ΧΩΡΙΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΤΙ ΑΓΩΝΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ;

Σήμερα η τεχνολογική ανάπτυξη έχει οδηγήσει σε κοινωνίες όπου δεν υπάρχει επαναστατικό υποκείμενο,Αυτό είναι κάτι πού πρέπει πάντα να έχουμε υπόψη όταν κάνουμε προτάσεις για δράση στις σημερινές συνθήκες.Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι όποια δράση επιχειρηθεί θα την αναλάβει ο κόσμος πού υπάρχει,ένας κατακερματισμένος δηλαδή και ασύνδετος κόσμος και όχι μιά συμπαγής και έμπειρη κοινωνική ομάδα.

Διευκρινίζω ότι,όπως πιστεύω,πάντα και σε οποιεσδήποτε συνθήκες μπορεί να υπάρξει ένα ξέσπασμα αν απελευθερωθεί η οργή τού κόσμου πού να οδηγήσει σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις. Κάτι τέτοιο όμως μπορεί να προκύψει μόνο αυθόρμητα,δεν μπορεί να προγραμματιστεί, ούτε να προβλεφτεί.Πέρα απ'αυτή την προοπτική πού πιθανόν να συμβεί εκεί πού δεν την περιμένουμε, σ'αυτήν την εξατομικευμένη κοινωνία,χωρίς κέντρο και χωρίς συνοχή,είναι εξαιρετικά δύσκολο(δεν λέω αδύνατον,έχει συμβεί στη Χαλκιδική για παράδειγμα) οποιαδήποτε δράση να πάρει μαζικό και επίμονο χαρακτήρα.Πρέπει να το ξέρουμε αυτό,και να μην πέφτουμε κάθε φορά από τα σύννεφα.
Θα υπάρχουν πολλές μικρές και ασύνδετες προσπάθειες, απεργίες, διαδηλώσεις,αρνήσεις πληρωμών και άλλες πολλές πράξεις ανυπακοής πού δεν θα έχουν όμως εκείνη τη συμμετοχή πού χρειάζεται ένας γενικός ξεσηκωμός.Αυτό σημαίνει ότι συνθήματα όπως:γενική πολιτική απεργία,γενική στάση πληρωμών,κ.λ.π.δεν έχουν πολλές ελπίδες πραγματοποίησης σε μαζική κλίμακα.Αν δεν βάλουμε βέβαια πολύ ψηλά τον πήχυ, μπορούν να υλοποιηθούν σε κάποιους χώρους.Ειδικά το πρόταγμα τής γενικής πολιτικής απεργίας στο οπιοίο τόσες ελπίδες έχουν επενδυθεί δεν μπορεί να προγραμματιστεί σε κάποια γραφεία και να ριχτεί σα σύνθημα με προσδοκίες υλοποίησης.Γιατί γενική πολιτική απεργία σημαίνει επανάσταση, μιά ειρηνική επανάσταση βέβαια- όσο θα την αφήσουν να παραμείνει έτσι.Το να λέμε :”κάντε επανάσταση” σε έναν κόσμο χωρίς συνοχή και ξεκάθαρες ιδέες είναι απλά μιά μηδενική και ανεφάρμοστη πρόταση εκτός αν γίνει στα πλαίσια ενός αγώνα πού διεξάγεται ήδη και δείχνει να έχει αρκετή δυναμική.Μόνο να προτρέψουμε και να βοηθήσουμε τούς αγώνες να εξελιχτούν προς αυτή την κατεύθυνση μπορούμε και αυτό ακριβώς είναι πού έχουμε να κάνουμε.

-Ασχολούμαστε δηλαδή με τούς περιορισμένους αγώνες πού μπορούν να γίνουν .Δεν τούς περιφρονούμε,δεν καθόμαστε σπίτι μας περιμένοντας τη μεγάλη και ηρωϊκή έκρηξη θεωρώντας την τη μόνη άξια να τιμήσουμε με την παρουσία μας,δεν κολλάμε σε μιά ιδέα κατηγορώντας και απαξιώνοντας τις πρωτοβουλίες τών άλλων,δεν βρίζουμε συνέχεια τούς καναπεδάτους χωρίς να καταλαβαίνουμε πώς αν δεν κάνουμε κάτι κι εμέις,το ίδιο καναπεδάτοι είμαστε .Αφού δεν μπορεί-τουλάχιστον δεν είναι εύκολο-να δοθεί ένα καίριο χτύπημα,προωθούμε τα πολλά μικρά επιδιώκοντας να πληθύνουν΄και έτσι είναι δυνατόν-από πιό δύσκολο δρόμο βέβαια,να πληγεί η εξουσία.Αν πληθύνουν αυτά τα μικρά ρυάκια θα γίνουν ποτάμι και θα την πνίξουν,να είμαστε σίγουροι γι αυτό.

Τι κάνουμε λοιπόν;

Ας πάρουμε την περίπτωση τών αγώνων πού δίνονται σε χώρους δουλειάς και πού είναι οι κυριώτεροι,αν εξαιρέσουμε τη Χαλκιδική.Σ'αυτούς εστιάζουμε σε δύο στόχους:

1)Να φύγει ο πρωταγωνιστικός ρόλος από τα προεδρεία και να περάσει στούς απλούς ανθρώπους πού συμμετέχουν γιατί μόνο αν αυτοί πού σηκώνουν το βάρος τής κινητοποίησης πάρουν και την ευθύνη της θα καταφέρουν να την τραβήξουν δυναμικά.

2)Να υπάρξει ένας συντονισμός τών μεμονωμένων αγώνων ώστε να σπάσει η απομόνωσή τους και να γενικευτούν τα αιτήματά τους.

-- Στις κινητοποιήσεις και στις συγκεντρώσεις σπάμε την αμηχανία και τη σιωπή πού συνήθως επιβάλουν τα προεδρεία τα οποία δε θέλουν να πάρουν την ευθύνη για κλιμάκωση.Με ντουντούκες και με προτροπές ζητάμε κάθε συγκέντρωση να μεταβάλεται σε λαϊκή συνέλευση όπου ο κόσμος να παίρνει το λόγο να λέει τι σκέφτεται,τις ιδέες του και τις προτάσεις του και αν είναι δυνατόν από εκεί να παίρνονται αποφάσεις και να εκλέγονται όργανα βάσης. Να μεταφέρουμε δηλαδή μέσα στούς αγώνες το πνεύμα τής Πλατείας αλλά αυτή τη φορά σε μιά προοπτική δράσης και οργάνωσης και όχι-τουλάχιστον όχι μόνο-γενικών συζητήσεων.Έτσι υπάρχει ελπίδα να ακουστούν και να υιοθετηθούν οι πιό τολμηρές προτάσεις πού να οδηγήσουν τελικά στο γενικό ξεσήκωμα.

--Σε τέτοιες λαϊκές συνελεύσεις βάζουμε το θέμα τής ενημέρωσης ,τής επαφής και τού συντονισμού τελικά με άλλους αγώνες πού γίνονται και δημιουργία τών κατάλληλων οργάνων γι αυτό τον στόχο.Σε κάποιες πόλεις λειτουργούν συντονιστικά πρωτοβάθμιων σωματείων πού δεν έχουν απαλλαγεί όμως από τη νοοτροπία τής ανάθεσης όλων τών αποφάσεων στα προεδρεία.Ενισχύουμε τέτοια όργανα αλλά προσπαθούμε να δημιουργήσουμε συντονιστικά αγώνων και όχι μόνο σωματείων(όπου τα συντονιστικά σωματείων να συμμετέχουν σ'αυτά τα ευρύτερα όργανα) ώστε να πετύχουμε τον συντονισμό όλων τών δράσεων αντίστασης, ανυπακοής και αλληλεγγύης σε μιά περιοχή,απαραίτητη προϋπόθεση για να φτάσουμε κάποια στιγμή στο γενικό ξεσήκωμα.Όλα αυτά δεν είναι εύκολα πράγματα,οι ιδέες πού θα τα στήριζαν δεν είναι πεποιθήσεις σε όλους τούς ανθρώπους,οι συγχίσεις και οι αμηχανίες,οι παλιές ιδεοληψίες και ο φόβος θα κάνουν σίγουρα τη δουλειά τους και μόνο με επιμονή και ξεπέρασμα τών απογοητεύσεων μπορούν να νικηθούν.

--Παράλληλα και όσο έχουμε δυνατότητα συμμετέχουμε και δημιουργούμε πρωτοβουλίες αντίστασης (για την καταστροφή τού τόπου και την δικιά μας καταστροφή),ανυπακοής κάθε είδους(άρνηση πληρωμών,αποδοκιμασίες κ.λ.π.) και αλληλεγγγύης (σταμάτημα κατασχέσεων, επανασυνδέσεις,στήριξη στούς διωκόμενους,υπεράσπιση κοινωνικών ομάδων πού πλήττονται. Φυσικά ένα άτομο δεν μπορεί να τα κάνει όλα αυτά,θα επιλέξουμε τις δράσεις πού συμφωνούμε περισσότερο και μάς ταιριάζουν καλλίτερα,προσπαθούμε μόνο να έχουμε ενημέρωση για ό,τι συμβαίνει

Έτσι πορευόμαστε βήμα-βήμα,προσπαθώντας να ξεπεράσουμε την αδυναμία να δόσει ένα κεντρικό και αποφασιστικό χτύπημα η κατακερματισμένη,χωρίς κέτρο και επαναστατικό υποκείμενο κοινωνία μας με την ενίσχυση όσο μάς παίρνουν οι δυνάμεις μας,τών πολλών μικρών χτυπημάτων ελπίζοντας ότι όχι μόνο οι μαχαιριές στην καρδιά αλλά και οι πολλές μικρές βελονιές θα φέρουν στο τέλος το θάνατο τού παράλογου αυτού εξουσιαστικού συστήματος πού λειτουργεί κανονικά απέναντί μας σαν στρατός κατοχής.

Αν μού πείτε τώρα ότι λειτουργώντας έτσι χρειαζόμαστε χρόνο και δεν προλαβαίνουμε την καταστροφή πού γίνεται,έχετε δίκιο.Δυστυχώς όμως μάς πρόλαβαν αυτοί.Αυτοί χρόνια ετοίμαζαν το σχέδιό τους για να μάς βρουν έτσι,απροετοίμαστους,παθητικοποιημένους και ενσωματωμένους.Μάς πιάσαν στον ύπνο κι αυτό δεν είναι κάτι πού μπορεί να ανατραπεί. Τουλάχιστον ας αρχίσουμε την αντίδραση τώρα,απ'αυτά πού μπορούν να γίνουν,χωρίς απογοητεύσεις για τούς αγώνες πού δεν ολοκληρώνονται,προωθώντας συνέχεια κάτι καινούργιο.Βλέπουμε την πραγματική κατάσταση χωρίς αυταπάτες και προσπαθούμε να την αλλάξουμε.ΑΥΤΟ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΚΑΙ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΜΕ.Και με πίστη ότι στο τέλος θα νικήσουμε εμείς.