ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ : ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ (ΠΟΥ ΠΗΓΑΝ ΣΤΑ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ)ΟΤΑΝ ΜΑΣ ΡΙΞΑΝ ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ; ΚΑΙ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΚΟΝΤΗ ΜΝΗΜΗ : ΗΤΑΝ ΣΤΙΣ ΠΛΑΤΕΙΕΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΛΕΓΑΤΕ ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΑΚΡΟΔΕΞΙΟΥΣ

Απ’ όσα λέγονται όλες αυτές τις μέρες αυτήν την στιγμή θα μιλήσω γι αυτό μόνο κι ας μην είναι το κύριο, επειδή με εντυπωσιάζει αυτή η τόσο γρήγορη λήθη.
Ποιοι είναι «όλοι αυτοί»;  Κάποτε τους λέγαμε «λαό» αλλά επειδή αυτή η λέξη είχε επενδυθεί με πολλούς θετικούς συνειρμούς αποφεύγουμε πια αυτή τη λέξη. Και έχει ήδη κάνει την εμφάνισή της εδώ και πολύ καιρό μέσα στο κίνημα μια αυτοανακηρυγμένη «ελίτ» που δεν επιχειρεί καμιά προσέγγιση  με τον υπόλοιπο κόσμο, αντίθετα τον αντιμετωπίζει με όλη της την περιφρόνηση θεωρώντας τον ανίκανο να κατανοήσει την υπεροχή της, τώρα τον βλέπει σαν πλέμπα και σπεύδει να διαχωρίσει τη θέση της , όπου βρει δε ευκαιρία όπως στο φέις μπουκ, δεν διστάζει να εξαπολύσει ένα χείμαρρο από βρισιές και απαξιωτικά.

Για να μην παρεξηγηθώ θα διευκρινήσω  ότι στην ελίτ αυτή δεν κατατάσσω ολόκληρες τις οργανώσεις της σημερινής αριστεράς όπως συνηθίζουμε να μιλούμε για την αριστερά σα σύνολο γιατί ξέρω ότι εκεί βρίσκονται και πολύ αξιόλογα άτομα που τους έφερε σ’ αυτόν τον χώρο η διάθεσή τους να αγωνιστούν ενάντια σ’ αυτό το απάνθρωπο σύστημα που ζούμε και το κάνουν μέχρι τώρα με έναν πολύ έντιμο τρόπο. Εκεί μέσα όμως υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις για να για να αναπτύξουν μια ελιτίστικη νοοτροπία επειδή οι ίδιες οι θεωρίες που ακολουθούν ευνοούν σε κάτι τέτοιο (περί πρωτοπορίας και μαζών, περί ανώτερης συνείδησης που οι μάζες δεν μπορούν να αποκτήσουν από μόνες τους κ,λ,π,). Δεν θέλει και πολύ ένα μεγάλο μέρος απ’ αυτούς να αισθανθούν μια ανωτερότητα και να κοιτούν τον κόσμο αφ’ υψηλού. Αν σ’ αυτό προστεθεί η παγίδα στην οποία έπεσε κατά τη γνώμη μου αυτός ο χώρος να ταυτίσει τις παλιές διεθνιστικές ιδέες με τον κοσμοπολιτισμό που επαγγέλλεται πια η παγκοσμιοποιητική ελίτ και οι Μ.Κ.Ο. του Σόρος κάτι στο οποίο δεν ακολουθούν -και καλά κάνουν – οι μάζες, κατανοητό είναι πώς η απομόνωση εντείνει αυτές τις περιφρονητικές αντιλήψεις για την «πλέμπα» που προοριζόταν να ακολουθήσει την «πρωτοπορία» και τώρα φαίνεται όλο και περισσότερο ότι δεν θα το κάνει. Και ακόμα : έχοντας αυτός ο χώρος οδηγηθεί (πέφτοντας σε παγίδα κατά τη γνώμη μου) να στρέψει όλη του την προσοχή στον παλαιάς κοπής φασισμό και να κατατάσσει σ’ αυτόν  και όλον τον κόσμο και τις ιδέες που δεν συμφωνούν με την δική του πολιτική ορθότητα όχι μόνο παραμελούσε τους αγώνες που έπρεπε να δοθούν ενάντια στους σημερινούς κυρίαρχους της παγκοσμιοποίησης και τα εγχώρια όργανά τους ,το σημείο στο οποίο θα μπορούσε πραγματικά να συναντηθεί με τον δοκιμαζόμενο λαό, αλλά κατέληξε να προσθέσει στους απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς της εναντίον του και αυτόν του φασίστα. Και αυτά δεν ισχύουν μόνο για τους οργανωμένους –ένα μεγάλο μέρος τους- στα αριστερά σχήματα αλλά και σε μεμονωμένα άτομα που έχουν μπολιαστεί μ’ αυτήν την νοοτροπία και θεωρούν ότι είναι πρωτοπορίες από μόνοι τους, εύκολα θα διακρίνουμε τέτοια  γύρω μας.
   Αυτές τις μέρες με αφορμή την παρουσία αυτού του κόσμου στο συλλαλητήριο για τη Μακεδονία γράφτηκαν τα μύρια όσα ταυτίζοντάς τον συνολικά με κάποιες ακροδεξιές φωνές που ακούστηκαν εκεί πέρα ή με κάποια μεμονωμένα περιστατικά στα οποία επικεντρώθηκαν όσοι ήταν αντίθετοι στο συλλαλητήριο και τα οποία ο κόσμος ούτε που είχε πάρει είδηση.
Ένα από τα επιχειρήματα λοιπόν που κατά κόρον χρησιμοποιήθηκε για να δείξει ότι η συγκέντρωση ήταν «πορτοκαλί», κατασκευασμένη  είναι το «πού ήταν όλοι αυτοί να διαμαρτυρηθούν για τα μνημόνια; Να σας πω εγώ που ήταν:
--Μόλις ξέσπασε η κρίση και τότε που υπήρχε ακόμα καιρός για μια αποτελεσματική αντίδραση ο κόσμος αυτός ξεχύθηκε στους δρόμους και έφιαξε το ανεπανάληπτο εκείνο κίνημα των Πλατειών με τις συνελεύσεις που θύμιζαν αρχαία αγορά και την αμεσοδημοκρατική λειτουργία του. Ήταν οι ίδιοι άνθρωποι ή παρόμοιοι μ’ αυτούς που πήγαν στο συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης και κρατούσαν τις ίδιες σημαίες. Ήταν ο λαός, ιδανικός; όχι καθόλου τα χάλια του είχε όπως τα έχουμε όλοι (-ες) μας αλλά προσπάθησε να δει πώς θα αντιδράσει στη λαίλαπα που ερχόταν. Δεν βοηθήθηκε από πουθενά, από κανένα έμπειρο κομμάτι των αγώνων και δεν κατάφερε να φιάξει κάποιο μονιμότερο σχήμα και να προωθήσει αυτά που ήθελε, προσπάθησε όμως κι αυτό το κίνημα ήταν κάτι πρωτόγνωρο .
Ο κόσμος ήταν στις Πλατείες την ώρα που οι πρωτοπορίες σύρθηκαν εκεί με μεγάλη δυσφορία γι αυτό το κίνημα που δεν το ελέγχαν, περιμένοντας να περάσει η μπόρα, και ο κόσμος, ο δικός τους κόσμος να ξανάρθει «στα ίσα του» και ο άλλος κόσμος να πάει σπίτι του να μην ενοχλεί, άντε και κάποια άτομα από εκεί να τραβηχτούν στις οργανώσεις της πρωτοπορίας ενώ αυτό που είχαν φιάξει  ήταν κάτι πολύ ανώτερο. Ο «άλλος κόσμος» που αντιμετωπιζόταν σαν «πλέμπα» ήταν ο πολυτραγουδισμένος λαός αλλά δεν τον αναγνώρισαν γιατί δεν έμοιαζε μ’ αυτόν που έδειχνε το «Θωρηκτό Ποτέμκιν». Και αλήθεια είναι πώς η κρίση τον είχε βρει απροετοίμαστο, βγήκε στο δρόμο όπως ήταν, με την άγνοια, με τις θολωμένες ιδέες του, με κάποιες και για κάποιους να γέρνουν προς τα πολύ δεξιά αλλά και το αντίστροφο. Ήρθε ν΄ακούσει όμως και τότε ήταν η στιγμή να επεξεργαστεί τις ιδέες του. Αλλά οι πρωτοπορίες φύγαν έντρομες να πανε σε άλλη πλατεία μη μολυνθούν. Ο λαός βγήκε μαζικά στους δρόμους , έφαγε με το τσουβάλι τα χημικά και το κυνήγι και αυτό το ξεχάσατε μάλλον εσείς που αναρωτιέστε που ήταν όλοι αυτοί να διαμαρτυρηθούν για τα μνημόνια.
-- Ο λαός ήταν παρών και στο επόμενο διάστημα μετά την Πλατεία σε πολλούς μεμονωμένους βέβαια  αγώνες που δεν κατάφερε να συντονίσει αλλά μερικοί ήταν πολύ δυναμικοί. Ήταν σε απεργίες, σε καταλήψεις, στο κίνημα ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ, στις Σκουριές, ενάντια στα αιολικά, στα μπλόκα των αγροτών, στο κίνημα ενάντια στους πλειστηριασμούς ( γιατί αυτοί οι άνθρωποι , αυτού του είδους,  ξεκίνησαν, έστησαν και κράτησαν αυτό το κίνημα μόνοι τους για χρόνια μέχρι να πάρει διαστάσεις και να εμφανιστούν εκεί και κάποια άτομα  από τις πρωτοπορίες) Αυτά έκανε ενάντια στα μνημόνια την ώρα που εσείς οι κατήγοροι είχατε αφιερωθεί κατά κύριο λόγο ορισμένοι ,και ολοκληρωτικά οι περισσότεροι, στο κυνήγι της Χρυσής Αυγής ορίζοντάς τoν παλαιάς κοπής φασισμό σαν τον κύριο στόχο ενώ ο κόσμος της Πλατείας είχε ορίσει σαν τέτοιον τα παγκόσμια και ευρωπαϊκά Διευθυντήρια και τις κυβερνήσεις μαριονέττες της Ελλάδας θεωρώντας από ένστικτο και χωρίς πολλές θεωρητικές αναλύσεις ότι αυτός είναι ο μοντέρνος φασισμός με τα καινούργια του ρούχα που δεν θα φοράει πια τις στολές της Βέρμαχτ και ούτε θα καβαλάει τανκς, άποψη που σας προκαλούσε φρίκη και ατέλειωτες αναλύσεις και συγκρίσεις με τον παλιό φασισμό για να αποδείξετε ότι δεν είναι αυτό που ζούμε τώρα ενώ κανείς δεν είχε πει ότι είναι, στον μοντέρνο φασισμό εναντιώθηκε ο κόσμος και έτσι τον ονόμασε επειδή του προκαλούσε την ίδια φρίκη. Και εσείς που  κατηγορείτε τον λαό για έλλειψη αντίδρασης στη διάλυση της Ελλάδας δεν βλέπετε ότι αυτός είχε κάνει το πρώτο και πιο ουσιαστικό βήμα για να υπάρξει ένα ξεσήκωμα : στοχοποίησε πρωταρχικά και πάνω απ’όλα αυτούς που προκάλεσαν αυτήν την κατάσταση ενώ εσείς δεν το κάνατε, προσπαθήσατε μάλιστα με όλες τις δυνάμεις σας να τον αποτρέψετε από τέτοιες επιλογές. Και τι περίεργο πράγμα.
Εσείς (η πλειοψηφία σας ) που είχατε σαν πρώτο καθήκον την πάλη ενάντια στην Χ.Α. όταν το Πανεπιστήμιο Κρήτης έδοσε τιμητικό τίτλο σε έναν απολογητή των αυθεντικών ναζί  εσείς , οι μόνιμοι αντιφασίστες τον υποστηρίξατε κι αυτόν με όλες τις δυνάμεις σας ενώ αυτοί που κατηγορείτε  διέκοψαν την τελετή σε αίθουσα της πόλης του Ρεθύμνου για να δεχτούν μετά όλον τον χλευασμό από τις «πρωτοπορίες» σας για την χοντροκοπιά και την αμορφωσιά του να μην έχει μάθει την Ιστορία που χρηματοδοτούν τα ιδρύματα του Σόρος. Και ούτε είχατε πάρει είδηση για να το καταγγείλετε, κάτι που κάνετε για ο,τιδήποτε άλλο αφορά την Χ.Α. ότι  καταχέριασε ένα μέλος της που τόλμησε να εκφραστεί ενάντια στον Ρίχτερ και σώπαινε όπως κι εσείς   όλο αυτό το διάστημα, φυσικό αφού θυμήθηκε την πραγματική πατρίδα της και εκεί δεν χωρούσαν αστεία ,ενώ μια πιο ακραία φασιστική ομάδα όπου συμμετείχε ο αδελφός του Μιχαλολιάκου  (Ristorante Verona} δημοσίευε τότε φωτογραφίες του Χίτλερ με τους αλεξιπτωτιστές και έγραφε « Η σβάστικα κυμάτιζε περήφανα πάνω από την Κρήτη».
Και την ώρα που πέφταν βροχή επάνω στον κόσμο τα μέτρα της εξόντωσής του και προσπαθούσε όπως μπορούσε να αντιδράσει , ήταν η ώρα που εσείς φτιάχνατε «αριστερά μέτωπα» για να μαζέψετε εκεί την ελίτ του κινήματος και όπου ο κόσμος αυτός δεν θα είχε καμία θέση όση διάθεση και όση συμμετοχή κι αν είχε στους αγώνες, αφού ήταν η πλέμπα που δεν σκάμπαζε από μαρξισμό-λενινισμό και είχε δεχτεί στους κόλπους της και κάτι περίεργους τύπους που συνειδητά δεν αναφέρονταν πια σ’ αυτές τις θεωρίες.
Ο κόσμος αυτός, η μεγάλη μάζα του, δεν είχε καμιά σχέση με τον φασισμό, θολωμένες ιδέες είχε και απορριπτέες αρκετές αλλά φασίστες που τους κατηγορούσατε δεν ήταν. Σπρώχτηκαν βέβαια για να γίνουν και πολύ φοβάμαι ότι σε ένα βαθμό θα γίνει κατορθωτό αφού έτσι κι αλλοιώς χαρακτηρίστηκαν σαν τέτοιοι και με τη δικιά σας απόρριψη δεν είχαν που αλλού να πάνε, μόνο εκεί γίνονταν δεκτοί.
Επόμενο ήταν κιόλας να απογοητευτεί και να κουραστεί αυτός ο κόσμος, ειδικά μετά το Δημοψήφισμα αλλά πριν τον κατηγορήσουμε θα έπρεπε να θυμηθούμε και όλα τα προηγούμενα.
Είναι ιδανικός και αυτό που θέλουμε να είναι; Όχι καθόλου έχει πέσει κι αυτός σε αρκετές παγίδες, και εμείς που μιλάμε τα χάλια μας έχουμε. Αλλά αν δεν τον καταλάβουμε κι αν δεν καταλάβουμε τον εαυτό μας δεν θα μπορέσουμε να διορθώσουμε τα στραβά.  Γιατί είμαστε κομμάτι του λαού  κι αν έχουμε κάτι να του μάθουμε από την δικιά μας πείρα, έχουμε περισσότερα να μάθουμε απ’ αυτόν γιατί δεν είμαστε ούτε έξω ούτε υπεράνω του. Γι αυτά όμως θα τα ξαναπούμε.