές μαρτυρίες για το τι έγινε. Γρήγορα εγκατέλειψα την προσπάθεια. Η οργή που ξεχείλιζε από παντού κόντευε να ξεσπάσει και σε μένα. Δεχόμουνα επιθέσεις από όλες τις μεριές: «Μας πουλήσατε» μού φωνάζαν. Κι εγώ θύμωνα με τη σειρά μου που με ταυτίζαν με τη Χούντα και τον Παπαδόπουλο, ένοιωθα απόλυτα αθώα, δεν ήμουνα εγώ, εγώ είχα μπει στο αντιχουντικό κίνημα τους έλεγα, ήμουνα και νεαρής ηλικίας, πώς τολμούσαν να μου μιλούν έτσι και να μού ρίχνουν ευθύνες (και το εγώ βέβαια με μια πλατειά έννοια, για όλους που ήταν σαν και μένα μιλούσα).Αλλά οι επιθέσεις δεν σταματούσαν και οι ειρωνείες  απέναντι στην «καλαμαρού» πού νόμιζε ότι καμιά ευθύνη δεν είχε. Μέσα σ’αυτό όμως το κλίμα της έντασης έκανα κάποιες βαθειές φιλίες,παρέες και ατέλειωτες συζητήσεις για ένα σωρό θέματα που τα αντιμετωπίζαμε από διαφορετική σκοπιά και μέχρι να συμφωνήσουμε άδειαζαν τα ποτήρια της κουμανταρίας που είναι ακόμα η αδυναμία μου.

Ξαναπήγα  στην Κύπρο μόνο πρόσφατα ύστερα από τόσα χρόνια. Δεν είχα πια καμιά αίσθηση αθωότητας. Είχα πολλά σκεφτεί και πολλά να πω και αυτοκριτική να κάνω όχι για τις  χουντικές ενέργειες βέβαια αλλάγι αυτά που κάναμε ή μάλλον δεν κάναμε για την υπόθεση της Κύπρου, για το πόσο κινηθήκαμε στη μεταπολίτευση. Κάποια περιστατικά στο φέις μπουκ με κάναν να νομίζω ότι περίπου την ίδια κατάσταση θα συναντούσα αλλά δεν ήταν έτσι τα πράγματα. Ο κόσμος ήταν ευγενέστατος και ιδιαίτερα εξυπηρετικός. Κανείς δεν μου είπε τίποτα και δεν με κατηγόρησε για κάτι. Όμως καμιά οικεία συζήτηση δεν μπόρεσα να κάνω, δε συνάντησα προθυμία για τέτοιες συζητήσεις, οι αποστάσεις που κρατούσαν ήταν πια φανερές και ούτε έκανα φιλίες. Με τους Κύπριους είμαστε πια πολίτες δυό κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτό είμαστε; Κάποια στιγμή σκέφτηκα μήπως ήταν καλλίτερα να άκουγα ξανά εκείνο το «μας πουλήσατε», θα άνοιγε συζητήσεις και προσεγγίσεις. Ίσως όμως δεν γίνεται πια αυτό,ίσως έχουν περάσει  πολλά χρόνια, ίσως είναι αργά για δάκρυα. Όπως και νάχει, η Κύπρος για μένα  είναι κάτι που πονάει ακόμα πολύ.