« Στα
καλά του καθουμένου» και ενώ, παρακολουθώντας την πορεία της κυβέρνησης, δε θα
μας έκανε έκπληξη να βλέπαμε τον Τσίπρα να πάει να ανάψει ψηφοθηρικο κερί στην Παναγία Σουμελά, ξαφνικά, το
στέλεχος της κυβέρνησης Φίλης μας έρριξε τον κεραυνό με τις δηλώσεις του για
τους Πόντιους. Μια και το θέμα ακόμα καλά κρατεί, θα πω κι εγώ μια γνώμη πού
δεν ταιριάζει και πολύ μ’αυτά πού διαβάζω κι από τις δυό μεριές. Επειδή πιστεύω
ότι ο προβληματισμός πού προκαλεί αυτή η δήλωση δεν πρέπει να παραπέμπει στο
θέμα αυτό καθαυτό αλλά στην κυβερνητική στροφή πού αποκαλύπτει και στις
εξελίξεις πού αυτή δρομολογεί.
Πιστεύω κι εγώ ότι η επίμαχη εκπομπή ήταν στημένη αλλά
όχι από τον ίδιο τον Φίλη ο οποίος
βρισκόταν απλά σε «διατεταγμένη υπηρεσία».Αυτό δείχνει η πλήρης κάλυψη πού τού
έδοσε στη συνέχεια το κόμμα του. Δε
νομίζω όμως ότι ήταν απλά ένας αντιπερισπασμός στις υπογραφές πού πέφταν
εκείνη τη στιγμή παρόλο ότι η κυβέρνηση θα χρειαζόταν έναν τέτοιο
αντιπερισπασμό. Ήταν συμπλήρωμα των
υπογραφών, μάλλον άλλη μια υπογραφή
πού δεν πρόκειται να ανακοινωθεί.
Μαζί με τα
αεροδρόμια, μαζί με τις πλουτοπαραγωγικές πηγές
πού θα ακολουθήσουν, μαζί με τις συντάξεις και τους μισθούς, την κινητή
και ακίνητη περιουσία των πολιτών, μαζί με τις τράπεζες και τα τελευταία ίχνη
της εθνικής οικονομίας, μαζί με την αποδοχή να γίνει η χώρα ένα Νταχάου για
τους πρόσφυγες, το Αιγαίο ένας τάφος και πιθανόν οι Τούρκοι να εμπλακούν
σ’αυτό, η κυβέρνηση δια στόματος Φίλη
δήλωσε την αποδοχή της να δει την ιστορία του τόπου με τα «πορτοκαλί» μάτια του
Sorros και τον «διεθνισμό» των Διευθυντηρίων ο οποίος
καταλήγει με μαθηματική ακρίβεια όχι σε κάποιον ανοιχτό κόσμο αλλά στην
ενίσχυση των πιο ισχυρών εθνικισμών.
Η Γερμανία έχει ήδη
δόσει δείγματα του πόσο μεγάλη σημασία δίνει στην ιστορία και έχει εκφράσει
ανοιχτά την πρόθεσή της να αναμειχτεί στο ξαναγράψιμο της ελληνικής μέσα από
θεσμούς πού στήνει όπως το Ελληνογερμανικό Ταμείο για το Μέλλον και το
Ελληνογερμανικό Ίδρυμα Νεολαίας και από
μια πληθώρα ιστορικών πού έχουν επιστρατευθεί στη Γερμανία για να εκπονήσουν
κατάλληλες μελέτες. Συνειδητά ή όχι, μ’ αυτό το πνεύμα κινήθηκαν και ιστορικοί
πού είχαν αρχίσει παρόμοιες προσπάθειες από πιο παλιά απευθυνόμενοι στο
ελληνικό κοινό, όπως ο Ρίχτερ και ο Φλάϊσερ. Στούς σκοπούς της είναι, όπως φάνηκε από τις ομιλίες των αξιωματούχων της στα
πλαίσια των ανακοινώσεων για το Ελληνογερμανικό Ταμείο για το Μέλλον, να
επανεξεταστεί η ελληνική ιστορία από την ίδρυση του ελληνικού κράτους μέχρι
σήμερα. Δηλαδή σκοπεύει να παρέμβει, εκτός από τα θέματα τα σχετικά με τον
Β΄Π΄Π΄ πού τη ενδιαφέρουν άμεσα, και στα ζητήματα της σχέσης Ελλάδας με Τουρκία
με διακηρυγμένη θέληση να απαλυνθούν τα γεγονότα για να παραμεριστούν οι
διαφορές των δύο χωρών πού σχεδιάζει να γίνουν κομμάτια της αυτοκρατορίας της.
Απ’ όσο φαίνεται, αυτή η θέληση
επεκτείνεται και στην πρόθεση για νέα γραφή της ελληνοτουρκικής ιστορίας πού θα
φέρει την προσέγγιση των δύο χωρών και την «καλλίτερη φύλαξη των ευρωπαϊκών
συνόρων».
Αυτή την στιγμή δεν
έχει καμιά σημασία αν πολλά θέματα της ελληνικής ιστορίας θα χρειάζονταν μια
επανεξέταση, κάτι πού έτσι κι αλλοιώς συμβαίνει αυτόματα όταν νέες καταστάσεις
σε κάθε εποχή γίνονται κίνητρο για έναν λαό να ξανακοιτάξει το παρελθόν του για
να αντλήσει συμπεράσματα..Αυτή τη στιγμή ό,τι συμβαίνει στο επίπεδο αυτό δεν
πηγάζει από καμιά εσωτερική ανάγκη- την υπαρκτή τέτοια ανάγκη την προλάβαν και
την πνίξαν μ’ ένα βομβαρδισμό πληροφοριών πού έρχεται κατευθείαν από πάνω για
να κατευθύνει τα συμπεράσματα εκεί πού έχουν συμφέρον τα Διευθυντήρια. Η νέα
ιστορία πού γράφεται είναι προϊόν επιβολής και μελετημένης μεθόδευσης για να
αποδομηθούν οι εθνικές αναφορές οι οποίες προκαλούν αντίσταση των λαών στις
νέου τύπου προσαρτήσεις και, ακόμα πιο πρακτικα, να πάψουν να έχουν
ενοχλητικές απαιτήσεις για αποζημιώσεις
και τα συναφή.
Με τις δηλώσεις του
Φίλη,κατά τη γνώμη μου, ξεκίνησε η νέα και πιο επιθετική φάση αυτής της
διαδικασίας όπου κάτω από τον
σχολαστικισμό των ορισμών κρύβεται η νέα παραχώρησή της κυβέρνησης στους
δανειστές ,να ρετουσάρει την ιστορία κατά
τις υποδείξεις τους, παρακάμπτοντας και το ολοφάνερο σπρώξιμο στο
προσκήνιο πού κάνει έτσι στην Χρυσή Αυγή. Και προαναγγέλλει ίσως
ενδοκυβερνητικές αλλαγές, π.χ. να φύγει ο Καμμένος πού δεν ταιριάζει σ΄αυτό το
νέο κλίμα γι αυτό δεν τον θέλαν ποτέ τα Διευθυντήρια όσο «στραπάτσο» κι αν έχει
γίνει στο μεταξύ ο πολυτονισμένος πατριωτισμός του. Και βλέπω τη Φώφη να
ετοιμάζεται για είσοδο. Μπορεί όλα αυτά με πρώτη ματιά να φαίνονται απίθανα,
αλλά εδώ είμαστε και θα τα ξαναπούμε, αν έχει ή όχι ουρά η αχλάδα.
