Ο
μυθοποιημένος Σεπτέμβρης πλησιάζει
και σιγά-σιγά παίρνει τις πραγματικές
διαστάσεις του.Μάς περιμένουν πολλά,αυτό
είναι σίγουρο,όχι αναγκαστικά μέσα στο
Σεπτέμβρη αλλά μέσα στο βαρύ χειμώνα
πού θα ακολουθήσει.Αυτά πού θα έρθουν
συνθέτουν το σκηνικό πραγματικής
γενοκτονίας:μάς σκοτώνουν.Η άποψη όμως
ότι τα πολλά δεινά θα προκαλέσουν και
την ανάλογη αντίδραση είναι λογική αλλά
δεν είναι καθόλου σίγουρη.Μπορεί να
προκαλέσουν περισσότερες αυτοκαταστροφικές
τάσεις ή αναζήτηση διεξόδου σε
αντικοινωνικά φαινόμενα.Η αντίδραση
τού Σεπτέμβρη δεν θα έρθει από τον
ουρανό,δεν θα έρθει μόνη της.Αυτά πού
θα συμβούν θα είναι μόνο αυτά πού θα
κάνουμε.Και για να περάσουμε στη δράση
χρειάζεται πρώτα απ'ολα να πάψουμε να
περιμένουμε ότι θα την κάνει κάποιος
άλλος εκτός από τον εαυτό μας,έπειτα να
αναζητήσουμε γύρω μας τούς αγώνες πού
ήδη γίνονται και να λάβουμε μέρος
σ'αυτούς και τέλος να περάσουμε σε
κατάσταση γενικευμένης ανυπακοής.Για
να δούμε λοιπόν πώς κάνουμε το πρώτο
βήμα.
Χρειαζόμαστε
ένα αποφασιστικό ξεκίνημα.Αξιοποιώντας
πρώτα-πρώτα την εμπειρία πού είχαμε
μέχρι τώρα. Αποφασισμένοι (-ες) να
συμβάλουμε όσο μπορούμε και με θετικό
τρόπο στο να δημιουργηθούν συνθήκες
αγώνα.Και έχοντας πάρει απόφαση ότι
αυτό θα το κάνουμε εμείς και κανένας
άλλος.Και ξεκινώντας
από την κατάσταση πού πραγματικά
υπάρχει και όχι από κάποια άλλη
φανταστικής αγωνιστικότητας. Αυτή
την κατάσταση θα προσπαθήσουμε να
σπρώξουμε παραπέρα και έχουμε πιθανότητες
επιτυχίας μόνο αν την αναγνωρίσουμε
πραγματικά.
.Είναι
απόλυτη ανάγκη να κατανοήσουμε τι
σημαίνει ότι αυτόν τον αγώνα θα τον
κάνουμε εμείς και όχι κάποιοι πού αόριστα
προσδιορίζονται σαν “εσείς”, “αυτοί”,
“ο λαός”, “η αριστερά” ή ο,τιδήποτε
παρόμοιο. Αποφασίζουμε να πάρουμε επάνω
μας τον αγώνα,εμείς τα μοναχικά και
κατακερματισμένα άτομα πού έχουμε
οδηγηθεί σ'αυτήν την κατάσταση συνειδητά
σε μεγαλύτερο βαθμό για να μην μπορούμε
να αντιδράσουμε και σε έναν μικρότερο
από τις συνθήκες τής σύγχρονης ζωής.Εμείς
πού δεν έχουμε καμιά κοινωνική οργάνωση
με συνοχή,πού δεν έχουμε καμιά
συνδικαλιστική οργάνωση για τα συμφέροντά
μας βγαλμένη από μάς αλλά κάποιες πού
παριστάνουν τις συνδικαλιστικές
οργανώσεις και τις οποίες αφήσαμε να
υπάρχουν γιατί μάς βόλευε να τις βρίζουμε
για τούς αγώνες πού δεν κάνανε και πού
αν κάναν δεν θα συμμετείχαμε.Εμείς πού
μάς έχουν πιά πετάξει ολοκληρωτικά έξω
από την εργασία.Εμείς πού δεν έχουμε
ούτε πολιτική οργάνωση να μάς εκφράζει,πού
κάποιοι (-ες) είμαστε κάπου χωρίς να
πιστεύουμε ότι θα γίνει κάτι από κει,πού
οι πολλές(-οί) δεν είμαστε απολύτως
πουθενά,μόνο ψηφίζουμε κάτι,απολαμβάνοντας
την ευχαρίστηση εκείνης τής μέρας, τής
μοναδικής πού ζητούν τη γνώμη μας για
κάτι.Εμείς πού δεν έχουμε ούτε γειτονιά
με την παλιά έννοια γιατί με τούς γείτονες
με το ζόρι λέμε μιά καλημέρα αν δεν
είμαστε και στα δικαστήρια.Εμείς πού
αν δεν είμαστε σε πολύ νεαρή ηλικία,έχουμε
βαρεθεί ή δεν έχουμε χρόνο για τις παλιές
φιλικές παρέες και έχουμε χωθεί στα
σπίτια μας.Εμείς πρέπει να ξεπεράσουμε
την απομόνωσή μας και να πάρουμε επάνω
μας τον αγώνα.Πώς και με ποιόν τρόπο;
Σαν
αποκομμένες μονάδες πού είμαστε θα
προσπαθήσουμε να βρούμε τούς άλλους
πού είναι σε παρόμοια κατάσταση κάνοντας
κάποια βήματα. Σαν μονάδες πού είμαστε
βάζουμε ένα χρέος στον εαυτό μας για το
οποίο θα τού ζητήσουμε λογαριασμό τι
έκανε.
Είναι
πρώτα απ'όλα μερικά πράγματα πού κάναμε
όλον αυτό τον καιρό και τα οποία δεν
πρέπει να επαναλάβουμε. Σταματάμε να
κατακεραυνώνουμε τον κόσμο πού δεν
συμμετέχει,πού είναι στον καναπέ κ.λ.π.
χωρίς βέβαια καθόλου να πάψουμε να
επιδιώκουμε να τον φέρουμε μαζί
μας.Επικεντρωνόμαστε στο τι θα μπορέσουμε
να κάνουμε εμείς,να διαμορφώσουμε
προτάσεις τόσο προς την κατεύθυνση τής
ενημέρωσης τών υπολοίπων όσο και στην
οργάνωση πράξεων αντίστασης.Για τον
ίδιο λόγο σταματάμε να ασχολούμαστε με
τη Χρυσή Αυγή η οποία με την ολική αποχή
της από κάθε είδος αγώνα ή τη συμμετοχή
της με την συστημική μεριά(Χαλκιδική)
έχει αυτοεξεφτιλιστεί και χάσει από
μόνη της την αντισυστιμική αίγλη με την
οποία είχε αρχικά περιβληθεί. Έτσι κι
αλλοιώς τέτοιες δυνάμεις δεν παλεύονται
παρά διαμορφώνοντας μιά πειστική
εναλλακτική πρόταση πού να αποτελέσει
πόλο συσπείρωσης για τούς απελπισμένους
και απολίτικους ανθρώπους.Κι αυτή την
εναλλακτική πρόταση είναι καιρός να
δημιουργήσουμε.Επίσης παρατάμε πιά τη
Διβάνη,τον Τατσόπουλο και όλους τούς
παρεμφερείς με τούς οποίους αρκετά
ασχοληθήκαμε.Είναι κατανοητή και απόλυτα
δικαιολογημένη η οργή πού προκάλεσαν
σ'έναν κόσμο ο οποίος περίμενε άλλο ρόλο
να παίξουν οι διανοούμενοι.Όμως τώρα
προέχει να πράξουμε ,να δημιουργήσουμε
κάτι εμείς,να προωθήσουμε τον
αγώνα.Επιμένοντας να στηλιτεύουμε τούς
αδρανείς (άδικα σε μεγάλο βαθμό κατά τη
γνώμη μου γιατί έχουν πολλούς λόγους
γι αυτό,πού δεν μπορούν να αναλυθούν
τώρα) ή τούς ξεπουλημένους διανοούμενους(αυτούς
δίκαια γιατί δεν έχουν κανένα ελαφρυντικό),
μάς διαφεύγει το γεγονός ότι και εμείς
δεν κάνουμε απολύτως τίποτα σαν αντίσταση
αλλά δικαιολογούμαστε στον εαυτό μας
ότι είναι οι άλλοι πού δεν κάνουν,οι
απροσδιόριστοι “αυτοί”.
”Από
την κατηγορία αυτή δεν ξεφεύγουμε αν
στηλιτεύουμε γενικά την αριστερά με
μόνιμη επωδό:“πού είναι η αριστερά”,
“τι κάνει η αριστερά” ή κάποια συγκεκρμένη
οργάνωση στην οποία ανήκουμε ή περιμένουμε
να ηγηθεί τού αγώνα.Αν ανήκουμε ή
ακολουθούμε γενικά κάποια οργάνωση ή
κόμμα είναι λογικό να ζητούμε τη συμμετοχή
του στούς αγώνες και μάλιστα τέτοιες
στιγμές, και πρέπει να το κάνουμε.Αν
όμως αυτό καταλήγει στο να μάς φέρει
στη θέση τής αδράνειας προσφέροντάς
μας και τη δικαιολογία ότι και πάλι
είναι “αυτοί” πού δεν κάνουν,εγώ
περιμένω το σύνθημα τότε πρέπει να το
ξανασκεφτούμε.Γιατί είναι η ώρα πού
κανείς δεν πρέπει πια να περιμένει αλλά
να συμμετέχει στη διαμόρφωση αυτού τού
συνθήματος.Είναι η ώρα να αναζητήσουμε
αυτούς και αυτές πού έχουν δηλώσει
διαθεσιμότητα,να ρίξουμε ιδέες και να
δούμε πώς υλοποιούνται.Αν προχωρήσει
αυτή η διαδικασία,νέα σχήματα με
κινηματικό χαρακτήρα θα ξεπηδήσουν
δημιουργημένα από τα κατω.Ξεκινάμε από
προτάσεις και προχωράμε διερευνητικά
στην υλοποίηση.Ξεκινάμε από μικρά
βήματα,αυτά πού μπορούμε να κάνουμε,με
όσους μπορούμε να τα κάνουμε.Γιατί είναι
επίσης μιά πρόφαση για αδράνεια η αναμονή
τού μεγάλου και αποτελεσματικού αγώνα
και η απαξιωτική αποχή μας από ο,τιδήποτε
είναι κατώτερό του.
Και
αν έχουμε αποφασίσει ότι θέλουμε
δράση,επικεντρωνόμαστε στις ιδέες πού
θα ρίξουμε και θα προσπαθήσουμε να
υλοποιήσουμε εμείς αφήνοντας και τούς
άλλους να κάνουν το ίδιο.-Σταματούμε
να ασχολούμαστε με τις δράσεις πού έχουν
προγραμματίσει άλλοι και πού δεν
βρίσκουμε τής αρεσκείας μας ή ακόμα
θεωρούμε ότι είναι πρόωρες,ότι εξυπηρετούν
το σύστημα ή είναι ιδέες “νενέκων” πού
δεν τολμούν κάτι αποφασιστικό.Το
“σύστημα”θα προσπαθήσει να χρησιμοποιήσει
ο,τιδήποτε κάνουμε,να ρίξει τις ιδέες
πού το εξυπηρετούν σε όλους τούς χώρους
επωφελούμενο από το γεγονός ότι σε
μεγάλο βαθμό,δεν ξέρουμε σήμερα ούτε
ποιό είναι πραγματικά το σύστημα,ούτε
ποιά είναι τα σχέδιά του.Μπορούμε να
απορρίπτουμε τις δράσεις πού μάς
φαίνονται ότι δεν εξυπηρετούν την δική
μας υπόθεση αλλά δεν τα βάζουμε με τούς
ανθρώπους πού θέλουν να τις προωθήσουν.Η
επίθεση σε όποιον προσπαθεί να ξεκινήσει
κάτι,δεν προωθεί τη “σωστή άποψη”,προωθεί
μόνο την απραξία και την απογοήτευση.Τα
συμπεράσματα από συγκεκριμένες δράσεις
θα βγούν από μόνα τους και τα αφήνουμε
να βγούν αβίαστα.
Σε συνάρτηση με το
προηγούμενο,κατανοούμε το εξής:ένας
κατακερματισμένος κόσμος,ασύνδετος
μεταξύ του,ανοργάνωτος και
απογοητευμένος,χωρίς κάποιον δικό του
δημιουργημένο ήδη πόλο αναφοράς, δεν
μπορεί να δόσει ένα και μόνο καίριο
χτύπημα στο σύστημα.Δεν καλλιεργούμε
δηλαδή εντυπώσεις ότι το σύστημα θα
καταρρεύσει με μιά μαζική απεργία,με
μιά μαζική διαδήλωση, με μιά άρνηση
πληρωμών κ.λ.π.Διότι όπως είναι σήμερα
ο κόσμος δεν είναι δυνατόν να πετύχει
μιά τέτοια μαζική συμμετοχή σ'αυτές τις
δράσεις πού να έβαζε σε κίνδυνο το
σύστημα.Μπορεί όμως να δόσει πολλά μικρά
χτυπήματα πού στο τέλος να καταλήξουν
να γίνουν ένα μεγάλο.Αυτός είναι ένας
ακόμα λόγος για να ενθαρρύνουμε πολλών
ειδών δράσεις,μέσα στις οποίες ο καθένας
θα βρει πιό εύκολα αυτή πού τού
ταιριάζει.Είναι σημαντικό να ενεργοποιηθούν
και να κερδηθούν στον αγώνα όσο το
δυνατόν περισσότεροι άνθρωποι και με
τη βεβαιότητα ότι καμιά δράση δεν πάει
χαμένη,όλες συντελούν στη δημιουργία
μιάς αντιστασιακής ατμόσφαιρας. Παύουμε
να πιστεύουμε ότι ο αγώνας είναι υπόθεση
μιάς ηρωικής και αποφασισμένης ομάδας
συνειδητών επαναστατών.Εξάλλου δεν
υπάρχουν από τα πριν φτιαγμένοι τέτοιοι
επαναστάτες.Στον αγώνα πρέπει να
βοηθήσουμε να λάβει μέρος όλος ο κόσμος
πού δέχεται αυτόν τον απίστευτο πόλεμο
με όποιον τρόπο μπορεί ο καθένας.Κανείς
δεν περισσεύει.Δεν περιμένουμε όμως
κάποιοι άλλοι να ξεκινήσουν για να
ακολουθήσουμε.Εμείς πού καταλάβαμε ότι
είναι απόλυτα αναγκαία η αντίσταση
ξεκινάμε με κάποια οποιαδήποτε πράξη
αντίστασης μάς ταιριάζει καλλίτερα,μικρή
ή μεγάλη,σημαντική ή δευτερεύουσα
ανάλογα με το τι δυνατότητες
έχουμε.Αναζητούμε ανθρώπους με παρόμοιες
διαθέσεις,στην ανάγκη κάνουμε κάτι
μόνοι (-ες) μας.Παύουμε όμως να κοιτάμε
περίλυποι τούς γνωστούς μας και να
λέμε:”δε βλέπεις;δεν κάνουν τίποτα”
και να παίρνουμε την ίδια περίλυπη
απάντηση:”ήθελα να ξερα πότε θα
ξεσηκωθούν”.
Αυτό είναι το πρώτο
βήμα πού πρέπει να κάνει ο καθένας και
η καθεμιά μας.Να ξεπεράσουμε την τάση
να ακολουθήσουμε ένα κύμα πού θα έρθει
από το πουθενά για να μάς ρίξει στον
αγώνα.Εμείς θα πρέπει να γίνουμε αυτό
το κύμα,εμείς θα πρέπει να προχωρήσουμε
σε κάποια αντίσταση και εμείς θα βρούμε
αυτή πού μάς ταιριάζει.Αν είμαστε σε
κάποιο μαζικό χώρο ξεκινάμε χωρίς να
περιμένουμε πότε θα αποφασίσουν
όλοι(εκτός βέβαια αν πρόκειται για αγώνα
σε χώρο δουλειάς).Και όταν μάς δείτε
αντί να λέμε “δεν κάνουν τίποτα” να
λέμε “εμείς θα κάνουμε αυτό...θέλετε να
έρθετε μαζί μας;” χωρίς να επακολουθήσει
θρήνος αν δεν είχαμε μεγάλη ανταπόκριση
αλλά νέες προτάσεις και νέα καλέσματα,
τότε να είσαστε σίγουροι (-ες) ότι η
αντίσταση στον πόλεμο πού μάς έχουν
εξαπολύσει έχει ξεκινήσει για τα καλά.
Μένουν βέβαια κάποιες
διευκρινήσεις για το ποιές θα μπορεί
να είναι οι πρώτες δράσεις.Αλλά γι αυτό
θα τα ξαναπούμε.
