ΟΙ ΓΑΛΛΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΓΙΔΕΣ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ : ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΧΩΡΙΣ ΕΛΠΙΔΑ;

  Στη Γαλλία δοκιμάζεται η μεγάλη παγίδα που έστησε η παγκοσμιοποίηση επιστρατεύοντας ένα πλήθος από «ειδικούς» στη διαμόρφωση συνειδήσεων : τη χρησιμοποίηση της εναντίωσης στον παλαιάς κοπής φασισμό για να πετύχει δικαίωση, αποδοχή και συστράτευση  στα δικά της σχέδια.

   Το σχέδιο ΔΡΟΜΟ ΧΩΡΙΣ ΕΛΠΙΔΑ;θα μπορούσε να χαρακτηριστεί «σατανικό» ;διαλέγουμε έναν μπαμπούλα (ή στην ανάγκη τον κατασκευάζουμε σύμφωνα με τα λαμπρά παραδείγματα του υπερατλαντικού συμμάχου μας, αλλά αυτό κοστίζει περισσότερο) και καλούμε τις μάζες να επιλέξουν εμάς για να τον αποφύγουμε. Μάλιστα, τις μάζες που εξαθλιώνουμε με όλους τους δυνατούς τρόπους, τους αρπάζουμε ό,τι έχουν και δεν έχουν, διαλύουμε το σπίτι τους, διώχνουμε τα παιδιά τους, καταργούμε την πατρίδα τους, εξοντώνουμε τον κόσμο τους ολόκληρο και τις σέρνουμε στα αόρατα  στρατόπεδα αιχμαλώτων που έχουμε στήσει χωρίς να μας χρειαστεί καν πόλεμος γι αυτό. Στρατόπεδα μέσα στα οποία δεν θα έχουν τίποτα δικό τους, ούτε εργασία, ούτε υλική  ιδιοκτησια που θα την έχουν φάει οι φόροι και τα χρέη, ούτε πνευματική ελευθερία αφού θα έχουμε καταφέρει να τους επιβάλουμε τις ιδέες που θα πρέπει να έχουν, χωρίς να χρειαστεί να κυκλοφορούν εφημερίδες με κενά και την ταμπέλα ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ.

   Την παγίδα που στήνεται στη Γαλλία εμείς την ξέρουμε καλά, την έχουμε ήδη ζήσει και έχουμε καλά πιαστεί σ’ αυτήν. Στις κρίσιμες ώρες που ξέσπαγε η κρίση και ήταν καθοριστικό αν θα υπήρχε ή όχι άμεση απάντηση του κινήματος, ένα μεγάλο μέρος του επέλεξε να στρέψει τη δράση του σχεδόν αποκλειστικά στο κυνήγι της Χρυσής Αυγής αντί να επικεντρωθεί στη δημιουργία ενός μετωπικού πόλου που θα έδινε δυνατότητα οργανωμένης ενεργοποίησης των πληττόμενων μαζών και, σε τελευταία ανάλυση, θα έκανε πιο αποτελεσματική και με εναλλακτική πρόταση την εναντίωση στη Χρυσή Αυγή.

   Τώρα, για μια ακόμα φορά, καθοριστική όμως, δοκιμάζεται στη Γαλλία η επιτυχία αυτής της παγίδας : μαζί μας ενάντια στον παραδοσιακό φασισμό (αυτός είναι ο μπαμπούλας που χρησιμοποιούμε στην Ευρώπη ). Με τον ίδιο τρόπο είχαν επιδιώξει τη συστράτευση και τα παραδοσιακά φασιστικά, ναζιστικά ή δικτατορικά καθεστώτα (Μουσολίνι, Χίτλερ, Μεταξάς, Παπαδόπουλος κ.λ.π.) μόνο που ο εχθρός στο όνομα της εξάλειψης του οποίου καλούσαν σε συστράτευση ήταν διαφορετικός : ο κομμουνισμός,, οι Εβραίοι, η διαφθορά των πολιτικών κ.λ.π.) Ο στόχος κοινός : ο λαός να ακολουθήσει τους δυνάστες του για να παλέψουν μαζί έναν άλλον κοινό εχθρό. Τότε και τώρα σα να μην άλλαξε τίποτα.

   Και πλήθος οι αναρτήσεις από καλοπροαίρετα άτομα που πέσαν στην παγίδα για τη διαφορά που έχει ένα καθαρά φασιστικό καθεστώς ή μια δικτατορία από την αστική δημοκρατία και πόσο προτιμότερη είναι η δεύτερη από την πρώτη. Δεν έχουν άδικο, μόνο που λαβαίνουν υπόψη μόνο τη μια διάσταση των δικτατορικών καθεστώτων, αυτή της βάρβαρης καταστολής. Οι εκτελέσεις,τα βασανιστήρια, η άμεση καταστολή και εξόντωση των αντιφρονούντων. Ποιος μπορεί να διαφωνήσει ότι όσο απεχθή και αν είναι τα σημερινά καθεστώτα της Ε.Ε. ανάμεσα και το δικό μας, δεν θα μπορούσαμε να τα συγκρίνουμε με μια παραδοσιακή χούντα σαν κι αυτή που είχαμε πρόσφατα την επέτειό της, από την άποψη της καταστολής, της τρομοκρατίας, των βασανιστηρίων. Θα χρειαστεί βέβαια γι αυτό να ξεχάσουμε λίγο τα χημικά και τον τρόπο που χτυπήθηκε το ζωντανό ακόμα κίνημα των Πλατειών, οπωσδήποτε όμως δεν είχαν κατέβει τα τανκς και δεν πυροβολούσαν από τις ταράτσες.

Όμως αν λάβουμε υπόψη την άλλη διάσταση θα πάψουμε να έχουμε την ίδια βεβαιότητα για την διαφορά των φασιστικών καθεστώτων με μια κυβέρνηση υπόδουλη στους τραπεζίτες. Και αυτή η άλλη διάσταση είναι πώς η καταστολή, όσο κι αν σφράγισε εκείνα τα καθεστώτα, ήταν μέσο και όχι αυτοσκοπός. Ο σκοπός ήταν η επιβολή κάποιων σχεδίων, προερχόμενων απ’έξω στην περίπτωση της Ελλάδας, για τα οποία οι ντόπιοι πολιτικοί δεν ήταν απόλυτα σίγουρο ότι θα δέχονταν να τα εφαρμόσουν. Και δεν ήταν καθόλου δοσμένο ότι το δυναμικό λαϊκό κίνημα σε πλήρη έξαρση δεν θα κατάφερνε να τα αποτρέψει. Ο στόχος λοιπόν ήταν η ολική φίμωση του λαού και το πέταγμά του έξω από το πολιτικό προσκήνιο για να προωθηθούν κάποια σχέδια με τα οποία δεν θα συμφωνούσε. Την ίδια ακριβώς φίμωση του λαού και το πέταγμά του έξω από τη λήψη οποιωνδήποτε αποφάσεων είναι αυτό που θέλουν και έχουν καταφέρει και οι σημερινές νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις. Πέστε μου για ποια απ’ αυτές τις πολιτικές που εφαρμόζονται σήμερα έχει ληφθεί στο ελάχιστο η γνώμη των λαών. Οι λαοί έχουν καταλήξει να ψηφίζουν κάποια πρόσωπα που θα φερθούν σα να έχουν πάρει  λευκό χαρτί για να κάνουν ό,τι αυτά θέλουν ακόμα και καταπατώντας με τον πιο βάρβαρο τρόπο την εντολή που έχουν πάρει. Όχι, αυτό δεν είναι αστική δημοκρατία. Τα τανκς δεν χρειάζονται πια αφού οι σημερινοί πολιτικοί είναι προσεκτικά διαλεγμένοι και κατάλληλα προωθημένοι ώστε να μην φέρουν καμιά αντίρρηση όταν τους ζητηθεί, οι δε μάζες είναι κατορθωτό να χειραγωγηθούν κάτω από τις αόρατες τεχνικές των ειδικών στον έλεγχο των συνειδήσεων. Έτσι, το κουφάρι της δημοκρατίας μπορεί να παραμένει ώστε να φθάσει η χειραγώγηση στο τελευταίο της στάδιο που θα είναι η ολική συστράτευση των υπό εξόντωση λαών στα σχέδια των δημίων τους. Και ο μπαμπούλας του παραδοσιακού φασισμού είναι μια πολύ καλή ευκαιρία για τα Διευθυντήρια να βρεθούν στο ίδιο στρατόπεδο με τις μάζες ενάντια στον κοινό εχθρό. Και είναι στη Γαλλία που χρησιμοποιείται  το σκιάχτρο του παλαιάς κοπής φασισμού Με  τον οποίον βέβαια μια χαρά συνεννοούνται όταν τους χρειάζεται όπως στην Ουκρανία Και μια χαρά  κάλυψη του δίνουν χρηματοδοτώντας και προωθώντας επιστήμονες ιστορικούς που αγωνίζονται για να ξεπλύνουν τα ναζιστικά εγκλήματα της Γερμανίας συχνά ενοχοποιώντας γι αυτά τα ίδια τα θύματα (κάτι ξέρουμε εμείς στην Κρήτη γι αυτό).  Και κάτι τέτοιο ακριβώς είναι αυτό που θα παιχτεί τώρα στη Γαλλία. Στις ΗΠΑ προτίμησαν να κατασκευάσουν έναν νέο εχθρό, τις στρατιές της τρομοκρατίας που χρησιμοποιούν με ιδιαίτερα πετυχημένο τρόπο. Αυτό δε σημαίνει βέβαια ότι σωστό θα ήταν το αντίθετο, η υποστήριξη της Λεπέν η οποία έτσι κι αλλοιώς έκανε ότι μπορούσε για να τυλίξει το παραδοσιακό ακροδεξιό βάθος της με σύγχρονες μενουμεευρωπαϊκές πινελιές. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή από την αποχή σε τέτοιες διαμάχες.
  Να προσέξουμε μόνο ότι χτυπάει επικίνδυνα ένα καμπανάκι. Η συστράτευση με τους τραπεζίτες θα είναι υλοποίηση του πιο ολοκληρωτικού σχεδίου της παγκοσμιοποίησης :τα θύματα μαζί με τους δημίους τους. Θα καταφέρουν άραγε τα κινήματα να δουν έγκαιρα την παγίδα; Αν όχι τότε πραγματικά δεν θα υπάρχει ελπίδα.