Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ ΤΩΡΑ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΒΑΓΟΝΙ

 

Μερικές σκέψεις πάνω στα τσιτάτα πρωθυπουργού και άλλων κυβερνητικών

--«ήταν ανθρώπινο λάθος»
--«ποτέξανά»…
--«δεν ξεχνώ»
--«εμείς πού σώσαμε τόσες ζωές με δωρεάν μαστογραφίες»                                                                                                                                                                                     
--«φταίμε όλοι»
--«είναι διαχρονικό πρόβλημα»
--«φταίει το βαθύ κράτος»
--«είναι προσωπικό μου στοίχημα»
--«θα παλέψω τον αναχρονισμό»
--«θα παλέψω μόνος μου»
--«θα παλέψω μαζί σας»
--«θα τα αλλάξω όλα»
--ήταν «ευκαιρία(η σύγκρουση) για την κυβέρνηση για να χαράξει νέες πολιτικές διαχωριστικές γραμμές»(αυτό ο Άδωνης)
--«ήταν θυσία για να προχωρήσουμε»

Μερικές από τις απανωτές δηλώσεις τού πρωθυπουργεύοντος σε κατάσταση ντελίριου και άλλες παρόμοιες και χειρότερες άλλων αστέρων της κυβέρνησης, πού δεν αφήνουν να κρυφτεί ότι η πρώτη σκέψη όλων αυτών μετά την είδηση της σύγκρουσης πρέπει να ήταν κάτι σαν : «Ωχ, θα χάσουμε τις εκλογές»
Διευκρίνιση: σ’ αυτό το κείμενο θα επικεντρωθώ στην απλή και φανερή εκδοχή των πραγμάτων, αν και δεν είναι εύκολο να μην πάει το μυαλό στην πιθανή ύπαρξη κάποιας βαθύτερης αιτίας στην υπόθεση της σύγκρουσης των τραίνων. Θα το αφήσω για άλλη φορά και ελπίζοντας να βγουν περισσότερα στοιχεία στην επιφάνεια. Εδώ λοιπόν είναι μια επισκόπηση αυτών πού είπαν, τα δικά τους λόγια δηλαδή

«Ποτέ ξανά» και «Δεν ξεχνώ»
Λοιπόν, η πρώτη εντύπωση από τα τσιτάτα πού διακήρυξαν, είναι μια προσπάθεια χειραγώγησης των αντιδράσεων του κόσμου και στροφή τους προς την επιθυμητή κατεύθυνση Πρώτα απ’όλα η προσπάθεια είναι να δημιουργηθεί κατάσταση καθοδηγούμενης συγκινησιακής φόρτισης με συμπάθεια προς αυτόν πού την προκαλεί, δηλ. τον πρωθυπουργό στην συγκεκριμένη περίπτωση. Γι αυτό χρησιμοποιούνται συνθήματα τα οποία παραπέμπουν σε κάποιο παλιότερο τραγικό γεγονός ώστε να αποσπαστεί η προσοχή από το τωρινό, π.χ. «ποτέ ξανά» και «δεν ξεχνώ». Όπως είναι γνωστό, το πρώτο παραπέμπει στο ολοκαύτωμα των Εβραίων και στα ναζιστικά στρατόπεδα, το δεύτερο βέβαια στην τραγωδία της Κύπρου.
«Οι ευθύνες θα αποδοθούν- Θα δουλέψουμε για το ποτέ ξανά» ήταν τα πρώτα λόγια του πρωθυπουργού, φράση πού την επανέλαβε αρκετές φορές. Λίγες μέρες μετά το δυστύχημα-έγκλημα, η Πρόεδρος Κατερίνα Σακελλαροπούλου είπε στην ομιλία της στη Θεσσαλονίκη όπου συμμετείχε στην πορεία μνήμης για την αναχώρηση του πρώτου τραίνου για το Άουσβιτς «ενώνουμε τη φωνή μας μαζί με τους χιλιάδες πολίτες που πορεύονται στην ίδια διαδρομή, από τα γκέτο στον σιδηροδρομικό σταθμό, κάνοντας πράξη το πανανθρώπινο σύνθημα ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ»
Άθελά τους τα τραίνα βρέθηκαν πάλι σε πρώτο πλάνο Επισημαίνουμε ότι παρόλο ότι κι εκείνα τα τραίνα δεν είχαν τηλεδιοίκηση και τα βαγόνια ήταν υπερφορτωμένα, η εξόντωση των ανθρώπων δεν έγινε μέσα σ’ αυτά.
Αυτό το σύνθημα μπορεί να λέγεται και να συγκινεί ακόμα από θύματα και υπερασπιστές τους αλλά φαντάζει τόσο παράταιρο όταν το φωνάζουν και οι ένοχοι! Και αυτό συνέβηκε και στην συγκεκριμένη περίπτωση. Σε ποιόν το λέει ο πρωθυπουργός το «ποτέ ξανά» και γιατί το είπε τώρα;
Δεν είναι η πρώτη φορά βέβαια πού διαπιστώνουμε την υπερεκμετάλλευση του Ολοκαυτώματος πάνω στο οποίο έχει στηθεί ολόκληρη βιομηχανία από άτομα και θεσμούς πού επιδιώκουν να το εκμεταλλευτούν χωρίς να έχουν καμία σχέση μ’ αυτό. Η δουλειά αυτή άρχισε αμέσως μετά τον πόλεμο και συνεχίζεται απτόητη μέχρι σήμερα. Χαρακτηριστικό είναι ότι πάνω σ’ αυτό το σύνθημα ιδρύθηκε το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα, για να επεμβαίνουν στις οικονομικές διαδικασίες όπως έλεγαν, ώστε να αποτρέψουν τη δημιουργία συνθηκών τέτοιων πού είχαν επιτρέψει την άνοδο του ναζισμού. Σήμερα ξέρουμε πού πραγματικά έχουν καταλήξει ειδικά μετά την άλωσή τους από τις νεοφιλελεύθερες ιδέες (εποχή Θάτσερ, Ρήγκαν). Και όχι ότι όλοι αυτοί νοιάστηκαν για το ολοκαύτωμα και τους πήρε ο πόνος. Ας μην ήταν η δυσφορία για την κακή εικόνα πού εκπέμπει το αδελφικό τους κράτος το Ισραήλ πού πάνω απ’ όλους έχει εργαλιοποιήσει το Ολοκαύτωμα και φροντίζει να ζωντανεύει τη μνήμη του κάθε φορά πού βομβαρδίζει την Παλαιστίνη και σκοτώνει Παλαιστίνιους όπως συμβαίνει και τώρα αλλά περνάει στα ψιλά, και θα βλέπαμε αν όλοι αυτοί οι ηγέτες πού θρηνούν  θα είχαν κάποια αναφορά στο Ολοκαύτωμα. Και χαρακτηριστική είναι η εικόνα ενός υπερήλικα πού επιβίωσε από το Άουσβιτς ο οποίος είχε κατέβει πριν από χρόνια σε μια συγκέντρωση ενάντια στους βομβαρδισμούς της Παλαιστίνης με ένα πλακάτ πού έγραφε : «Not in my name”
Το άλλο σύνθημα τώρα: «Δεν ξεχνώ»

Το «δεν ξεχνώ» βέβαια παραπέμπει στην τραγωδία της Κύπρου, άλλη αναφορά στο συναίσθημα, αλλά καθόλου πειστική. Αν είναι να θυμάται τα Τέμπη όπως θυμάται και την εισβολή την Κύπρο «ζήτω πού καήκαμε» πού λένε και τα παιδιά. Την οποία Κύπρο καθόλου δεν μνημονεύει ούτε στις συναντήσεις του με τούρκους εκπροσώπους, ούτε στις ομιλίες του σε διεθνείς συναντήσεις, ούτε διέκρινα πουθενά να βάζει αιτήματα για την απελευθέρωση  του κατεχόμενου κομματιού και την αναχώρηση των στρατευμάτων, για τον εποικισμό, την αρπαγή των ελληνικών ιδιοκτησιών και ένα σωρό άλλα. Τι είναι αυτό πού δεν ξεχνάει από την Κύπρο και το οποίο να μας εγγυάται ότι δεν θα ξεχάσει και από τα Τέμπη;
Μια άλλη κατηγορία συνθημάτων είναι αυτά του τύπου πού αρχίζουν με το εγώ μπροστά και τελειώνουν στην τηλεδιοίκηση και στην πάλη με τον αναχρονισμό : θα παλέψω, θα νικήσω, είναι προσωπικό μου στοίχημα, θα τα αλλάξω όλα,
 Δίνοντας μια εικόνα στους πολίτες ότι βρήκαν τον αρχηγό, τον Διγενή πού έψαχναν για να ακολουθήσουν την πάλη του με τους εργατοπατέρες στα μαρμαρένια αλώνια, τον Άϊ Γιώργη με τη ρομφαία πού θα σκοτώσει τους δράκους του αναχρονισμού, τον Μωϋσή πού θα βγάλει το λαό του από την έρημο για να τον οδηγήσει στη Γη της Επαγγελίας και της τηλεδιοίκησης. Μόνο πού όχι μόνο δεν το έκανε αυτό τόσο καιρό πού ήταν στην εξουσία αλλά φαίνεται ότι στο διάστημα αυτό διαλύθηκε και ότι δεν ήταν διαλυμένο ήδη από τους προηγούμενους και από την όντως υπαρκτή διαχρονική παράλυση, από τις κλίκες πού λειτουργούσαν μέσα στο μηχανισμό (τώρα μάθαμε ότι στην Ευρωπαϊκή Ένωση τις λένε «λόμπυ»),από τα ρουσφέτια, τις μίζες και ένα σωρό άλλα τα οποία ως διά μαγείας θα εξαφάνιζε η τηλεδιοίκηση. Η οποία τηλεδιοίκηση μπορεί να διευκολύνει κάποια πράγματα αλλά και δυσκολεύει όταν οι υπάλληλοι δεν ξέρουν να την χειριστούν και πού στο κάτω-κάτω χρόνια κυκλοφορούν τα τραίνα χωρίς τηλεδιοίκηση με πολλά προβλήματα βέβαια, αλλά χωρίς να τσουγκρίζουν μετωπικά σε τέτοια τραγικά δυστυχήματα, ενώ αν δούμε τις λίστες με τους εκτροχιασμούς και τις συγκρούσεις τραίνων, θα διαπιστώσουμε ότι έχουν συμβεί και στις πιο τεχνολογικά προηγμένες χώρες όπως Γερμανία, Βρετανία και ΗΠΑ. Είναι πολλά άλλα αυτά πού θα πρέπει να λειτουργούν για να λειτουργήσει η τηλεδιοίκηση Και για τα οποία είτε δεν είχαν πάρει είδηση είτε σκόπιμα κορόιδευαν τον κόσμο γιατί, όπως είχε πει και ο Άδωνης, «αν λέγαμε τι προβλήματα υπήρχαν δεν θα έκοβε κανείς εισιτήριο». Και αυτοί οι μαχητές πού τώρα σκοπεύουν να σκοτώσουν το τέρας του αναχρονισμού, άλλιώς τα έλεγαν λίγο πριν το δυστύχημα-έγκλημα:
Ο Κωστής Χατζηδάκης πανηγύρίζε γιατί κατάφερε να εξυγιάνει την πιο προβληματική επιχείρηση της Ευρώπης(φυσικά αναφέρεται στο μόνο πού τους ενδιέφερε, τα κέρδη ).Και ο Κυρ. Μητσοτάκης σχεδίαζε, λίγες μέρες πριν τη σύγκρουση να πάει στη Θεσσαλονίκη στο σταθμό για να εγκαινιάσει το έργο της τηλεδιοίκησης!!! Το απαιτούσαν οι μέρες και οι εκλογές πού πλησίαζαν.

Το σύνθημα «θα τα αλλάξω όλα»
Αυτό έχει  μεγαλύτερο βάθος. Μοιάζει να εννοεί ότι θα αλλάξουν τα κακώς κείμενα των σιδηροδρόμων, κάτι στο οποίο κανείς δεν θα είχε αντίρρηση, όμως είναι και η φράση και το επιτακτικό αίτημα των ανθρώπων γύρω από τον Κλάους Σβαμπ και το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ: η Μεγάλη Επανεκκίνηση την οποία έχουν κηρύξει, εννοεί ακριβώς αυτό:  ο κόσμος για να προχωρήσει θα πρέπει να αλλάξει συθέμελα. Με θάρρος και αποφασιστικότητα θα πρέπει να αποβληθεί κάθε ίχνος του παρελθόντος σε όλα τα επίπεδα, να κηρυχτεί ένας λυσσαλέος πόλεμος ενάντια στο παρελθόν. Η Μεγάλη Επανεκκίνηση, το βιβλίο πού έχει για οδηγό στο γραφείο του ο Μητσοτάκης, θα μπορούσε να θεωρηθεί μια επικαιροποίηση του παλιότερου δοκίμιου πού είχε κυκλοφορήσει ο γκουρού του νεοφιλελευθερισμού Μίλτον Φρίντμαν και περιγράφει η Ναόμι Κλάιν στο βιβλίο της «Δόγμα του σοκ». Ο Φρίντμαν  είχε αναλύσει πώς ένα σοκ ή μια κρίση μπορεί να χρησιμοποιηθούν σαν ευκαιρία λόγω της αδυναμίας να αντιδράσουν οι αποσβολωμένοι πολίτες, για να επιβληθούν σαρωτικές αλλαγές στην οικονομία και σε όλα τα επίπεδα. Στην επικαιροποιημένη εκδοχή της, την Μεγάλη Επανεκκίνηση, έχει εξειδικευτεί η κρίση σαν αυτό πού προκάλεσε ο κόβιντ και η ανάγκη να επιβληθούν αλλαγές σαν αυτές πού επιβάλλει η «κλιματική αλλαγή». Στην εκδοχή του Φρίντμαν προτείνεται ένα και μόνο φάρμακο το οποίο ο ίδιος και η περίφημη Σχολή του Σικάγου πού τον είχε σαν μέντορα θεωρούσε πανάκεια : ιδιωτικοποιήσεις, ιδιωτικοποιήσεις παντού. Φαινόταν να πιστεύει πραγματικά σ’ αυτό το φάρμακο, ότι οι αγορές θα λύσουν τα προβλήματα γιατί θα επιφέρουν μια αυτορρύθμιση στην οικονομία και στην παραγωγή. Ήταν η εποχή της νεοφιλελεύθερης «αθωότητας» όπου είχε γίνει πιστευτή η μαγική δύναμη του  προτεινόμενου φαρμάκου. Στα χρόνια όμως πού μεσολάβησαν μέχρι σήμερα έχει διαπιστωθεί πια ότι οι ιδιωτικοποιήσεις κανένα απολύτως πρόβλημα απ’ αυτά πού είχαν υποσχεθεί δεν λύνουν, εκτός από τον πλουτισμό όσων εμπλέκονται και επωφελούνται απ΄αυτές. Συνήθως στις ιδιωτικοποιήσεις οι επενδυτές ιδιωτικοποιούν τα κέρδη αφήνοντας τις ζημιές και τα έξοδα των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων και πάλι στο αποδυναμωμένο κράτος. Πέρα του ότι, για να πληρώσουν την εξαγορά, συχνά παίρνουν δάνεια από τις τράπεζες της χώρας πού ξεπουλάει. Η πρώτη αμφισβήτηση της συνταγής έγινε στο Ιράκ. Γι αυτό δεν ακολουθείται πια αυτή η συνταγή με τον απόλυτο τρόπο πού είχαν προτείνει οι πρώτοι νεοφιλελεύθεροι . Ο πρωθυπουργός μας όμως φαίνεται να παραμένει πιστός στην αρχική θεωρία. Γι αυτό, θεωρώντας προφανώς την σύγκρουση των τραίνων σαν ευκαιρία για αλλαγές- το είπε εξάλλου καθαρά ο Άδωνης-, έσπευσε να εισάγει νομοσχέδια στη Βουλή, το ένα πάνω στο άλλο, πού όλα ανοίγουν δρόμο για ιδιωτικοποιήσεις. Τώρα πού η χώρα είναι βυθισμένη στο πένθος και σε κατάσταση σοκ, είναι ευκαιρία , σκέφτηκε προφανώς, για να προωθηθούν αχαλίνωτες ιδιωτικοποιήσεις. Υποσχόμενος παράλληλα μια προώθηση στη χρήση της τεχνολογίας, την άλλη πανάκεια πού υπόσχεται να εφαρμόσει και ταυτίζοντας όλα αυτά με θεραπεία των προβλημάτων πού προκάλεσαν τους θανάτους στα Τέμπη. Πρόκειται για απάτη.

Ήταν θυσία για να προχωρήσουμε
Αυτό το είπε πρώτος ο Πορτοσάλτε, ένας από τους μόνιμους λαγούς του συστήματος μαζί με τον Άδωνη οι οποίοι λένε αυτά πού ο Κούλης δεν θέλει ή δεν θέλει ακόμα, πριν δει τις αντιδράσεις, να πει ο ίδιος. Εντύπωση κάνει ότι εδώ δεν άφησε τον Πορτοσάλτε να φάει την μπόρα ο οποίος δέχτηκε και το κύμα διαμαρτυριών και οργής, αλλά θέλησε να επαναλάβει τα λόγια του και ο ίδιος. Γιατί άραγε; Θεώρησε ότι είναι υπέρ του να πει αυτό το πράγμα; Ή μήπως υποχρεώθηκε να το πει; Και μας άφησε με τα ερωτηματικά. Γιατί αν ήταν θυσία ξέρουμε μόνο ποιος θυσιάστηκε. Δεν μας είπε ούτε ΠΟΙΟΣ ΘΥΣΙΑΣΕ ούτε ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΘΥΣΙΑΣΕ. Θα επανέλθουμε αν γίνουν περισσότερα πράγματα φανερά από την περίεργη αυτή υπόθεση.