Ήταν ένας άνθρωπος που γνώριζα, πρώην σύντροφος μιάς φίλης
μου. Έχει καιρό που πέθανε αλλά μια συζήτηση τον έφερε στη μνήμη. Είχα σκεφτεί
από τότε να γράψω κάτι γι αυτόν αλλά δεν ήθελα να τον φωτογραφήσω. Γιατί
βλέπετε είχε έναν θάνατο που θα τον έλεγα «άδοξο». Στο κίνημα αυτός ο θάνατος πέρασε
απαρατήρητος, ο άνθρωπος ήταν κάποτε πολύ δραστήριος αλλά πάνε πολλά χρόνια από
τότε. Δεν γράφτηκαν γι αυτόν οι ύμνοι που συνηθίζονται σε τέτοιες περιπτώσεις,
αντίθετα η είδηση συζητιόταν με ψιθύρους, καμιά φορά και με ειρωνικά χαμόγελα.
Παρόλο ότι η περίπτωσή του δεν ήταν καθόλου μοναδική, όλοι σπεύδαν να
αποστασιοποιηθούν από έναν τέτοιο θάνατο. Και να γιατί:
Ο άνθρωπος αυτός άμα πάτησε τα πενήντα έπαθε ένα αμόκ. Δεν άφηνε γυναίκα που να μην της τα ρίξει, στο περιβάλλον του αλλά και στα στέκια που σύχναζε η νεολαία. Καθώς άρχισε η κρίση και η δουλειά που είχε βούλιαξε γεμίζοντάς τον με άγχος και χρέη, τόσο πιο πολύ αύξαινε τη δραστηριότητά του στον άλλο τομέα όπου εκεί φαινόταν να έχει επιτυχίες περίεργο πώς, μ’ αυτόν τον νευρωτικό τρόπο που συμπεριφερόταν (άφραγκος ήταν, δεν υπήρχαν τέτοια κίνητρα για τις γυναίκες που γοήτευε). Ήταν κοινό μυστικό βέβαια ότι έκανε μεγάλη κατάχρηση βιάγκρα. Το αποτέλεσμα ήταν να εγκαταλείψει τον μάταιο τούτο κόσμο σ’ ένα δωμάτιο όπου είχε καταφύγει με μια πολύ νεαρή κοπέλα…
Ο άνθρωπος αυτός άμα πάτησε τα πενήντα έπαθε ένα αμόκ. Δεν άφηνε γυναίκα που να μην της τα ρίξει, στο περιβάλλον του αλλά και στα στέκια που σύχναζε η νεολαία. Καθώς άρχισε η κρίση και η δουλειά που είχε βούλιαξε γεμίζοντάς τον με άγχος και χρέη, τόσο πιο πολύ αύξαινε τη δραστηριότητά του στον άλλο τομέα όπου εκεί φαινόταν να έχει επιτυχίες περίεργο πώς, μ’ αυτόν τον νευρωτικό τρόπο που συμπεριφερόταν (άφραγκος ήταν, δεν υπήρχαν τέτοια κίνητρα για τις γυναίκες που γοήτευε). Ήταν κοινό μυστικό βέβαια ότι έκανε μεγάλη κατάχρηση βιάγκρα. Το αποτέλεσμα ήταν να εγκαταλείψει τον μάταιο τούτο κόσμο σ’ ένα δωμάτιο όπου είχε καταφύγει με μια πολύ νεαρή κοπέλα…
Για κείνον ξέρω ότι δεν ήταν ο μόνος να επιδιώκει με τέτοια μανία τη διατήρηση κάποιων τεχνικών δεξιοτήτων που γίνονται όλο και πιο δύσκολες όσο αγχωτικά τις επιδιώκει κανείς. Για την κοπελίτσα δεν ξέρω ποιοι λόγοι και ποιες ανασφάλειες ίσως την οδήγησαν να επιλέξει αυτόν τον άνθρωπο ο οποίος καμία επιλογή δεν έκανε και εμφανώς το μόνο που ήθελε ήταν η αυτοεπιβεβαίωσή του. Έχω όμως και κάτι ρομαντικά πλάσματα που θέλουν να βλέπουν σε όλο αυτό μια θυσία στον έρωτα. Ποιόν έρωτα καλέ; Και τώρα που το σκέφτομαι, μετά τις εποχές αυστηρών απαγορεύσεων περάσαν εποχές αμφισβήτησης, απελευθερωτικών κινημάτων, ο Μάης του 68, οι κατοπινές ερμηνείες του, οι τόσες υποσχέσεις για τα Κύθηρα του έρωτα. Και ακόμα, για τον πολύ κόσμο, ο έρωτας αυτός έχω την εντύπωση ότι είναι κάτι τόσο μακρυνό και απλησίαστο όσο ήταν και στον καιρό του Αγαπητικού της Βοσκοπούλας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου