ΤΑ ΓΗΡΑΤΕΙΑ,Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΕΡΠΩΝ ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΚΑΡΑΜΠΙΝΑΤΟΣ

 

   Είναι ένας ρατσισμός από τούς πιό βάρβαρους και από τούς λιγότερο αναγνωρισμένους σαν τέτοιος.Τον εκπέμπει αυτό πού έχει ονομαστεί “ο φασίστας πού έχουμε μέσα μας”.Είναι πανταχού παρών,δεν κάνει διάκριση σε ιδεολογίες και θα τον συναντήσουμε τόσο στη Χρυσή Αυγή όσο και στα μέλη αντιφασιστικών επιτροπών.   Μιλάω για την ολική απαξίωση και περιφρονητική αναφορά στα άτομα μεγάλης ηλικίας πού αντιμετωπίζονται σαν κατώτερη φυλή χωρίς ίσα δικαιώματα με τούς άλλους και χωρίς να δικαιούνται τον ίδιο  σεβασμό.   Παρατηρείστε να δείτε ότι κανείς δεν απευθύνεται στα πολύ ηλικιωμένα άτομα στον πληθυντικό ακόμα και αν το κάνει σε όλους τούς υπόλοιπους.Σε μιά ουρά υπηρεσίας εύκολα θα συναντήσετε υπάλληλο πού από το: -Μάλιστα κύριε,ορίστε τα πιστοποιητικά σας θα αλλάξει ύφος μόλις δει τον γέρο και περάσει στο :-Εσύ παππού τι θες; αρνούμενος και να τού εξηγήσει πολλά,θεωρώντας ότι είναι μάταιο γιατί ο άλλος είναι ξεκούτης.   Το θέμα τής προσφώνησης βέβαια ελάχιστη θα είχε σημασία αν δεν συνοδευόταν και από άλλα δείγματα περιφρονητικής και προσβλητικής  αντιμετώπισης τα οποία και οι ίδιοι οι ηλικιωμένοι,λόγω τής συχνότητάς τους, έχουν καταλήξει να τα θεωρούν περίπου φυσιολογικά. Στην πραγματικότητα δεν αντιμετωπίζονται καν σαν ζωντανοί άνθρωποι αλλά σαν να έχουν κιόλας πεθάνει,κι ένας νεκρός δεν έχει δικαιώματα στη ζωή,ούτε μπορεί να απαιτήσει σεβασμό.Μιλάω βέβαια για τη σημερινή δικιά μας κοινωνία και όχι για τις παλιιότερες. 

  Ένα από τα αξιοσημείωτα χαρακτηριστικά πού έχει η αντιμετώπιση τών ηλικιωμένων είναι η τάση για γελοιοποίηση και σαρκασμό σε ό,τι πουν ή κάνουν.Έντονο το φαινόμενο και στο κίνημα,στούς αριστερούς χώρους και στο F/B.Αν ηλικιωμένος πει κάτι πού δεν αρέσει,τα σχόλια συνοδεύονται από χαρακτηρισμούς:”το τάρταλο”,”το ραμολιμέντο”,”ο ξεκούτης” και άλλα τέτοια.Αυτή η μεταχείριση σαν κατώτερα όντα και σαν γελοία πρόσωπα ανάξια οποιουδήποτε σεβασμού ανθρώπων μόνο και μόνο επειδή είναι μεγάλης ηλικίας,αν δεν συνιστά καθαρή περίπτωση ρατσισμού,τι είναι τότε;  Ο ρατσισμός αυτός πού με τη σιωπή μας τον έχουμε κάνει αποδεκτό χτυπάει δικαίους και αδίκους χωρίς διάκριση.Στην προχωρημένη ηλικία αποδόθηκαν από ορισμένους οι απόψεις Αρβελέρ,Δημουλά,ακόμα και Διβάνη,άσχετα αν τις ίδιες εκφράσαν και νεότεροι.Το πιό κραυγαλέο παράδειγμα πάντως τέτοιας περίπτωσης γνωρίσαμε τελευταία με τα σχόλια τού γνωστού και μη εξαιρετέου Πέτρου Τατσόπουλου για τον Μανόλη Γλέζο.Δεν ήταν μιά πολιτική κριτική έστω οργισμένη γι αυτά πού είπε ο Γλέζος αλλά μιά κλασσική περίπτωση προσπάθειας να παρουσιαστεί ο Γλέζος σαν γελοίο πρόσωπο λόγω τής ηλικίας του και η παρομοίωση με τον γέρο τού Αστερίξ(ένα ανεπανάληπτο πραγματικά κόμιξ),να προκαλέσει το γέλιο και την ειρωνεία πού κάνουν περιττή κάθε σοβαρή απάντηση στα λεγόμενά του.   Το περίεργο για μένα δεν είναι η δήλωση τού Τατσόπουλου από τον οποίο έχουμε συνηθίσει τις χοντράδες αλλά η αντίδραση τών ανθρώπων τής αριστεράς πού έσπευσαν να εκδηλώσουν την οργή τους.Γιατί η οργή αφορούσε μόνο την προσβολή ονομαστικά στον άνθρωπο πού έχει γίνει σύμβολο μιάς εποχής και ήταν τού τύπου:””δεν μπορεί αυτός να τα βάζει με έναν Γλέζο”Έτσι όμως απαντήθηκε μόνο η μιά πλευρά τής ειρωνείας πού ήταν προσωπική αλλά έμεινε ακάλυπτη η άλλη πού ήταν γενικότερη και αφορούσε όλους τούς ηλικιωμένους οι οποίοι γίνονται αντικείμενο τής ίδιας αντιμετώπισης αλλά δεν είναι Γλέζοι για να υπερασπίσει κανείς το δικαίωμά τους στην αξιοπρέπεια και στο σεβασμό.Αυτοί οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν όπως είπα και έχω επανειλλημένα διαπιστώσει μιά και δεν μπορώ πιά να αποφεύγω το πρόβλημα, περιφρονητική συμπεριφορά και όταν βρίσκονται ανάμεσα στούς συντρόφους τους,αν έχουν τέτοια ένταξη,οι οποίοι αν δεν τούς χλευάζουν απλά τούς ανέχονται.Όταν πάρουν τον λόγο κανείς δεν τούς δίνει σημασία,αν μάλιστα πουν κάτι πού δεν αρέσει αποδίδεται αμέσως στη μαλάκυνση πού υποτίθεται πώς έχουν πάθει.Η δε υπενθύμιση πολύ συχνά κατάμουτρα ότι παραγέρασαν και ότι θα έπρεπε να την έχουν κάνει για τας αιωνίους μονάς και να μην πιάνουν τον τόπο,πού λέγεται έμμεσα(καμιά φορά και άμεσα) με σπόντες ή με αστειάκια αποτελεί βαρβαρότητα πρώτου μεγέθους.Γιατί για κάθε άνθρωπο η ζωή του  είναι μοναδική και θέλει να τη ζήσει μέχρι το τέλος έχοντας όλα τα δικαιώματά του.Και έχει να αντιμετωπίσει και αυτή την συμπεριφορά χώρια από τα μύρια άλλα προβλήματα πού φέρνει η προχωρημένη ηλικια. Πρόκειται για προσπάθεια ηθικής εξόντωσής του η οποία έρχεται να προστεθεί στη φυσική εξόντωση από τα μέτρα πού επιβάλλουν Δ.Ν.Τ. Και Ε.Ε. Και εφαρμόζει η δικη μας δουλική κυβέρνηση.Τα Διευθυντήρια τού κόσμου και τής ζωής μας σημειωτέον προωθούν με όλη τους την επιμονή τον ηλικιακό ρατσισμό ομολογώντας το ανοιχτά μερικές φορές(“Οι Έλληνες ζείτε πολύ”,”Η ζωή πέρα από τα 60 δημιουργεί προβλήματα”κ.λ.π.) για λόγους καθαρού

συμφέροντος(να μειώσουν τα κρατικά έξοδα) συναντώντας όμως σ'αυτήν την πρακτική τους ακόμα και τούς αντιφασίστες τού κινήματος πού δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι μπορεί να χτυπούν τούς ρατσιστές αλλά δεν είναι κακό καμιά φορά να ψάχνουν και τον φασισμό πού υπάρχει μέσα μας (όχι μόνο αυτόν,να εξηγούμαστε αλλά και αυτόν).   Πού οφείλεται αυτός ο ιδιόμορφος ρατσισμός;Σε έναν βαθμό πιστεύω στην απέχθεια πού προκαλεί η ιδέα τού θανάτου και σα συνέπεια,και οι άνθρωποι πού βρίσκονται κοντά σ'αυτόν.Αυτοί οι άνθρωποι όμως δεν μπορούν να απολογούνται γιατί έχουν μεγαλώσει ούτε να δεχτούν έκπτωση τών δικαιωμάτων τους.Την κατάσταση χειροτερεύει η εμμονική αναφορά στην ηλικία και στα γηρατειά  που καλλιεργείται στους χώρους κάποιων μυστικών εταιρειών και σε συναφείς λέσχες και ομίλους,εκεί πού εκκολάπτονται καινούργιες νεοταξικές θρησκείες με διακριτικό γνώρισμά τους την συνεχή υπενθύμιση τού θανάτου (όποιος έχει συναναστραφεί τέτοια άτομα καταλαβαίνει τι θέλω να πω).   Καταλήγοντας: Όσοι(-ες) από τούς ηλικιωμέμους έχουν πραγματική άνοια θα πρέπει να τύχουν τής σχετικής περίθαλψης από το Κράτος χωρίς καμιά δυσανασχέτηση διότι πληρώναν μιά ζωή για να έχουν φροντίδα στα γηρατειά τους.Θα πρέπει όμως να συνειδητοποιήσουμε ότι οιι ηλικιωμένοι άνθρωποι δεν σημαίνει καθόλου ότι αυτόματα με το προχώρημα τής ηλικίας αποκτούν άνοια,αντίθετα κατανοούν απόλυτα τι συμβαίνει και πληγώνονται από την αντιμετώπσή τους για την οποία μιά αυτοενοχοποιηση τούς εμποδίζει συνήθως να διαμαρτυρηθούν.   Εξασθένιση τών δυνάμεων σωματικών και πνευματικών μπορείνα συμβαίνει με το προχώρημα τής ηλικίας,όμως δεν σταματά η σκέψη και η διαμόρφωση απόψεων.Και τις απόψεις μας όλοι και όλες τις διαμορφώνουμε σαν αυτό πού είμαστε,με τις δυνάμεις και τις αδυναμίες μας,με τις αρρώστειες μας,με τις ικανότητες και τις ελλείψεις μας.Δεν μπορούμε να δεχόμαστε αναφορά σωστή ή λαθεμένη στις επιρροές μας κάθε φορά πού πάμε να πούμε μιά κουβέντα.Όλοι και όλες δεν είμαστε πρωταθλητές (-τριες) στο δέκαθλο,ουτε θα μας διάλεγε ο Χίτλερ για να μάς βάλει σαν πρότυπο σε κάποια ναζιστική αφίσσα από εκείνες πού απεικονίζουν έναν εικοσάρη ξανθό και νταβραντισμένο πού συμβολίζει το σφρίγος τής αρίας φυλής.Έχουμε όμως δικαίωμα στο σεβασμό,στη ζωή και στην ισότιμη συμμετοχή σαν πολίτες.Και πρέπει να το διεκδικήσουμε αυτό το δικαίωμα και από το κράτος αλλά και από τον περίγυρό μας όταν μάς το αρνούνται.