Εγώ δηλώνω ότι δε λαβαίνω καθόλου υπόψη μου αυτά πού είπε η CIA για
τον Καραμανλή. Όχι βέβαια γιατί τού έχω καμιά συμπάθεια του «εθνάρχη» μας. Αλλά
γιατί φοβάμαι ότι στην επίμονη προσπάθεια πού έχει ενταθεί τον τελευταίο καιρό
παίρνοντας τη μορφή ολομέτωπης επίθεσης να ξαναγραφεί η ιστορία προς την κατεύθυνση
πού θέλουν τα Διευθυντήρια, μετά τη Γερμανία έρχονται να παρέμβουν και οι ΗΠΑ
πού ξέρουν καλά αυτή τη δουλειά. Είναι κι αυτή μια πιθανότητα πού ταιριάζει με
το όλο πλαίσιο παρεμβάσεων στην ιστορία, όπως το παρακολουθούμε τελευταία.
Δεν αποκλείω φυσικά καθόλου να είναι σωστή η πληροφορία.
Πιστεύω όμως ότι το ενδεχόμενο να μην είναι, είναι κι αυτό εξίσου ισχυρό.
Πρώτα-πρώτα δεν ξέρουμε τους λόγους για τους οποίους έκαναν
οι Αμερικάνοι αυτή τη στιγμή την αποκάλυψη, γιατί απ’ αυτούς και στα «καλά
καθούμενα» κυκλοφόρησε η πληροφορία. Ένας λόγος μπορεί να είναι βέβαια μια
κίνηση παραπάνω στα πλαίσια της αποδόμησης ολόκληρης της ιστορίας ενός έθνους
πού δεν πρέπει να έχει αναφορές στο παρελθόν για να δεχτεί αδιαμαρτύρητα ένα
ζοφερό παρόν και μέλλον. Βέβαια ο
Καραμανλής ,παρόλο το προσδιοριστικό «εθνάρχης» πού του έμεινε, δεν ήταν
σύμβολο παρά για έναν συγκεκριμένο κόσμο, όλον αυτόν πού συγκεντρώθηκε
κάτω από τα σύμβολα της Δεξιάς λόγω
συμφερόντων ή από φόβο να συγκρουστεί με το σύστημα (δεν ήταν δα και εύκολο
πράγμα να είσαι εκείνες τις εποχές επαναστάτης). Όμως οι βίαιες και με σχέδιο
επεμβάσεις πού έχουν γίνει μέχρι τώρα στην ελληνική ιστορία σ’ αυτόν τον κόσμο
αποβλέπουν βασικά. Η σειρά της Αριστεράς δεν έχει έρθει ακόμα, θα έρθει κατά τη
γνώμη μου στη συνέχεια αφού ένα κομμάτι της θα έχει χρησιμοποιηθεί σα σύμμαχος
σ’ αυτά τα σχέδια, συμφωνώντας και επαυξάνοντας στις διάφορες αποδομήσεις (του
1821 για παράδειγμα ) μέχρι να δει τις επεμβάσεις να γκρεμίζουν και τις δικές
του αναφορές.
Μια εξαίρεση κάναν για το Πολυτεχνείο πού τους ενοχλούσε
ιδιαίτερα σαν πιο πρόσφατη μνήμη με τη βοήθεια κάποιων από τα συντονιστικά πού
πούλησαν τη φήμη τους , με την προπαγάνδα της Χρυσής Αυγής αλλά και με έναν
αμερικανό πράκτορα ελληνικής καταγωγής
πού είχαν φέρει εδώ να παριστάνει τον εξωμότη της CIA λόγω του
φιλελληνισμού του και να κάνει «αποκαλύψεις» ότι το Πολυτεχνείο το έστησε η υπηρεσία
του, μέχρι πού τον ξεσκέπασε ο μακαρίτης ο Ραφαηλίδης ότι ο εν λόγω ήταν εν
ενεργεία και μισθοδοτούμενος πράκτορας, άρα σε εντεταλμένη υπηρεσία. Γι αυτό
λέω να προσέχουμε τις αποκαλύψεις.
Αν έχουν και κάποιον
ιδιαίτερο λόγο εκτός από τον γενικό πού ανέφερα να κυκλοφορήσουν αυτήν την
πληροφορία αληθινή ή όχι, για τον Καραμανλή, πού μάλλον έχουν χωρίς να έχει
φανεί ποιος είναι αυτή τη στιγμή, τότε δεν θα ήταν δύσκολο και να την κατασκευάσουν
αν και δεν χρειάζεται, όλα τα αρχεία
εκείνης της εποχής βρίθουν από πρακτορολογία και καταγγελίες ατόμων σαν
πράκτορες. Εξάλλου η συγκεκριμένη είναι η πληροφορία πού στέλνει ένας δικός
τους άνθρωπος αλλά χωρίς άλλα αποδεικτικά στοιχεία.
Και ολίγα περί πρακτόρων χωρίς να αποκλείω, επαναλαμβάνω, αν
και διατηρώ επιφυλάξεις πού χρειάζομαι πιο ισχυρά στοιχεία απ΄ αυτό το έγγραφο
για να τις αποσύρω.
Νομίζω ότι έχει γίνει κατάχρηση αυτού του όρου. Κάποιος
πολιτικός ή αγωνιστής κ.λ.π. μπορεί να έχει ορισμένες απόψεις πού τον φέρνουν σε συνεργασία, συμμαχία, ή
τον μετατρέπουν σε πιστό ακόλουθο κάποιων προσώπων, κρατών ή ιδεολογιών. Και τα
κοινά συμφέροντα επίσης μπορούν να κάνουν την ίδια δουλειά. Αυτό δε σημαίνει
αυτόματα ότι ο εν λόγω είναι πράκτορας αν και δεν είναι σπάνιο το αποτέλεσμα
των ενεργειών του να μη διαφέρει και πολύ από το να ήτανε πραγματικά. Πράκτορας
όμως σημαίνει κάτι πολύ πιο συγκεκριμένο απ’ αυτό : ότι έχει συνειδητά αναλάβει
μια αποστολή για τα συμφέροντα των εντολοδόχων του. Και επειδή έχει γίνει αυτή
η κατάχρηση, νομίζω ότι τις πληροφορίες
για τέτοια ιδιότητα κάποιου τις αξιολογούμε ανάλογα με την προέλευση της
πληροφορίας, υποκειμενικά αναγκαστικά αν εμπιστευόμαστε και αν περιγράφονται
συγκεκριμένες ενέργειες πού να
αποδεικνύουν αυτή τη λειτουργία του. Η εύκολη αποδοχή τέτοιων πληροφοριών και η
αβασάνιστη διάδοσή τους οδηγεί σε κείμενα όπως μερικά πού διάβασα τώρα όπου βγάζουν όλους σχεδόν τους πολιτικούς πράκτορες διπλούς και
τριπλούς( και τον Καραμανλή μέσα σ
αυτούς). Χρειάζεται περισσότερη προσοχή νομίζω στην αξιολόγηση των
πληροφοριών.
Και μερικές σκέψεις για τον Καραμανλή: Δεν αποκλείεται να
ήταν πράκτορας των Γερμανών. Σίγουρα είχε φιλογερμανική πολιτική όταν ήρθε στην
εξουσία ( για τότε πού μπορούμε να ξέρουμε)πολύ λιγότερο εμφανή πάντως απ’αυτή
του Παπάγου. Να μην ξεχνάμε όμως ότι οι ΗΠΑ συνολικά εκείνη την περίοδο
στήριζαν την Γερμανία έχοντας ορίσει σαν εχθρό πια την Ε.Σ.Σ.Δ. και τον
κομμουνισμό και είχαν λόγους να θέλουν να ξεχαστούν οι μνήμες των ναζί. Για τη
στάση του απέναντι στον Μέρτεν θα αρκούσε να είναι φιλοαμερικάνος. Οι ναζί
είχαν βρει μεγάλη προστασία τότε από την
πρώην εχθρική τους χώρα, ειδικά στην Ελλάδα όπου οι παρεμβάσεις στις
κυβερνήσεις της ήταν άμεσες. Η γνώμη μου είναι ότι για το βίο και την πολιτεία
του Καραμανλή, από τότε πού ήρθε στο προσκήνιο χρειάζεται να του καταλογίσουμε
περισσότερη προσωπική ευθύνη απ’ αυτή πού έχει ένας πράκτορας και οι ευθύνες
του είναι μεγάλες για να θυμηθούμε μόνο τον χειρισμό του Κυπριακού. Και έχω την εντύπωση ότι ήταν πολύ αρχηγική
προσωπικότητα για να είναι καλός σαν πράκτορας. Να υπενθυμίσω και την έξοδο της
Ελλάδας από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ στη μεταπολίτευση, ακολουθώντας το
παράδειγμα του γάλλου στρατηγού Ντε Γκώλ για την οποία δεν πρέπει να
ευχαριστήθηκαν και πολύ οι πέρα από τον Ατλαντικό. Για το κίνημα υπήρξε πάντα
ένας εκπρόσωπος της ψυχροπολεμικής δεξιάς και από τα πιο μισητά πρόσωπα. Δεν
χρειαζόταν να είναι πράκτορας για να παίξει το ρόλο πού έπαιξε.
Περιμένω ότι η ιστορία αυτή θα έχει κάποια συνέχεια πού να
μας κάνει να καταλάβουμε καλλίτερα πώς έγινε και θυμηθήκαν τον Καραμανλή αυτή
τη στιγμή και αν έχουν άλλα στοιχεία να παρουσιάσουν.
