ΤΟ ΜΕΤΩΠΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΦΤΙΑΞΑΜΕ ΜΑΣ ΠΑΙΔΕΥΕΙ ΑΚΟΜΗ

Δεν θα μιλήσω τώρα για εκείνο το μέτωπο,το ένα και μοναδικό πού υπήρξε πραγματικά,πού δημιουργήθηκε από τα κάτω,πού λειτούργησε με διαδικασίες άμεσης δημοκρατίας-στο βαθμό πού είχε γίνει κατανοητός βέβαια αυτός ο όρος-και προσπάθησε να ανατρέψει την κυβέρνηση με κατάληψη τού χώρου μπροστά στην Βουλή και εκδηλώσεις αποδοκιμασίας.Το μέτωπο πού ήταν πραγματικά αλλά δεν είχε καν ονομαστεί έτσι και έμεινε στην ιστορία με το όνομα Πλατεία.Θα το αφήσω προς το παρόν για άλλη συζήτηση,για να αναφερθώ στα μέτωπα από τα πάνω,πού επιχειρήθηκαν με πρωτοβουλία κάποιων ανθρώπων παράλληλα ή μετά την Πλατεία και τι εμπόδια συνάντησαν στη σύστασή τους.Τα σχήματα αυτά συγκέντρωσαν αρχικά τις ελπίδες πολλών ανθρώπων ειδικά μετά πού φάνηκε ότι η Πλατεία δεν μπορούσε να προχωρήσει στην αυτοοργάνωση τού κόσμου για συνέχεια τού αγώνα.Ένα μέρος αυτού τού κόσμου στράφηκε προς αυτές τις πιό οργανωμένες καταστάσεις έστω κι αν δεν ήταν αυτό πού ακριβώς ήθελε, ελπίζοντας από κει να βοηθηθεί στην αντίσταση πού ήθελε να πετύχει.Στην πραγματικότητα όμως τα σχήματα αυτά πού φιλοδοξούσαν να εξελιχτούν σε μαζικά και πολυσυλλεκτικά μέτωπα αντίστασης συγκεντρώνοντας ανθρώπους ανεξάρτητα από ιδεολογίες, ουδέποτε λειτούργησαν σαν τέτοια και διαλύθηκαν ή υπάρχουν σαν σφραγίδες ή κατέληξαν να μεταλαχτούν σε κόμματα έστω μικροσκοπικά.Το ίδιο και περισσότερο ατελέσφορες ήταν άλλες απόπειρες να φτιαχτούν μέτωπα πιό περιορισμένης ιδεολογικής κατεύθυνσης,μέτωπα δεξιά ή αριστερά.

Τώρα πού αναζωπυρώνεται το θέμα τού μετώπου,νομίζω ότι καλό θα ήταν να γυρίσουμε λίγο προς τα πίσω και να προσπαθήσουμε με την εμπειρία πού 'εχουμε στο μεταξύ αποκτήσει,να απαντήσουμε στο ερώτημα :γιατί δεν το φιάξαμε το μέτωπο παρόλο ότι το είχαμε τόσο πολύ θελήσει;Θα καταθέσω κι εγώ μιά γνώμη πάνω σ'αυτό.Οι αιτίες ήταν πιστεύω πολλές αλλά επιλέγοντας κάποιες πού θεωρώ ότι αν δεν αντιμετωπιστούν,όπως τορπίλισαν τις παλιές προσπάθειες έτσι θα τορπιλίσουν και τις καινούργιες θα έλεγα ότι:

1)Το Μέτωπο δεν το φτιάξαμε γιατί δεν ξέραμε τι είναι Μέτωπο.Το μπερδέψαμε με άλλα σχήματα και λέγαμε Μέτωπο εννοώντας συνήθως έναν καινούργιο κομματικό φορέα.Γιατί τα μέτωπα,όπως εμφανίστηκαν στην ιστορία,στον Μεσοπόλεμο,το ενιαίο,το λαϊκό και αργότερα κατά τον πόλεμο τα εθνικά μέτωπα, ήταν σύμπραξη τών κομμουνιστικών κομμάτων(γιατί απ'αυτά ξεκίνησε η ιδέα τού μετώπου)με οργανώσεις από σχετικά συγγενικές(την αριστερή πτέρυγα τής σοσιαλδημοκρατίας)μέχρι μακρυνές (τμήματα τής δεξιάς)για την επίτευξη κάποιου στόχου.Οπωσδήποτε ήταν σύμπραξη με τούς διαφορετικούς,με τούς “άλλους”.Με τούς ίδιους σαν και μάς δεν κάνουμε μέτωπα,κάνουμε εσωτερικές διεργασίες τού χώρου μας.Μ'αυτήν την έννοια,οι διάφορες οργανώσεις τής αριστεράς πού διαρκώς μιλούν για μέτωπο,ακόμα κι αν κατάφερναν να συννενοηθούν, αυτό πού θά φτιαχναν δεν θα ήταν μέτωπο αλλά μιά νέα οργάνωση ή διεύρυνση κάποιας από τις υφιστάμενες.Αν δεν αντιμετωπίζουμε το ενδεχόμενο να συνυπάρξουμε με τούς διαφορετικούς,μέτωπο δεν θα υπάρξει και καλλίτερα να σταματήσουμε να παιδεύουμε τον όρο αυτό.

2)Δεν το φτιάξαμε γιατί στην συνείδησή μας(και ειδικά στην αριστερή συνείδηση αν είχαμε τέτοια) το Μέτωπο ήταν από παράδοση κάτι το απαξιωμένο,κάτι πολύ κατώτερο από μιά επαναστατική οργάνωση πού θα οδηγούσε την κοινωνία έξω από τα δεσμά τού καπιταλισμού.Τα μέτωπα,τότε πού φτιάχτηκαν στο Μεσοπόλεμο,είχαν βιωθεί από πολλούς κομμουνιστές σαν ήττα.Τα έφερε μιά ανάγκη.Η επανάσταση αργούσε και κάποια άμεσα αιτήματα δεν μπορούσαν να περιμένουν.Η συμμαχία όμως με τα πρώην “μιάσματα” δεν ήταν κάτι το ανώδυνο και αρκετοί το ξεπερνούσαν με μιά αφ'υψηλού αντιμετώπιση τών απλών μελών τού μετώπου και το ίδιο το μέτωπο σαν χώρο στρατολόγησης ανθρώπων στην οργάνωσή τους,σαν εξωτερικό κύκλο μιάς μυστικής εταιρείας στην οποία αυτοί οι “μυημένοι”,αποτελούσαν το ιερατείο.Σ'ένα βαθμό το ίδιο ισχύει μέχρι σήμερα και αυτή ήταν μιά από τις αιτίες πού δημιούργησαν διαλυτικές τάσεις στα μετωπικά σχήματα πού προσπάθησαν να φτιαχτούν πρόσφατα.Γιατί Μέτωπο δεν μπορεί να υπάρξει αν δεν υπάρχουν άνθρωποι πού να πιστεύουν στην αναγκαιότητά του,να μπουν σ'αυτό όχι για να το διαλύσουν,όχι για να ηγεμονεύσουν,όχι για να το στρέψουν σε άλλες κατευθύνσεις και να το αφομοιώσουν στην οργάνωσή τους αλλά για να το βοηθήσουν να υπάρξει με τις δικές του αυτόνομες διαδικασίες και να υλοποιήσει τούς στόχους του.

3)Δεν το φτιάξαμε γιατί δεν είχαμε ξεκαθαρίσει πολλά πράγματα αναγκαία για να πετύχουμε μιά ενότητα,προϋπόθεση για να στεριώσει ένα μαζικό μετωπικό σχήμα ικανό να φέρει την ανατροπή.Πρώτα-πρώτα ποιός είναι ο εχθρός,ενάντια σε ποιούς θα στραφούμε.Από πού πηγάζει η επίθεση πού δεχόμαστε.Πώς βλέπουμε το εθνικό ζήτημα.Τι θέση παίρνουμε απέναντι στην Ε.Ε. Και την Ευρωζώνη.Στην πορεία φάνηκε ότι οι διαφορετικές απόψεις πάνω σ'αυτά τα θέματα ήταν πολύ δύσκολο να συγκεραστούν ώστε να συνυπάρξουν τα άτομα πού τις είχαν στο ίδιο σχήμα.Αν επιλέξουμε τον σχηματισμό ενός μετώπου και όχι περισσοτέρων με βάση αυτές τις διαφοροποιήσεις, θα πρέπει να εξετάσουμε πώς θα δρομολογηθούν διαδικασίες,παράλληλα με την υπόλοιπη δουλειά,πού να συζητηθούν οι διαφορετικές απόψεις για να μειωθούν οι διαφορές ή έστω για να δούμε με ποιό τρόπο θα παραμεριστούν προσωρινά ώστε να μην στέκονται εμπόδιο στην συνύπαρξή μας με τούς άλλους.

4)Δεν το φτιάξαμε γιατί δεν υπήρχε συμφωνία ή δεν είχε επιχειρηθεί καν ο ορισμός συγκεκριμένων δράσεων πού θα έδιναν την αίσθηση κάποιας αποτελεσματικότητας και διάθεση για συνέχεια.Ή,αυτά πού είχαν μπει δεν υποβάλλονταν σε επανεξέταση για να διαπιστώνονται τα λάθη και να γίνονται οι αναγκαίες αναθεωρήσεις όπου ήταν απαραίτητες,με αποτέλεσμα την αδράνεια τών μελών και τις διαρροές.Το θέμα τής συγκεκριμένης δράσης υποτιμήθηκε εξαιρετικά,έλλειψη πού έκανε το κάλεσμα για συσπείρωση να χάνει αρκετά την πειθώ του.Τα κόμματα μπορούν να κάνουν γενικά καλέσματα ένταξης.Για τα μέτωπα όμως είναι απόλυτα αναγκαία η διευκρίνηση τής δράσης επειδή πάνω σ'αυτήν φτιάχνονται.Ο κάθε ένας πού καλείται να συμμετέχει σε μέτωπο,αν δεν ξέρει τι ακριβώς θα κληθεί να κάνει θα θεωρήσει περιττή την ένταξή του.

5)Τέλος,δεν ξέραμε και δεν υποψιαζόμαστε καν τι θα πει ενωτική προσπάθεια,ότι η συνύπαρξη διαφορετικών ατόμων δεν είναι εύκολο πράγμα αλλά κάτι για το οποίο πρέπει να ιδρώσουμε.Μιλούσαμε για μέτωπο και περνούσαμε από γενεές δεκατέσσερεις όλους αυτούς με τούς οποίους θα μπορούσαμε να το στήσουμε,με αποτέλεσμα να προωθήσουμε το υβρεολόγιο μεν σε απέραντα ύψη,όχι όμως και την ιδέα τού μετώπου.Αυτόν τον ενωτικό λόγο πρέπει να τον βρούμε και να τον καλλιεργήσουμε γιατί αποδείχτηκε δυστυχώς ότι δεν είναι κάτι το κατακτημένο.

Μένει το ερώτημα :γιατί να θελήσουμε να προωθήσουμε περισσότερο τη διαδικασία συγκρότησης μετωπικού σχήματος αφού έτσι κι αλλοιώς οι ενωτικές προσπάθειες από τα κάτω πάνω σε συγκεκριμένα ζητήματα υπάρχουν,δεν σταμάτησαν ποτέ και τελευταία προχωρούν πιό σταθερά;Γιατί να αντιμετωπίσουμε το ενδεχόμενο να συνυπάρξουμε με ανθρώπους με τούς οποίους δεν συμφωνούμε σε γενικά ιδεολογικά θέματα;

Πιστεύω ότι σαφώς ενισχύουμε σαν πρώτη προτεραιότητα τις προσπάθειες πού συμβαίνουν μέσα στο κίνημα και με δική του πρωτοβουλία.Παραπέρα προσπάθειες και από τα πάνω μπορούν να έχουν μόνο μιά αιτία.Την κατανόηση τής εξαιρετικής κρισιμότητας τής κατάστασης,τού γεγονότος ότι βρισκόμαστε μπροστά στο ενδεχόμενο αφανισμού δικού μας και τής χώρας-τα μέτρα πού έχουν παρθεί είχαν σαν αποτέλεσμα ήδη να μετράμε τούς νεκρούς σε χιλιάδες-και την ανάγκη τής πιό άμεσης επέμβασης έστω και τώρα πού το κακό έχει προχωρήσει. Τέτοιες συνθήκες είχαν δημιουργήσει και τα μέτωπα τού παρελθόντος και είναι οι ίδιες πού απαιτούν και σήμερα ανάλογη αντιμετώπιση.Μόνο μιά τέτοια θεώρηση τής κατάστασης θα κάνει κατανοητή και την ανάγκη να υπάρχει ένα μέτωπο αντίστασης και δυστυχώς,όλα δείχνουν ότι,παρόλα τα σημάδια,τέτοια κατανόηση δεν υπήρξε πραγματικά μέχρι σήμερα.