ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΕΘΑΝΑΝ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΗΝ ΧΕΛΙΝ ΜΠΟΛΕΚ

 

 Το γεγονός:  Χελίν Μπολέκ μουσικός, ερμηνεύτρια, μέλος της μουσικής κολλεκτίβας Group Yorum ,ένα μουσικό συγκρότημα πού συνδύαζε  παραδοσιακή  και μουσική.διαμαρτυρίας. Κατηγορήθηκε για «σχέσεις με την τρομοκρατία» (Η μόνιμη κατηγορία ενάντια στους αντιπολιτευόμενους του Ερντογάν). Το συγκρότημα μπήκε στο στόχαστρο το 2016 και φυλακίστηκαν όλα τα μέλη του Η Χελίν πού είχε ξεκινήσει απεργία πείνας μαζί με τον Ιμπραήμ Γκοκτσέκ του συγκροτήματος αποφυλακίστηκε μαζί του μετά από δύο χρόνια φυλάκισης αλλά συνέχισε την απεργία πείνας με αιτήματα να αποφυλακιστούν και τα υπόλοιπα μέλη και να αποκατασταθεί η ελεύθερη λειτουργία του γκρουπ. Τελικά πέθανε πριν λίγες μέρες μετά από οκτώμιση μήνα απεργίας πείνας. Με τον θάνατό της είχε νικήσει τον Ερντογάν αλλά αυτός την κυνήγησε και νεκρή. Βάρβαρη επίθεση της αστυνομίας επιχείρησε να διαλύσει τη νεκρική πομπή και προξένησε ζημιές στο νεκροταφείο .
Ποια ερωτήματα προκύπτουν για μας: Αν είχαμε πειστεί ότι ο κόσμος της καλπάζουσας Παγκοσμιοποίησης έχει τη λογική και τη συνέπειά του έστω κι αν δεν συμφωνούμε εμείς μ’ αυτήν, αυτό πού έγινε στην Τουρκία με την εξόντωση της τραγουδίστριας της μουσικής κολλεκτίβας  Group Yorum θα μας είχε προκαλέσει μεγάλη σύγχιση.
 Δεν ξέρω αν είχε από την αρχή εφαρμόσει την απόλυτη απεργία (το τρομερά μεγάλο διάστημα πού κράτησε αφήνει ερωτηματικά) ή είχε αφήσει κάποια περιθώρια στο καθεστώς Ερντογάν να κάνει δεκτά τα αιτήματά της πριν προχωρήσει αποφασιστικά προς τον θάνατο. Ο υστερικός όμως ηγέτης της Τουρκίας δεν θα ήταν πιθανόν να κάνει κάτι τέτοιο. Εκτός από την αμετάβλητη μέσα στα χρόνια πολιτική  της Τουρκίας απέναντι στο εξωτερικό και στο εσωτερικό της χώρας ο Ερντογάν δίνει και έναν προσωπικό τόνο στη στάση του, είναι σα να λέει προς πάσα κατεύθυνση: «Να σκάσετε εγώ θα νικήσω, εγώ δεν χάνω ποτέ, εγώ είμαι ο αρχηγός». Και βέβαια έχει λυμένα τα χέρια του για να φέρεται έτσι από την ανοχή έως ενίσχυση πού του παρέχουν οι άλλες μεγάλες δυνάμεις ευχαριστημένες γιατί από μόνος του ανέλαβε να κάνει για λογαριασμό τους τη βρώμικη δουλειά. Η καγκελάριος δε της Γερμανίας έχει οδηγήσει τη χώρα της να λειτουργεί με την Τουρκία σα να είναι ένα κράτος αν και υπάρχουν  κάποιες αντιδρασεις γι αυτό στο εσωτερικό της οι οποίες όμως δεν σφραγίζουν την εξωτερική πολιτική της Γερμανίας (οι πρόσφατες προτάσεις της καγκελαρίου για αμέριστη οικονομική ενίσχυση της Τουρκίας πού «παλεύει την τρομοκρατία» δεν χαρακτηρίζονταν καθόλου από το ίδιο πνεύμα  με το οποίο αρνήθηκε  την έστω και χαμηλότερης εμβέλειας ενίσχυση πού έμπαινε στο τραπέζι για στήριξη των δοκιμαζόμενων από την πανδημία χωρών της ευρωπαϊκής ένωσης) Στο ίδιο  μήκος κύματος και ο Γ.Γ. του ΝΑΤΟ Σόλτεμπεργκ πού δεν παύει να υμνεί την Τουρκία για την ανθρωπιστική δράση της (!!!)  για την βοήθεια πού προσφέρει σε άλλες χώρες για την αντιμετώπιση του κορονοϊού και του μεταναστευτικού. Στην Τουρκία  πού έχει μετατρέψει τους μετανάστες σε υγειονομική βόμβα πού εξαπολύει προς όλες τις κατευθύνσεις  μέσα στην πανδημίς
Δεν θα επεκταθώ εδώ στις αιτίες αυτής της αντιμετώπισης της Τουρκίας στο γεωπολιτικό πού θέλει ειδική ανάλυση και δεν είναι δύσκολο να τις μαντέψουμε και πού βέβαια προεξοφλούν μια ανάλογη συγκατάβαση  και ως προς τη βάρβαρη καταστολή οποιασδήποτε αντιπολιτευτικής φωνής στο εσωτερικό της. Αλλά δύο ερωτηματικά τα έχω και θα ήθελα να ήξερα τι απάντηση θα μπορούσαν να δόσουν τα Διευθυντήρια.
Το πρώτο έχει σχέση με τα αιτήματα της νεκρής κοπέλας επειδή παραπέμπουν στον πυρήνα τής παγκοσμιοποιητικής ιδεολογίας γι αυτό κάπου θα έπρεπε να δοθεί μια εξήγηση από τα  ερπετά πού συχνάζουν εκεί και μας κάνουν διαρκώς πλύση εγκεφάλου με τις ιδέες της πολιτικής τους ορθότητας πού έχουν εναχτεί σε νέα θρησκεία. Ποια ήταν τα αιτήματα της Χελίν για να διακόψει την απεργία πείνας της και να κερδίσει τη ζωή πού ήταν όλη μπροστά της; Να αποφυλακιστούν τα μέλη του γκρουπ  και να σταματήσουν οι διώξεις εναντίον του ώστε να μπορεί ελεύθερα να δημιουργεί και να δίνει παραστάσεις. Δεν ζητούσε πια τον ουρανό με τ΄άστρα. Ένα στοιχειώδες δικαίωμα ελεύθερης δραστηριότητας ζητούσε για τον εαυτό της και την καλλιτεχνική ομάδα της Να μπορούν να κυκλοφορούν ελεύθερα, να γράφουν μουσική και να τραγουδούν. Και το ζητούσε από μια κυβέρνηση πού αν και είχε εκλεγεί δεν είχε τίποτα πού να την κάνει έστω συμβατικά δημοκρατική ούτε στην εξωτερική ούτε στην εσωτερική πολιτική της. Πώς έγινε και ο αγώνας αυτός δεν συγκίνησε κανέναν από τους δικαιωματιστές, τους open society τους open borders, κανένα  Παρατηρητήριο δικαιωμάτων, καμιά Μ.Κ.Ο., κανένα αντιφασιστικό κίνημα; Μήπως γιατί ο Ερντογάν παρουσιάζεται με τη βοήθεια πάντα τών ισχυρών προστατών του σαν προστάτης των μεταναστών, δηλαδή κατά την δικιά τους ορολογία «αντιρατσιστής» επειδή  μαζεύει ανθρώπους απ’όλο τον πλανήτη με ψεύτικες υποσχέσεις και τους ξεφορτώνεται μέσα στην πανδημία στον ελληνικό χώρο χρησιμοποιώντας τους δηλαδή σαν όπλο για να πετύχει τους δικούς του σκοπούς; Ή επειδή ακριβώς η προπαγάνδα των προστατών του Ερντογάν πού τον περιποιούνται γιατί τους κάνει την «βρώμικη δουλειά» θέλουν να τον περιβάλουν με ένα φωτοστέφανο αγιοσύνης για να δικαιολογήσουν την δικιά τους στάση οπότε πώς να μιλήσουν για τον στραγγαλισμό οποιουδήποτε δικαιώματος του δικού του του λαού αν αμφισβητήσει την πολιτική του;
Φυσιολογικά όμως, με βάση αυτά πού λένε θα ήταν αναμενόμενο ακόμα και να κάνει μήνυση ο Δημητράς υπερβαίνοντας τα όρια της χώρας όπου έχει την έδρα του, τι open borders θα ήταν διαφορετικά; (μα τι λέω, ο Ερντογάν προσέχει πάρα πολύ να χρησιμοποιεί τη γλώσσα της παγκοσμιοποίησης, εντελώς ανεξάρτητα από την πρακτική του ώστε να μην κατηγορηθεί ποτέ για φασισμό και ρατσισμό). Επίσης θα ήταν αναμενόμενο να επέμβει ο ίδιος ο Σόρος (δεν του σφύριξε κανείς ότι εκεί στην Τουρκία καταπατούνται κάποια απλά και βασικά δικαιώματα αν και έχουν το μειονέκτημα να μην είναι σε μετανάστες; Μα τι λέω πάλι, μήπως δεν ξέρουμε ότι η ιστορία με τον κορονοϊό έκανε πολλές μάσκες να πέσουν και αυτή πού βρόντηξε περισσότερο σα να ήταν από σίδερο ήταν αυτού του μεγαλοχρηματιστή και θεωρητικού  ο οποίος στηρίζει τις ιδέες του με τα λεφτά του, ιδέες πού συνθέτουν μια γλυκερή ιδεολογία για μια ανοιχτή, ειρηνική και αλληλέγγυα κοινωνία χωρίς έθνη και σύνορα. Τουλάχιστον έτσι εμφανιζόταν μέχρι σήμερα αλλά τώα βγήκε κι αυτός ένθερμος υποστηρικτής του Ερντογάν για την επέλασή του στη Συρία, σαν κάθε αμερικανός αξιωματούχος πού ξέρουμε τι θα πει πριν ανοίξει το στόμα του, πολεμάει ο Ερντογάν είπε κι αυτός την τρομοκρατία. Ο Ερντογάν του οποίου η σχέση με την πραγματική τρομοκρατία, το «Ισλαμικό Κράτος» και τις παραφυάδες του δεν μπορεί πια να αμφισβητηθεί. Πού να βρει περιθώρια λοιπόν ο άλλοτε γλυκερός κύριος Σόρος να μιλήσει για τα δικαιώματα του λαού της Τουρκίας και μάλιστα του πολιτικοποιημένου πού καταπατούνται βάναυσα; Σώπασε λοιπόν κι αυτός.

Έτσι κι αλλοιώς αυτό το ερώτημα για τη σιωπή των «δικαιωματιστών» ήταν ρητορικό , την ξέρουμε την απάντηση: τα δικαιώματα για τα οποία μιλάνε αφορούν αυτούς πού οι ίδιοι έχουν αναγνωρίσει ότι έχουν δικαιώματα (και βέβαια δεν το έχουν κάνει για όλον τον κόσμο) και με την προϋπόθεση ότι τα δικαιώματα πού επικαλούνται «οι αιτούντες δικαιωμάτων» να συμπεριλαμβάνονται στη λίστα πού τα Διευθυντήρια έχουν αναγνωρίσει γιατί βέβαια η λίστα τους δεν είναι απεριόριστη και σίγουρα για παράδειγμα το δικαίωμα να έχεις μια πατρίδα δεν συμπεριλαμβάνεται σ’ αυτή τη λίστα., έχει αντικατασταθεί με δικαιώματα σαν πρόσφυγας γιατί τις πατρίδες μας τις θέλουν για δικές τους (ένα παράδειγμα είπα πού μού ήρθε στο μυαλό)
Για το δεύτερο ερώτημά μου δεν έχω τόσο σίγουρη την απάντηση.
Είναι το πώς μπόρεσε να το κάνει, να βαδίσει έτσι αποφασιστικά σε έναν θάνατο πού δεν τον ήθελε, δεν ήταν από κατάθλιψη, από απελπισία, από αδιέξοδο, αλλά από άρνηση να ζήσει χωρίς ελευθερία. Πραγματική δημοκρατία  και ελευθερία βέβαια στην Τουρκία δεν πρέπει να γνώρισε ποτέ αλλά τουλάχιστον αυτήν την ελευθερία πού είχε πριν ο υστερικός ηγέτης εξαπολύσει τα τσακάλια του για να εξαφανίσουν από προσώπου γης όποιο άτομο τον αμφισβητούσε κι έτσι βρέθηκε φυλακισμένη αυτή η κοπέλα πού μέχρι το τέλος της ζωής της τραγουδούσε καταγγέλλοντας τον κόσμο πού έβλεπε  Αναρωτιέμαι: Δεν την έπιασε η Παγκοσμιοποίηση πού έχει απλώσει τα πλοκάμια της σε όλον τον Πλανήτη και έχει πετύχει έναν μεγάλο βαθμό αφομοίωσης των κινημάτων με την αντεστραμμένη ιδεολογία του ανοιχτού κόσμου και των δικαιωμάτων πού σερβίρεται σαν ο παλιός επαναστατικός διεθνισμός μόνο υπηρετούσε το διεθνισμό μαζί με την κολλεκτίβα της τραγουδώντας και στα κουρδικά μέσα σε ένα καθεστώς όπου ολόκληρος ο κουρδικός πληθυσμός έχει χαρακτηριστεί «τρομοκρατικός»; Δεν μπορούσε να βρει  διέξοδο σε επιτρεπτές από το σύστημα δράσεις «ανθρωπιστικού» χαρακτήρα καλυπτόμενες από ισχυρές μυστικές εταιρείες και Μ.Κ.Ο. (φροντίδα των προσφύγων για παράδειγμα με το αζημίωτο βέβαια ) πού να δίνουν και μια εφησυχαστική βεβαιότητα ακίνδυνου αγώνα αλλά έβαλε στόχο το κεφάλι του θηρίου μέσα στη χώρα της; Και χάθηκε ο κόσμος αυτή και η κολλεκτίβα της (όπως βλέπω από τα βίντεο δεν ήταν απλό συγκρότημα είχε πάρα πολλά μέλη) να ανοίξουν κανάλι στο youtube και λογαριασμό στο facebook και στο twitter (με επιφύλαξη το λέω γιατί δεν ξέρω αν κι αυτά δεν τα ελέγχει ο δικτάτορας) αντί να κάνουν συναυλίες πούνα γεμίζουν γήπεδα από ένα πλήθος πού παραληρεί από ενθουσιασμό όπως βλέπω καιπάλι στα βίντεο;
Και καλά ,αφού δεν έκανε όλα αυτά δεν μπορούσε τουλάχιστον να βρει κάποια δικαιολογία για τον εαυτό ης πού υπήρχαν πολλές  και ορισμένες  βάσιμες και αληθινές για να αποφύγει έναν τόσο πρόωρο θάνατο, ότι δεν έχει νόημα να επιμείνει  οι μοναχικοί αγώνες δεν έχουν αποτέλεσμα, ότι πέθανα ν παλιότερα αρκετές αγωνίστριες και αγωνιστές από απεργία πείνας στα μπουντρούμια της Τουρκίας χωρίς αποτέλεσμα και χωρίς να διαδοθεί καν η είδηση, ότι θα χρησιμεύσει καλλίτερα ζωντανή για να συνεχίσει τον αγώνα παρά νεκρή, ότι αυτό θέλει και το σύστημα να μας εξοντώσει, ότι άσε τώρα πεθαίνω την άλλη φορά κ.λ.π. Δεν είδε καν στο διαδίκτυο το σύνθημα των δικών μας υπερεπαναστατών (πού νοιώθουν πραγματικά έτσι εκτός βέβαια απ’ αυτούς πού ξέρουν τι κάνουν) «Να πεθάνει η Ελλάδα να ζήσουμε εμείς» και να λάβει υπόψη της μόνο το δεύτερο μέρος το πρώτο δεν θα της χρειαζόταν, η Τουρκία δεν θα πάθαινε τίποτα έχει ισχυρούς προστάτες για κάτι τέτοιο, το δεύτερο μόνο, εμείς και η πάρτη μας και όλα τα υπόλοιπα στάχτη και μπούρμπουλη
Ο θάνατος της Χελίν νοιώθω να σηκώνει έναν άλλο αέρα από παλιότερες εποχές πού ζήσαμε κι εμείς εποχές όπου δεν είχε επικρατήσει εκείνη η απόλυτη διαστρέβλωση των λέξεων και η υπαγόρευση των ιδιών από τα πάνω στην οποία ο κόσμος σέρνεται και πείθεται ότι είναι δικές του. Τότε πού οι αγώνες ήταν αγώνες και ο εχθρός πιο ορατός γιατί δεν φορούσε μάσκα. Σα να με γύρισε πίσω σε ταβερνάκια υπόγεια συνήθως στις τότε λαϊκές γειτονιές πού υπήρχαν ακόμα με τα βαρέλια πίσω μας , με τον κόσμο να γίνεται μια παρέα, με τα παιδιά ανάμεσά μας πού είχαν βγει από τα κολαστήρια της Χούντας, παιδιά στην πρώτη νεότητα χωρίς πολιτικές εμπειρίες αλλά  πού είχαν αντέξει και άλλοι μεγάλοι της προηγούμενης γενιάς, αυτοί κι αν είχαν αντέξει πολλά στον αγώνα πού είχαν αφιερώσει όλη τη ζωή τους αλλά μπορούσαν και να κλάψουν αν ήθελε κάποιος να κάνει κριτική στο κόμμα τους ή στη Σοβιετική Ένωση. Ζωντάνεψαν παθιασμένες συζητήσεις για το πώς θα είναι η Επανάσταση για το απόλυτο Σοκ πού πιστεύαμε ότι θα ήταν δικό μας και θα γεννούσε έναν ονειρικό ανθρώπινο κόσμο των μαζών. Και τραγούδια, τα δικά μας τραγούδια, Θεοδωράκη οπωσδήποτε, αντάρτικα και άλλα επαναστατικά μ’όλη τη δύναμη της ψυχής μας. Και τον Παναγιώτη, τον χοντρό τον ταβερνιάρη στην πόρτα πάντα για να ειδοποιήσει αν παρατηρούσε ύποπτη κίνηση απ’ έξω οπότε το τραγούδι γινόταν «Δυό πράσινα μάτια με μπλε βλεφαρίδες»  ή κάποιο παρόμοιο κι αν ήταν πολύ ύποπτη οι επικηρυγμένοι ανάμεσά μας ξέραν πώς θα φεύγαν από πίσω μέσααπό τις αυλές των προσφυγικών σπιτιών πού ήταν δικοί μας.
Να που δε χάνεται ο χρόνος όταν φεύγει. Καπου υπάρχει και μπορεί να ξαναγυρίσει όπως με γύρισε και εμένα στις εποχές όπου η πράξη της Χελίν δεν θα έμοιαζε αδιανόητη  αλλά απόλυτα φυσική.
Στις εποχές όπου υπήρχε η ελπίδα  και σε μια επιστροφή στο τώρα με τη βεβαιότητα ότι και τώρα υπάρχει αλλά δεν καταφέραμε ακόμα να βρούμε  τον τρόπο να την ψάξουμε