Ο ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΗΣ, Ο ΑΠΟΔΗΜΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ, ΟΙ ΝΑΤΟΥΡΑΛΙΖΕ ΚΑΙ Η ΚΥΠΡΟΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΑΣ

 

Δεν είχα κανένα σκοπό να ασχοληθώ με τον κ. Χρήστο Στυλιανίδη. Δεν είναι ο πρώτος μη εκλεγμένος πού διορίζεται από τον πρωθυπουργό σε καίρια και υπεύθυνη θέση, ούτε ο πρώτος πού κουβαλά φορτίο με επαίνους όχι από τον λαό τον οποίο κλήθηκε να εκπροσωπήσει ούτε από το λαό της Κύπρου στον οποίο ανήκει και είχε δραστηριοποιηθεί στο παρελθόν αλλά από την Ε.Ε. και άλλους διεθνείς οργανισμούς καθώς και από τον ίδιο τον πρωθυπουργό μας.Ούτε ο πρώτος για τον οποίον δεν προκύπτει ότι έχει τις ειδικές γνώσεις και την εμπειρία πού απαιτεί η θέση του, ούτε ο πρώτος υπεύθυνος για αντιμετώπιση κρίσεων όπως πυρκαγιές, χιονοπτώσεις, πλημμύρες για τον οποίο τα θύματα πού βρέθηκαν στο μάτι του κυκλώνα δεν θα μπορούσαν να δώσουν συγχαρητήρια.
Δεν θα είχα ασχοληθεί επίσης με τις απορίες πού δημιούργησε το γεγονός ότι ένας Κύπριος κλήθηκε να συμμετέχει στην ελληνική κυβέρνηση και πρόκειται να μπει και στην ελληνική Βουλή με την ειδική θέση πού του προσφέρθηκε από τον πρωθυπουργό στο ψηφοδέλτιο της Επικρατείας. Γιατί θεωρώ ότι άνθρωποι σαν τον Στυλιανίδη και σαν τον πρωθυπουργό μας ανήκουν συνειδησιακά σε μια υπερεθνική κάστα πού στη χώρα καταγωγή τους αναφέρονται μόνο για να τονίσουν την ανάγκη να αλλάξει, να «εκσυγχρονιστεί», να αποκτήσει «μοντέρνες» αντιλήψεις υιοθετώντας τις ιδέες των παγκοσμιοποιητικών Διευθυντηρίων, στην ουσία να μεταβληθεί σε μια «μη χώρα». Δεν θεώρησα δηλαδή ότι στην Βουλή θα έρθει ένας Κύπριος, κάτι πού θα μού προξενούσε ιδιαίτερη ευχαρίστηση αλλά δεν θα μπορούσε να συμβεί γιατί κανείς δεν θα τον είχε καλέσει.
Καθώς όμως βρέθηκα να ασχολούμαι με τον Στυλιανίδη επειδή έγινε αφορμή να ειπωθούν κάποια πράγματα για την ελληνικότητα των Κυπρίων θα πω και ετούτα:

Ο Χρήστος Στυλιανίδης (υπάρχει και βουλευτής Ν.Δ. Ευριπίδης Στυλιανίδης κι αυτό δεν έχει αρκετά εντοπιστεί ώστε σε μερικά άρθρα μπλέκονται τα βιογραφικά τους) είναι ένας ευρωπαίος από τα πρώτα νεανικά του χρόνια με συμμετοχή σε προσπάθειες για την ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε.και στη συνέχεια για την εξέλιξη της Ε.Ε. σε παγκόσμια δύναμη Φυσικά υπήρξε μεγάλος υποστηρικτής του σχεδίου Ανάν. Μ’ αυτό το πνεύμα πέρασε από διάφορες κυβερνητικές θέσεις στη Κύπρο, έκανε μεταπτυχιακό στις πολιτικές επιστήμες στη Μεγάλη Βρετανία και στη σχολή Κένεντυ του πανεπιστημίου Χάρβαρντ, φυτώριο προώθησης στον οργανισμό «Νέοι Ηγέτες», θυγατρική του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ νεοταξίτικο θεσμό στην εμπροσθοφυλακή της παγκοσμιοποίησης. Τα πρόσωπα πού περάσαν από εκεί (από τους Νέους Ηγέτες) μεταξύ των οποίων Μέρκελ, Μακρόν, φημολογείται και ο δικός μας ο Κούλης ανέλαβαν στην πλειοψηφία τους ηγετικά πόστα στις χώρες  τους με κοινό χαρακτηριστικό την προώθηση της νεοταξίτικης ατζέντας σε όλα τα επίπεδα και οπωσδήποτε στο επίπεδο της ιδεολογίας και στη διάδοση της νέας γλώσσας. Είναι οι μπροστάρηδες για να παραμεριστούν οι «παλιές ιδέες» πού δεν ταιριάζουν με το παγκοσμιοποιητικό εγχείρημα.  Αυτό εξηγεί το ερωτηματικό πού μπαίνει από πολλές μεριές γιατί αυτή η επιλογή του πρωθυπουργού πού συχνά καταλήγει ότι του την επέβαλαν από κάπου, και οι διαμαρτυρίες μέσα στην ίδια τη Ν.Δημοκρατία γιατί ο πρωθυπουργός επιλέγει συνεργάτες εξωτερικούς παραμερίζοντας τα στελέχη της Ν. «Δημοκρατίας» Δεν χρειάζεται πιστεύω να του το έχουν επιβάλει, δουλεύοντας και ο ίδιος στην κατεύθυνση της επιβολής της νεοταξίτικης ιδεολογίας για να πάρει εύσημα από τα ισχυρά στελέχη της είναι φυσικό να θέλει ομοϊδεάτες για συνεργάτες του οι οποίοι έχουν γνώσεις και εμπειρία όχι αναγκαστικά στην πρακτική αποτελεσματικότητα αλλά ακριβώς στη χρήση και διάδοση αυτής της ιδεολογίας. Τα άλλα στελέχη του κόμματος μοιάζουν «καθυστερημένοι» σ’ αυτό το επίπεδο για να θεωρηθούν κατάλληλοι για συνεργάτες των golden boys της πολιτικής. Χαρακτηριστική είναι η ενασχόληση του κ. Στυλιανίδη σε ευρωπαΙκό επίπεδο με δραστηριότητες πού έχουν σχέση με την κλιματική αλλαγή πού τώρα λέγεται κλιματική κρίση (πρώτα και πάνω απ’ όλα η κλιματική κρίση), με την υγειονομική κρίση (δεν θα μπορούσε να λείπει κι αυτή), με τη συνεργασία (πορεία προς ενοποίηση κρατών), την ανθρωπιστική βοήθεια (ε, βέβαια, δεν θα μπορούσε να λείπει κάποιο φιλοδώρημα σ’ αυτούς πού κάψαμε, πού πνίξαμε, πού θάψαμε λόγω της εγκατάλειψης και της αδιαφορίας μας γιατί είχαμε άλλες προτεραιότητες). Χαρακτηριστικό επίσης και δείγμα του τι ήρθε να προωθήσει στην Ελλάδα είναι και η ονομασία του νεοδημιούργητου υπουργείου πού ανέλαβε: Υπουργείο της Κλιματικής Κρίσης και της Πολιτικής Προστασίας (είπαμε η κλιματική κρίση πάνω απ’ όλα). Αμέσως μετά την ανακοίνωση δε για την επιλογή του νέου υπουργού, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κ. Άκης Σκέρτσος δήλωσε ότι ο Χρήστος Στυλιανίδης είναι ο πιο ικανός ευρωπαίος πολίτης για να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του πεδίου του νέου υπουργείου (δηλαδή σε ευρωπαίο ήθελαν να δόσουν το υπουργείο και όχι σε Κύπριο), με τον Γιάννη Οικονόμου να διευκρινίζει ακόμη περισσότερο για να τονίσει την καταλληλότητα του νέου υπουργού, ότι ο κ. Στυλιανίδης έχει στο παρελθόν αναλάβει πρωτοβουλίες για την αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης. Γι αυτό ίσως και μέχρι να βρει τρόπους αντιμετώπισης της κλιματικής κρίσης ο κ. υπουργός, καιγόταν ανεξέλεγκτα επί μέρες το μοναδικό για μας Δάσος της Δαδιάς (ένα παράδειγμα). Και να μην ψάχνουμε βέβαια για αίτια, για εμπρηστές, για σκοτεινά σχέδια πίσω από τους εμπρηστές, για τυχόν πρόκληση πυρκαγιάς από απόσταση μέσω της τεχνολογίας, κ.λ.π. αφού έχουμε από πριν δηλώσει ότι για όλα φταίει η «κλιματική κρίση».
Επόμενο είναι λοιπόν ότι καθόλου δεν με ενδιαφέρει αν ο κ. Στυλιανίδης είναι Κύπριος ή Ελλαδίτης, γιατί στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα απ’ αυτά. Ανήκει στο νέο έθνος της «κλιματικής αλλαγής’» .Η προέλευσή του όμως από την Κύπρο άνοιξε γενικότερη συζήτηση για την ελληνικότητα ή όχι των Κυπρίων,
και γι αυτό θα είχα κάτι να πω.
Ο κ. Στυλιανίδης θα μπει στην ελληνική Βουλή σαν εκπρόσωπος των αποδήμων. Είναι σωστός όμως αυτός ο χαρακτηρισμός; Είναι απόδημοι οι Κύπριοι; Οι Κύπριοι πού ζουν στην Αμερική, στη Γερμανία κ.λ.π. είναι απόδημοι διότι φύγαν από την πατρίδα τους για να εγκατασταθούν σε ένα ξένο κράτος. Η μεσολάβηση ενός ξένου κράτους είναι αναγκαία για να χαρακτηριστεί κάποιος απόδημος . Οι Κύπριοι όμως πού ήρθαν στην Ελλάδα νοιώθουν ότι είναι σε ένα ξένο κράτος; Και οι Κύπριοι της Κύπρου απόδημοι κι αυτοί; Από πού αποδήμησαν και πού πήγαν; Ή μήπως είναι παίκτες του ποδοσφαίρου ή μπάσκετ πού παίζουν στην εθνική ομάδα μιάς ξένης χώρας για να έχει ισχύ ο χαρακτηρισμός τους σαν «νατουραλιζέ», έμπνευση τού άλλου «γλωσσομαθή» πολιτικού μας; Τόσος κόπος πια για να μην ειπωθεί ότι οι Κύπριοι είναι Έλληνες; Και για να μην δυσαρεστηθούν βέβαια οι αφέντες του κόσμου και οι ντόπιοι υπάλληλοί τους  πού παριστάνουν τους κυβερνήτες , οι οποίοι με λύσσα εμπόδιζαν για χρόνια την Ένωση με την Ελλάδα και στη συνέχεια κάνα ό,τι μπορούσαν για να κοπούν τα δεσμά και να αποξενωθούμε από την Κύπρο; Έτσι ο πρωθυπουργός μας είπε στον Κύπριο Πρόεδρο όταν πρόσφατα ήρθε στην Αθήνα ότι «είμαστε δύο λαοί πού βαδίζουν πλάι-πλάι» (κάπως έτσι το είπε). Λάθος και τα δύο μέρη της πρότασης. Δεν βαδίζουμε πλάι-πλάι γιατί κάνουν μεγάλες προσπάθειες οι ισχυροί να μας βάλουν σε χωριστούς δρόμους και δεν βρήκαμε τρόπο να το αντιμετωπίσουμε. Αλλά δεν είμαστε δυό λαοί, είμαστε ένας λαός, όσες διαφοροποιήσεις κι αν έχουν γίνειστην Κύπρο λόγω της ιδιαίτερης ιστορίας της. Δεν θα ξεχάσω ένα μουντό δειλινό στη Λευκωσία, όπου περπατούσα οργισμένη με τα μεγάφωνα στη διαπασών από τους απέναντι μιναρέδες για να θυμίζουν συνέχεια την εισβολή τους, όταν σε ένα σπίτι με την ελληνική σημαία στην βεράντα αν και δεν ήταν καμιά γιορτή, ένας άνθρωπος βγήκε να πάρει κάτι και είδε τη σημαία πού είχε γύρει. Την έπιασε να την στερεώσει και δεν θα ξεχάσω ποτέ τον τρόπο του. Την κράτησε με προσοχή, όπως ένας πιστός κρατάει ένα εικόνισμα. Πόσα χρόνια το έκανε αυτό; Ακόμα με στοιχειώνει αυτή η σκηνή πού είδα, η οποία βέβαια καθόλου δεν θα συγκινούσε τους πολιτικούς μας.
Καπάκι ήρθε και η κυρία Έλενα Ακρίτα, η εθνική μας σχολιάστρια, να μάς υπενθυμίσει ότι η Κύπρος είναι ανεξάρτητο κράτος. Σωστά το είπε, αλλά δεν είναι οποιοδήποτε ανεξάρτητο κράτος. Έγινε κράτος αφού διαγράφηκαν  τα δημοψηφίσματα, οι αγώνες, το αίμα πού χύθηκε για να ενταχτεί στην Ελλάδα αλλά και οι διαδηλώσεις με τους νεκρούς στην Αθήνα για υποστήριξη της Κύπρου. Ήρθαν και οι Τούρκοι και έτσι κατέληξε να γίνει κράτος, διαμελισμένο κράτος αλλά και ελληνικό κράτος. Η Κύπρος είναι το δεύτερο ελληνικό κράτος. Υπάρχουν δύο ελληνικά κράτη σήμερα, κι αυτήν την ιδιομορφία καμιά ελληνική κυβέρνηση δεν επιδίωξε να την εκμεταλλευτεί για το συμφέρον και των δύο. Γιατί στην πραγματικότητα δεν υπήρξε καμία ελληνική κυβέρνηση. Και πάλι μπαίνει το ερώτημα τι είδους κυβερνήσεις προκύπτουν από τις εκλογές. Αλλά εδώ ήρθαμε, το ξέρουμε το έργο, ας πάμε να φύγουμε.