Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ

Άφωνη παρακολουθώ τις εξελίξεις με το κυπριακό ζήτημα και το ρόλο που φαίνεται να παίζει η ελληνική κυβέρνηση . Για πρώτη φορά από τότε που ανέλαβε καθήκοντα ακούει καλά λόγια και επαίνους. Πώς έγινε αυτό;
Είναι φανερή η εξωτερική πίεση να λυθεί άρον – άρον το ζήτημα της Κύπρου με μια τέτοια βιασύνη όση  νωθρότητα και απροθυμία υπήρχε όλα αυτά τα χρόνια. Παρόλα αυτά λύση θέλει όλος ο κόσμος εκεί αλλά η πλειοψηφία βάζει κάποια όρια. Ένα σημαντικό μέρος του νησιού είναι υπό κατοχή μετά από βάρβαρη εισβολή και πολεμική επιχείρηση. Δεν μπορεί λένε η λύση να δικαιώνει την εισβολή και να σημαίνει υποχώρηση σε όλες τις απαιτήσεις της Τουρκίας και του πιστού σ’ αυτήν ανθρώπου της στην Κύπρο του Ακκιντζί.  Δεν μπορεί να θεωρηθεί λύση που δεν θα προβλέπει την αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων από το νησί και αποφάσεις στο εδαφικό (επειδή  η λύση που συζητιέται αυτή τη στιγμή είναι με τη μορφή διζωνικής-δικοινοτικής ομοσπονδίας), στο διοικητικό κ.λ.π. που θα είναι απλά υιοθέτηση των προτάσεων της Τουρκίας. Στον χώρο των ελληνοκυπρίων ας σημειώσουμε υπάρχει  μια μερίδα που ζητάει λύση με οποιοδήποτε τίμημα και ορισμένοι απ’ αυτούς αρνούνται πια την ελληνική ταυτότητά τους και αυτό περιπλέκει τα πράγματα.

Οι συνομιλίες που γίνονταν στο Μον Πελερέν της Ελβετίας διακόπηκαν απότομα λόγω της άρνησης της Τουρκίας να κάνει οποιαδήποτε υποχώρηση και εκεί φαίνεται ότι έπαιξε ρόλο η ελληνική κυβέρνηση τόσο μέσω δηλώσεων του πρωθυπουργού όσο και με την παρεμβολή του υπουργού εξωτερικών Ν.Κοτζιά οι οποίοι εμφανίστηκαν αρνητικοί στην αποδοχή όλων των αξιώσεων της Τουρκίας, στήριξαν σ’ αυτό τον κύπριο πρόεδρο και ο οποίος μάλιστα, απ’ όσο διάβασα ήταν έτοιμος να κάνει περισσότερες υποχωρήσεις αλλά τον συγκράτησε ο Κοτζιάς. Αυτές οι ειδήσεις προκάλεσαν έκρηξη συναισθημάτων ευγνωμοσύνης στην Κύπρο απέναντι στην ελληνική κυβέρνηση εκτός βέβαια από τη μερίδα εκείνη που ζητάει συμφωνία άνευ όρων και η οποία κάνει ιδιαίτερο θόρυβο όπως οι δικοί μας οπαδοί του ΝΑΙ στο δημοψήφισμα. Οι επιθέσεις που δέχτηκε απ’ αυτή τη μερίδα μεγάλωσαν το κύρος της ελληνικής κυβέρνησης και βέβαια δεν μπορούμε να αρνηθούμε ότι σωστά έκανε να βάλει φρένο στις διεκδικήσεις της Τουρκίας και της κατοχικής κυβέρνησης και για μια φορά να δείξει κάποια ελληνική κυβέρνηση ότι ενδιαφέρεται  γι αυτόν τον πολύπαθο τόπο .Προσωπικά νοιώθω ότι θα έπρεπε να είμαι χαρούμενη μ’ αυτήν την εξέλιξη αλλά δεν είμαι όπως δε βλέπω να είναι κανένας απ’ όσους και όσες παρακολουθούν το ζήτημα. Για ποιο λόγο;
Μα γιατί ξέρουμε τον ΣΥΡΙΖΑ , τον πρόεδρό του και τους ανθρώπους του κάπως καλλίτερα απ’ όσο τους ξέρουν στην Κύπρο. Κι αυτή η γνώση που δεν μας παραπέμπει  σε θαρραλέες αντιστάσεις και διεκδικήσεις προσωπικά με κάνει να δίνω δυό εκδοχές σαν ερμηνεία στην στάση τους στο κυπριακό :
--Είτε είναι κάτι σαν τη διαπραγμάτευση των 17 ωρών στο πρότυπο:  δίνουμε μια παράσταση ηρωϊκής μάχης και μετά δεχόμαστε όλα όσα είχαμε αρνηθεί στην αρχή δηλώνοντας ότι υποκύψαμε στη μεγάλη πίεση (ο θόρυβος που έχουν ξεσηκώσει οι ΝΑΙ σε όλα βοηθάει προς αυτήν την κατεύθυνση αφού μπορούν να χρησιμοποιηθούν σαν πρόσχημα)

--Είτε ο Ερντογάν είναι τελειωμένος από τους ισχυρούς και είναι θέμα χρόνου η «εκθρόνισή» του έτσι ώστε δεν έχει πλάτες για να επιβάλει τις αξιώσεις του και ο Τσίπρας είναι ενήμερος γι αυτό. Θεωρώ αυτή την εκδοχή πολύ πιθανή αν κρίνω από τον παραληρηματικό λόγο του τον τελευταίο καιρό, κάτι το οποίο θα μπορούσαν να εκμεταλλευτούν βέβαια στην Κύπρο.
Στον καιρό τής παγκοσμιοποίησης περισσότερο παρά ποτέ τις λύσεις τις δίνει η ισχύς και όχι το δίκαιο. Όταν μάλιστα κάποιοι επιδεικνύουν την ισχύ τους με πομπώδη τρόπο ενώ οι λαοί δεν έχουν συνείδηση ότι έχουν κι αυτοί μια δύναμη, ούτε ξέρουν πώς θα μπορούσαν να τη χρησιμοποιήσουν ούτε ποιες παγίδες στήνουν οι μηχανισμοί διαμόρφωσης συνειδήσεων ώστε να μην φτάσουν ποτέ σε μια τέτοια συνειδητοποίηση.
Εγώ ένα ξέρω: ότι η απομάκρυνση των ενδιαφερόντων μας από το τι συμβαίνει στην Κύπρο είναι αποτέλεσμα της δράσης αυτών των μηχανισμών. Και αποτέλεσμα είναι ότι ξέρουμε ελάχιστα αυτή τη στιγμή για τις κρίσιμες ώρες πού περνάει ο κυπριακός λαός αυτή τη στιγμή και για το ρόλο που παίζει η ελληνική κυβέρνηση. Είναι καιρός να επαναφέρουμε τα δίκαια της Κύπρου στις διεκδικήσεις μας και να τα κάνουμε ξανά θέμα του κινήματος.