ΤΙ ΣΧΕΣΗ ΕΧΟΥΝ ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΤΩΝ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑΤΩΝ ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ;

 

Αν δεν το ξέρετε εσείς υπάρχει κάποιος που το ξέρει. Είναι ο Πρόεδρος της «Δημοκρατίας» κ. Προκόπης Παυλόπουλος. Τουλάχιστον είναι αυτός που μοιάζει να πιστεύει ότι καμιά τέτοια σχέση δεν χρειάζεται εφόσον υπάρχει η δική του διαμεσολάβηση.
Ο Πρόεδρός μας λοιπόν από τότε που ανακηρύχθηκε σε εκπρόσωπο του έθνους επιδίδεται σε μια δραστηριότητα η οποία ελάχιστα έχει σχολιαστεί, πολύ λιγότερο τουλάχιστον από το περιστατικό όπου παρακολουθούσε ατάραχος τον Κασιδιάρη να χτυπάει μια γυναίκα και από την φωτογράφησή του με τον Σάκη Ρουβά όπως γίνεται όταν συναντιούνται δυό αρχηγοί κρατών. Η δραστηριότητά του η οποία δεν τράβηξε αρκετά τα φώτα της δημοσιότητας είναι οι περιοδίες του σε όλη την Ελλάδα προσκεκλημένος από Δημάρχους που θέλουν να τον τιμήσουν (όλοι μαζί φαίνεται, ένα σωρό Δήμαρχοι απέκτησαν αυτήν την επιθυμία). Παντού όπου πηγαίνειμιά πανομοιότυπη διαδικασία λαβαίνει χώρα : γίνονται οι αναγκαίες προσφωνήσεις και ο κ. Παυλόπουλος παίρνει το μικρόφωνο και κάνει μια αναδρομή στην ιστορία της πόλης ή της περιοχής  υμνώντας τους απελευθερωτικούς αγώνες που έχουν γίνει και έχοντας φροντίσει να είναι καλά καταρτισμένος στο θέμα. Αφού κερδίσει την επιδοκιμασία του κόσμου και εισπράξει χειροκροτήματα προχωρά στη δεύτερη φάση τής διαδικασίας που είναι ένας απροκάλυπτος ύμνος στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στην Ευρώπη γενικά, στη δημοκρατία που δίδαξε η Ευρώπη και λοιπά. Επειδή ο κύριος Παυλόπουλος έχει και τις προτιμήσεις του μέαα στην Ευρώπη συχνά τονίζει την ιδιαίτερη έγνοια του για συμφιλίωση με τη Γερμανία –ιδιαίτερα όταν νοιώθει ότι το κλίμα είναι εχθρικό. Ευχαριστεί τη Γερμανία για την συμπαράσταση που δίνει στην Ελλάδα !!!, εξυμνεί τη σημερινή δημοκρατικότητα της Γερμανίας χωρίς να του περνάει από το μυαλό να θυμηθεί τους σημερινούς νεκρούς που εξοντώθηκαν, που δεν είχαν περίθαλψη, που αυτοκτόνησαν, που έφυγαν, που δεν μπόρεσαν καν να γεννηθούν για να αναφέρουμε μόνο τους νεκρούς που προκάλεσε η νεοφιλελεύθερη πολιτική της νεοαποικιακής αυτής χώρας που έχει θαμπώσει με τη δημοκρατία της τον κ. Παυλόπουλο. Εξυμνεί λοιπόν από τα μικρόφωνα την Ε.Ε., τη Γερμανία , ακόμα και τη Μέρκελ (στα Ανώγεια) και το σπουδαιότερο-καταλήγει να βεβαιώσει για την αμετάκλητη επιθυμία του ελληνικού λαού να μείνει στην Ευρώπη και μάλιστα στον σκληρό πυρήνα της όπως ονομάζει την Ευρωζώνη και προχωρά ακόμα πιο πολύ: εκφράζει την ανησυχία του μήπως η Ευρωζώνη δεν καταφέρει να επιβιώσει αν δεν προχωρήσει αποφασιστικά στην πολιτική ενοποίησή της, δηλαδή και στην τυπική κατάργηση των εθνικών κρατών ξεκαθαρίζοντας έτσι έμμεσα πώς ό,τι πατριωτικά είχαν ακουστεί προηγούμενα αφορούσαν τη νέα πατρίδα μας, την Ευρώπη της οποίας η Ελλάδα φυλάει τα σύνορα όπως τόνισε χαρακτηριστικά σε μια τέτοια ομιλία του ίσως και σε περισσότερες

Κάποιοι (-ες) από τους διανοούμενους οι οποίοι προωθούν και επιδοκιμάζουν αυτήν την δραστηριότητα του Προέδρου χαρακτήρισαν αυτήν την απροκάλυπτη προπαγάνδα των πιο σκληρών (και ιδιαίτερα μειοψηφικών) μενουμεευρώπηδων σαν ύμνος από τη μεριά του στη Δημοκρατία. Είναι η συνηθισμένη τακτική της επίκλησης γεγονότων, ιδεών κ.λ.π. από το παρελθόν για να καλυφθεί η βάρβαρη ποδοπάτησή τους στο παρόν. Όποιος (-α ) έχει και την πιο στοιχειώδη γνώση του τι μπορεί να είναι η Δημοκρατία θα ήταν αδύνατον να αναγνωρίσει τέτοια λειτουργία ούτε στην Ευρώπη των αποικιών  ούτε στη σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση των αποικιών νέου τύπου. Μόνο να κοιτάξουμε τη δικιά μας περίπτωση όπου από τη Βουλή απέμεινε ένα κουφάρι, κάτι τοίχοι που στεγάζουν κυβερνήσεις μαριονέττες και με πρόσωπα επιλεγμένα για να παίξουν αυτόν τον ρόλο, με μόνη αρμοδιότητα πια να εφαρμόζουν αποφάσεις που έρχονται από τα Διευθυντήρια και χωρίς μετάφραση μέσα σε ένα κλίμα ωμών εκβιασμών για την περίπτωση που θα φοβούνταν την οργή του κόσμου αν συναινέσουν. Αυτή είναι η Δημοκρατία που εξυμνεί ο κ. Παυλόπουλος. Και η οποία ταιριάζει μια χαρά με την δικιά του εντελώς αντιδημοκρατική στάση. Υποτίθεται ότι είναι εκπρόσωπος του έθνους και μ’ αυτήν την ιδιότητα τον καλούν οι Δήμοι. Ποιόν ρώτησε για να γίνεται φερέφωνο της πιο σκληρής ευρωπαϊκής προπαγάνδας και να προωθεί μάλιστα την ευρωπαϊκή ενοποίηση και την τυπική κατάλυση των εθνικών κρατών; Από πού πήρε τέτοια εξουσιοδότηση; Τι είδους εκπροσώπηση κάνει όταν λειτουργεί σαν προπαγανδιστής των πιο μειοψηφικών και συγκεκριμένων συμφερόντων απόψεων μέσα στον πληθυσμό; Η εκπροσώπησή του δεν μοιάζει πια μ’ αυτήν που έκανε η Φρειδερίκη και χωρίς βιβλιάρια για τις άπορες κορασίδες;  ( οι φιέστες αυτές με τον Πρόεδρο μπορούμε να διαπιστώσουμε από τα πρακτικά των Δήμων ότι κοστίζουν πολλά χρήματα μέσα σ’ αυτήν την περίοδο της ένδειας :π.χ. 7440 γιούρο μόνο το γεύμα του Προέδρου και της συνοδείας του στον δήμο Αλμυρού)
Αν ψάξουμε τώρα στο παρελθόν των περιοδειών του κ. Παυλόπουλου θα διαπιστώσουμε κάτι περίεργο: οι προσκλήσεις του από τους Δημάρχους και η απονομή σ’ αυτόν του τίτλου τού  επίτιμου δημότη είχε αρχίσει πριν ανακηρυχθεί Πρόεδρος της «Δημοκρατίας», ενώ ήταν ένας υπουργός όπως και πολλοί άλλοι. Με ποιο κριτήριο είχε επιλεγεί για να δέχεται τιμές που προετοίμαζαν την «άνοδό του στο Θρόνο» και ποιο ήταν το τρομερό έργο που είχε να επιδείξει ώστε να δικαιολογείται μια τέτοια διαδικασία; Υπάρχει κανείς πού αμφιβάλλει ότι οι προσκλήσεις του είχαν και έχουν σχέση με την βαθειά πίστη του σ’ αυτήν την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση την οποία προωθεί χωρίς να ρωτήσει κανέναν εκτός ίσως από τους πολιτικούς της κυβερνητικής (και της αντιπολιτευτικής )χορωδίας οι οποίοι έχουν επιλεγεί για προώθηση με τα ίδια κριτήρια;