ΓΙΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ-ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΒΗΜΑ :ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΠΟΥ ΓΙΝΟΝΤΑΙ

Αν έχουμε κάνει το πρώτο,πού είναι κατά τη γνώμη μου η δύσκολη αποδοχή ότι κάθε μιά μονάδα από μάς τα κατακερματισμένα και απομονωμένα άτομα πρέπει να πάρει την ευθύνη,τη δικιά της ευθύνη για αντίσταση στην επίθεση πού δεχόμαστε,χωρίς αναγκαστικά να περιμένουμε το σύνθημα από κάπου,μένει να διευκρινήσουμε το δεύτερο βήμα, τις επιλογές για να υλοποιήσουμε την απόφασή μας.Εγώ μερικές ιδέες θα ρίξω,σα συνέχεια τής προηγούμενης ανάρτησης.Και οι ιδέες είναι για απλά πράγματα,για το πέρασμα από την απραξία σε κάποια δράση,δεν είναι για μεγάλους αγώνες οι οποίοι χρειαζονται βέβαια περισσότερες προϋποθέσεις και τούς οποίους εύχομαι να προλάβω να ζήσω.

Λοιπόν αν είμαστε άτομα πού δεν ξέρουμε τι να κάνουμε αλλά έχουμε αποφασίσει να πάψουμε να βρίζουμε τούς άλλους για την απραξία τους γιατί επιτέλους καταλάβαμε ότι στην ίδια απραξία βρισκόμαστε κι εμείς,σ΄αυτή τη φάση δεν θα δυσκολευτούμε να βρούμε μιά αρχή γιατί φροντίζουν γι αυτό τα ευρωπαϊκά διευθυντήρια και τα όργανά τους πού παριστάνουν την ελληνική κυβέρνηση.Είναι η άμυνα στα χτυπήματα πού έχουν ξεκινήσει και θα πέσουν αθρόα επάνω μας στο επόμενο διάστημα
.Πρώτη σκέψη είναι να συμμετέχουμε σε ο,τιδήποτε γίνει προς αυτήν την κατεύθυνση γιατί οπωσδήποτε εκεί θα γίνουν κάποια πράγματα.Αν ανήκουμε σε κάποιο μαζικό χώρο θα μπορούμε πιό άμεσα να συμμετέχουμε και να προωθούμε απεργίες και καταλήψεις ρίχνοντας μάλιστα την ιδέα οι απεργίες να μετατραπούν σε λειτουργικές καταλήψεις και οι χώροι να λειτουργήσουν όπου είναι δυνατόν αυτοδιαχειριστικά.Αλλά και αν δεν ανήκουμε μπορούμε να βοηθήσουμε να πετύχουν οι όποιοι αγώνες είτε γίνονται σε χώρους δουλειάς, είτε στο δρόμο,είτε σε περιοχές όπως η Χαλκιδική ή όπου αλλού μεταβούν οι εταιρείες στις οποίες έχει ξεπουληθεί η Ελλάδα.Υπερασπιζόμαστε τα νοσοκομεία,τα σχολεία και όλες τις υπηρεσίες πού ήταν στην υπηρεσία τών πολιτών και τώρα κλείνουν κάνοντας εξορμήσεις και πικετοφορίες έστω και με λίγα άτομα αν δεν ξεκινάει κάτι μαζικό.Παντού προτείνουμε τη σύνδεση τών αγώνων,να βγαίνουν επιτροπές πού να επισκέπτονται και τούς άλλους χώρους πού βρίσκονται σε κινητοποίηση με στόχο να δημιουργηθεί ένα συντονιστικό αγώνων το οποίο λείπει δραματικά και το οποίο θα σήμαινε πραγματικά το πέρασμα τού αγώνα σε ανώτερη φάση.Σε κινητοποιήσεις πού τυχόν καλέσουν ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ συμμετέχουμε αλλά εμείς ρίχνουμε το βάρος να φτιαχτούν άλλα όργανα πού να εκφράζουν πραγματικά τούς εργαζόμενους και ανέργους.Στις συγκεντρώσεις τής ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ βάζουμε θέμα να μη λήξει η συγκέντρωση αν δεν γίνει λαϊκή συνέλευση πριν ή μετά την πορεία(κατά προτίμηση πριν) αντί για τις βαρετές ομιλίες τών υπευθύνων ζητάμε να πάρει ο κόσμος το λόγο και επεμβαίνουμε κι εμείς με προτάσεις για συνέχιση και καλλίτερη οργάνωση τού αγώνα.

Ένα πρόβλημα πού θα αντιμετωπίσουμε σε μιά τέτοια πρακτική μας είναι οι άμαζες κινητοποιήσεις οι οποίες προκαλούν μεγάλη απογοήτευση.Εδώ υπάρχουν δύο τρόποι να δράσουμε:ο ένας είναι να προσπαθήσουμε να τις κάνουμε πιό μαζικές,και ο άλλος να τις αφήσουμε όπως είναι σα μορφή διαμαρτυρίας κι αυτές.Για την πρώτη περίπτωση:Είναι γεγονός ότι ο κόσμος δεν πιστεύει στις κινητοποιήσεις αυτές,φοβάται κιόλας,όμως κατά τη διαπίστωσή μου κάθε άλλο παρά καταβάλλεται η καλλίτερη δυνατή προσπάθεια για μιά πετυχημένη διαδήλωση.Σιγά-σιγά και αναιπαίσθητα οι κινητοποιήσεις έχουν καταλήξει να γίνονται ιδιωτικές σαν τού ΚΚΕ.Μιά κινητοποίηση τόσες περισσότερες πιθανότητες έχει να είναι πετυχημένη όσο πιό ευρύ φάσμα φορέων και δυνάμεων την υποστηρίζουν.Τελευταία, στην Αθήνα πού βρέθηκα,είδα καλέσματα για το ίδιο θέμα να γίνονται από κάθε φορέα (και δεν μιλώ για το ΚΚΕ πού είναι γνωστή η στάση του) σε διαφορετικό μέρος,σε διαφορετική ώρα ακόμα και σε διαφορετική μέρα.Δε φτάνει αυτό αλλά και η κινητοποίηση για ενημέρωση τού κόσμου είναι σχεδόν ανύπαρκτη.Ένα πρωϊνό είχα γυρίσει όλο το κέντρο τής Αθήνας για να βρω μιά αφισσα για την απογευματινή διαδήλωση και δεν βρήκα απολύτως καμία.Είπα ότι θα έχω χάσει επεισόδια και δεν θα κολλούν πιά αφίσσες στην Αθήνα,πήρα εφημερίδες και εκεί είδα μόνο ανακοίνωση ότι κάποιοι σταθμοί τού μετρό θα είναι κλειστοί χωρίς να αναγράφεται ο λόγος.Κάποιος γνωστός μου από μιά οργάνωση μού είπε ότι τα δικά τους μέλη ειδοποιούνται με μέιλ.Μετά όμως διάβασα ένα σωρό κριτικές για τούς καναπεδάτους πού δεν ξεσηκώνονται κ.λ.π.,ενώ μόνο μέλη οργανώσεων θα μπορούσαν να είχαν μάθει για εκείνη τη διαδήλωση,τον άλλο κόσμο ήταν σαν να μην τον ήθελαν.Χωρίς λοιπόν πλατειά διοργάνωση για την οποία πρέπει να έχει ληφθεί μέριμνα από πριν και χωρίς ενημερωτική καμπάνια για την κινητοποίηση δεν μπορούμε να ζητάμε μαζικότητα και αν την θέλουμε τη μαζικότητα πρέπει να κάνουμε προσπάθεια να την πετύχουμε.Υπάρχει και η δεύτερη περίπτωση να μην επιδιώξουμε τη μαζικότητα ή να την αφήσουμε για ορισμένες κεντρικές κινητοποιήσεις για τις οποίες να έχουμε χαλάσει τον κόσμο στα καλέσματα.Οι άλλες κινητοποιήσεις σαν πιό άμεσες και εύκολες μπορούν να απευθύνονται μόνο στούς ενήμερους,να μην βάζουν μεγάλους στόχους ώστε να δημιουργούν απογοητεύσεις,να έχουν την μορφή ενημερωτικών εξορμήσεων ή πικετοφορίας ή χάπενιγκ πού να τραβούν την προσοχή. Εμείς επεμβαίνουμε όταν πρόκειται για εκδήλωση ζητώντας την καλλίτερη δυνατή προετοιμασία και φυσικά να υπάρχει ένα κλίμα όπου οι διάφορες δυνάμεις να μπορούν να έχουν το μπλογκ,τα πανό και τα συνθήματά τους γιατί υπήρξαν και φαινόμενα όπου κάποια μπλογκ απαγόρευαν σε άλλους την έκφραση και κατεβάζαν τις σημαίες τους με σταλινικότερο και από το ΚΚΕ τρόπο.Τέτοια φαινόμενα δε βοηθούν καθόλου τη μαζικοποίηση τών συγκεντρώσεων και εμείς αν δεν υπερασπίσουμε τη δημοκρατία υπερασπιζουμε χωρίς να το θέλουμε τη διάλυση κάθε αντίστασης.

Ένα άλλο πρόβλημα πού θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε θα είναι σίγουρα η άγρια καταστολή πού ειναι ολοφάνερο ότι η κυβέρνηση θα εξαπλύσει προς κάθε μορφή αντίστασης-το κάνει ήδη-κινούμενη σε μιά κατεύθυνση ανοικτής δικτατορίας.Εμείς θα πρέπει να προτείνουμε την οργάνωση άμυνας με όποιον τρόπο σκεφτούμε και ανάλογα με την περίπτωση,να σπεύδουμε σε συμπαράσταση τών διωκόμενων οι οποίοι μετά το φθινόπωρο θα είναι πολλοί και να σκεφτούμε και νέες μορφές διαμαρτυρίας πού να είναι λιγότερο ευάλωτες στα χτυπήματα τής αστυνομίας.Για το ζήτημα αυτό θα μπορούσε να πει κανείς πάρα πολλά καθώς εξιδείκευση χρειάζεται η αντίσταση στα καινούργια χτυπήματα πού θα δεχτούμε εκτός από τια απολύσεις:τα νέα χαράτσια,οι πλειστηριασμοί κ.λ.π.

Όλα δεν μπαίνουν όμως σε ένα κείμενο και σίγουρα ένας άνθρωπος δεν μπορεί να τα κάνει όλα αυτά έστω κι αν γίνει κομμάτια.Είναι μεγάλο το φάσμα τών αντιδράσεων πού μπορούμε να έχουμε κι αν ξεφύγουμε από τη λογική να βρούμε τη μιά και μοναδική αντίδραση,τη μόνη σωστή πού θα ανατρέψει τα πάντα (αυτή πού δεν υπάρχει δηλαδή),τότε θα μπορούμε να επιλέξουμε αυτά πού μάς ταιριάζουν,χωρίς εξάντληση από την αρχή γιατί ο δρόμος πού έχουμε μπροστά μας είναι μακρύς και δύσκολος και πρέπει να κρατήσουμε δυνάμεις και να κρατηθούμε και μεις.Το οφείλουμε στον αγώνα.

Υπάρχουν κι άλλα πολλά πού μπορούμε να κάνουμε που θα μπορούσαμε να τα εντάξουμε σε μιά κατάσταση γενικευμένης ανυπακοής.Αλλά γι αυτά θα τα πούμε την άλλη φορά.