ΖΟΥΜΕ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ ΤΩΝ ΠΟΛΕΜΩΝ;

Μού έρχεται στο νου εκείνο το παλιό τραγούδι τής Σοφίας Βέμπο γραμμένο τότε  πού αποχωρούσαν οι Γερμανοί:
    Η ζωή ξαναρχίζει για μάς και χαρούμενη τώρα
    Τώρα πούχουμε Πρωτομαγιά στη γαλάζια μας χώρα….
    Η ζωή ξαναρχίζει για μάς με τραγούδια με γέλια
    Λάμπει ο ήλιος ξανά τής χαράς στα χωράφια στ’ αμπέλια…
    Το φεγγάρι κυλά γελαστό στην πανώρια γαλήνη
    Για να πει μεθυσμένο κι αυτό καλώς ήρθες Ειρήνη…
Κι εκείνη η «Πρωτομαγιά» βέβαια δεν είχε κρατήσει πολύ. Τι γίνεται όμως σήμερα;  Περιμένει κανείς τη λήξη των πολέμων πού βρίσκονται σε εξέλιξη μέσα σ’ ένα τέτοιο κλίμα ευφορίας; Ή μήπως στην εποχή τής παγκοσμιοποίησης οι πόλεμοι δεν τελειώνουν ποτέ αλλά μόνο αρχίζουν; Παντού βλέπουμε και ακούμε την ερώτηση: «Πότε θα τελειώσει ο πόλεμος στην Παλαιστίνη;
Εγώ τολμώ να πω ότι ξέρω την απάντηση:
θα τελειώσει όταν θα τελειώσει και ο πόλεμος στην Ουκρανία για τον οποίον επίσης έμπαινε με αδημονία το ίδιο ερώτημα με τα προγνωστικά να βεβαιώνουν για τον έναν ή τον άλλο νικητή ενώ η  αδιάκοπη συνέχισή του έδειχνε στην αρχή τουλάχιστον να εκπλήσσει και τούς ίδιους τούς πρωταγωνιστές.  Ο Πούτιν για παράδειγμα στην αρχή δεν έμοιαζε καθόλου να έχει συνειδητοποιήσει πώς ξεκίνησε έναν αέναο πόλεμο- τουλάχιστον έτσι έδειχνε. Στη συνέχεια βέβαια προσαρμόστηκε στην πραγματικότητα
Έτσι θα γίνει και με τον πόλεμο στην Παλαιστίνη. Θα τελειώσει όταν θα τελειώσει και ο πόλεμος στην Ουκρανία, δηλαδή ΠΟΤΕ.. Ποτέ τουλάχιστον μέσα στον ορίζοντα τής δικιάς μας ζωής.

Γιατί;
 Μα διότι οι πόλεμοι δεν είναι πια αυτό πού ξέραμε. θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για τέλος μόνο εάν είχαμε τη βεβαιότητα ότι πρόκειται για έναν παραδοσιακό πόλεμο, απ΄αυτούς πού μπορούσαμε να μαντέψουμε σε γενικές γραμμές την πορεία τους γιατί υπάκουγε σε μια γνωστή φόρμα και οι οποίοι ξεσπούσαν στην εποχή πριν ο κόσμος μπει στη φάση τής καλπάζουσας παγκοσμιοποίησης, δηλαδή από την επίθεση στους Πύργους και μετά.
Εκείνοι οι πόλεμοι ανάμεσα σε κράτη πρώτα-πρώτα διακρίνονταν συνήθως από τον ξεκάθαρο στόχο τους : σχηματικά μιλώντας, διαμάχες με πηγή παλιότερη αντιπαλότητα και μίσος ανάμεσα τους ή νεότερες επιθέσεις στη βάση συμφερόντων από κάποιο  κράτος με στόχο την υποταγή των άλλων για να αυξήσει την επιρροή του και την εδαφική του επέκταση ή να ιδιοποιηθεί συγκεκριμένες πλουτοπαραγωγικές πηγές Πάντα υπήρχε ένας ορατός ή εύκολα να γίνει αντιληπτός στόχος τού πολέμου πού καθόριζε σε σημαντικό βαθμό την εξέλιξη και το τέλος του. Οι αντίπαλοι ήταν άμεσα εμπλεκόμενοι, δεν υπήρχαν πόλεμοι δι΄αντιπροσώπων.(σημ. πιστεύω ότι ο πρώτος τέτοιος πόλεμος πού εμφανίστηκε πριν από την παγκοσμιοποίηση ήταν ο ελληνικός εμφύλιος όπως μπορούμε να συμπεράνουμε από απόρρητα αμερικάνικα έγγραφα πού αποδεσμεύτηκαν αλλά αυτό είναι ένα ολόκληρο θέμα πού δεν μπορεί να αναλυθεί εδώ).
Ακόμη, υπάρχει μια τυπική μορφή. Στον παραδοσιακό πόλεμο, υπάρχει  αρχή, μέση και τέλος. Ο πόλεμος ξεκινά με την κήρυξή του, συνεχίζει  με τις εχθροπραξίες να αποσκοπούν στην έλευση τής καθοριστικής μάχης όσο το δυνατόν πιο σύντομα, εκεί δηλαδή πού θα φανεί ποιο θα είναι το αποτέλεσμα και ποιος ο νικητής, και κάποια στιγμή μπαίνει ένα τέλος πού έρχεται είτε επειδή ο ένας αντίπαλος έχει συντριβεί στα πεδία των μαχών ή  στην καθοριστική μάχη είτε με κοινή συμφωνία των αντιπάλων να τελειώσουν και να καθίσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για να εξαργυρώσουν τα επιτεύγματά τους
 Στην εποχή όμως τής καλπάζουσας Παγκοσμιοποίησης (κι ας νομίζουν μερικοί ότι τελείωσε ), από την επίθεση στους Πύργους και μετά, εμφανίστηκε, τουλάχιστον έγινε ορατό, ένα νέο είδος πολέμου όπου ο πόλεμος μόνο αρχίζει αλλά δεν τελειώνει ποτέ. Κι αν υπάρξει κάποια ύφεση αυτή θα αφορά μόνο την οξεία φάση του με τούς πολλούς νεκρούς αλλά ειρήνη δεν έρχεται. Ο πόλεμος μένει να συνεχίζεται με υβριδικά μέσα, με κυρώσεις πού δεν αίρονται, με την παραμονή των ξένων στρατευμάτων στο πεδίο έστω και μειωμένων, με τακτικές ή σποραδικές αναζωπυρώσεις,, με στραγγαλισμό τής τοπικής οικονομίας με την μεταβολή του σε εμφύλιο ή με μετατόπιση λίγο πιο πέρα. Παράδειγμα όλη η Μέση Ανατολή και πιο πέρα, η Ευρασία, η Λιβύη, η Υεμένη, κάποιες χώρες τής Αφρικής . Γι αυτό μία από τις ονομασίες πού πήρε αυτό το νέο είδος πολέμου είναι «αέναος πόλεμος».
Αυτοί οι αέναοι πόλεμοι λοιπόν δεν τελειώνουν ποτέ, μόνο αρχίζουν. Είναι και η τεχνολογία τού πολέμου η οποία παίζει καθοριστικό ρόλο σήμερα για την έκβασή του και η οποία είναι εξαιρετικά φονική αλλά συνήθως ισοδύναμη στους εμπόλεμους, σα να φροντίζει κάποιος ώστε κανείς να μην υπερτερεί τρομακτικά, για να εξασφαλίζεται μια ισορροπία ίσα- ίσα για να μην νικά κανείς και το μακελειό να συνεχίζεται επ’ άόριστον. Αυτό είναι ένα άλλο χαρακτηριστικό των αέναων πολέμων. Από ένα σημείο και μετά δε μοιάζει σίγουρο αν πραγματικά θέλει κανείς να νικήσει ή θέλουν την διαιώνιση τού πολέμου για τα συμφέροντα πού εξυπηρετούνται μέσω αυτού :βιομηχανίες παραγωγής και σχεδιασμού πολεμικού υλικού, ηλεκτρονικές εφαρμογές για τον καλλίτερο χειρισμό του, μετατροπές στον ενεργειακό εφοδιασμό, κατασκευαστικές εταιρείες πού λατρεύουν να βρίσκουν ερείπια για να χτίζουν, φαρμακευτικές εταιρείες και παραγωγής υγειονομικού υλικού για να μπαλώνουν τούς κομματιασμένους ανθρώπους, νεκροθάφτες κι ένα σωρό άλλοι επιχειρηματίες πού επωφελούνται από τη διαιώνιση τού πολέμου. Επίσης, ένα έμμεσο αλλά σημαντικότατο όφελος: η προσοχή τού κόσμου ο οποίος βρίσκεται σε σοκ αποκλειστικά στον πόλεμο και έτσι να μπορούν οι κυβερνήσεις να περνούν «στη ζούλα» μέτρα πού πριν θα φαίνονταν απαράδεκτα. Γιατί αυτοί οι πόλεμοι δεν απορροφούν ολόκληρη τη δραστηριότητα των κρατών ειδικά μετά από την κρίσιμη φάση.  Μια περιγραφή  δίνει η Ναόμι Κλάιν στο βιβλίο της «Το Δόγμα τού σοκ» για τις ακραίες ιδιωτικοποιήσεις πού συμβαίναν στο Ιράκ ενώ διαρκούσε ο πόλεμος και την αδυναμία της , ευρισκόμενη στη χώρα σαν ανταποκρίτρια, να τραβήξει την προσοχή και να βάλει για συζήτηση αυτό το θέμα γιατί όλο  το ενδιαφέρον των ανθρώπων ήταν στραμμένο στον πόλεμο. Μετά το πρώτο σοκ όμως η ζωή ξαναρχίζει σιγά-σιγά στα περιθώρια πού αφήνει ο πόλεμος, με δεδομένο πια ότι ο πόλεμος υπάρχει. Ο πόλεμος μετατρέπεται σε κανονικότητα ,οι άνθρωποι τον συνηθίζουν κι αυτόν, μαθαίνουν να ζουν μαζί του. Για τούς κυβερνώντες, ο πόλεμος παύει να επιδιώκει τη νίκη και γίνεται αυτοσκοπός.
Όμως από τα πιο χαρακτηριστικά γνωρίσματα των αέναων πολέμων είναι ότι δεν πρόκειται πια για πόλεμο ανάμεσα σε κράτη ή τουλάχιστον δεν είναι πια μόνο αυτό. Η παγκοσμιοποιητική κλίκα (ελίτ όπως συνηθίζεται να λέγεται), τουλάχιστον κάποια μέλη της, η οποία προσπαθεί να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για τη μετάβαση σε έναν μονοπολικό κόσμο χωρίς σύνορα, με μια υπερκυβέρνηση, , μία υπερτράπεζα και μία ιδεολογία (σχέδια πού προωθεί τελευταία με έναν φρενήρη ρυθμό αλλά είναι μακριά ακόμα από την ολική υλοποίησή τους) βρίσκεται συνήθως πίσω από τέτοιους πολέμους τούς οποίους οργανώνει από την αρχή ή παρεμβαίνει σε συρράξεις πού ξεκίνησαν σαν παραδοσιακοί πόλεμοι- υπάρχουν ακόμα αλλά όλο και σπανιότερα- για να τούς εκτρέψει προς τα δικά της σχέδια ή έστω, να τα προσθέσει στον αρχινισμένο πόλεμο, παρασκηνιακή πάντα βέβαια. Μόνο σε περιθωριακές συρράξεις  πια  δεν θα υπάρξει παρέμβαση τής ελίτ.  Η ελίτ δεν χάνει τέτοιες ευκαιρίες. Για ποιο λόγο;
Εκτός από τις επιδιώξεις πού ανέφερα για εξυπηρέτηση συγκεκριμένων συμφερόντων πού ασφυκτιούν μέσα στις ευκαιρίες πού τούς φαίνονται πολύ στενές μέσα σε μια κανονικότητα χωρίς πόλεμο και αναζητούν νέα πεδία δράσης όπου ο πόλεμος θα είναι μόνιμα παρών, υπάρχουν και πολλοί ακόμα στόχοι από τούς οποίους επιλέγονται σε κάθε περίσταση οι προσφορότεροι, με χαρακτηριστικά παγκοσμιότητας. Ορισμένα απ’ αυτά μπορεί να συμπίπτουν με τις επιδιώξεις των τοπικών κυβερνήσεων γενικά όμως τις ξεπερνούν. Όπως : αποπληθυσμός (μεγάλη τους έγνοια να μειωθεί ο πληθυσμός τής γης γιατί δεν χρειάζονται τόσους ), αύξηση των μεταναστευτικών ροών για να πετύχουν το πολυπόθητο γι αυτούς  ανακάτεμα τού κόσμου,, επέμβαση στις ενεργειακές πηγές και αλλαγές ενέργειακού μοντέλου χρήσης και, όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, η τρομοκράτηση και παράλυση των κοινωνιών γιατί ο πόλεμος είναι πάντα πηγή άγχους και καταστολής των τάσεων ανυπακοής τουλάχιστον στις δυτικές κοινωνίες.
Εκτός απ΄αυτά τα σχέδια τής παγκοσμιοποιητικής ελίτ πού εντάσσονται στην ατζέντα 2030 (είναι κι αυτή ένα ολόκληρο ξεχωριστό θέμα)  υπάρχουν και τα σχέδια  των υπό διαμόρφωση και επίδοξων αυτοκρατοριών – γιατί διαφαίνεται πια ότι η πορεία προς τον μονοπολικό κόσμο δεν θα γίνει δια μιάς, αλλά περνάει μέσα από την σύμπτυξη των υπο διάλυση εθνικών κρατών σε νέου τύπου αυτοκρατορίες με αλλαγή συνόρων, σχέδιο πού βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε πλήρη εξέλιξη, με όξυνση βέβαια των ανταγωνισμών για την κατάκτηση καλλίτερης θέσης για κάθε κρατική οντότητα. Ο πόλεμος καραδοκεί όπως είναι φυσικό πίσω από τέτοιες φιλοδοξίες.
Είναι αρκετές οι χώρες πού βρίσκονται σε τέτοια θέση και θεωρούν ταυτόχρονα ότι το έδαφος πού κατέχουν είναι πολύ στενό και δεν ανταποκρίνεται στον ζωτικό χώρο τον οποίο θεωρούν απαραίτητο για να χωρέσει το μεγαλείο τους. Οι προθέσεις αυτές βέβαια δεν μοιάζουν να είναι κάτι καινούργιο, με τέτοιες ξεκίνησαν και πολλοί παραδοσιακοί πόλεμοι. Γι αυτό στην αρχή συχνά δεν ξεχωρίζουν και όλοι περιμένουν να επαναληφθεί το γνωστό σχήμα : αρχή, μέση, καθοριστική μάχη, διαπραγματεύσεις, τέλος.

Σε τέτοιες περιπτώσεις, μόνο στη συνέχεια, όταν αρχίζουν να φαίνονται οι διεθνείς συνέπειες πού αποκτά η συγκεκριμένη σύρραξη οι οποίες την κάνουν να ξεπερνά κατά πολύ τα όρια πού έβαζαν οι διαφορές των αρχικών εμπλεκομένων, αλλά και η μορφή τού πολέμου ο οποίος δεν μοιάζει να οδεύει προς κάποιο τέλος, γίνεται κατανοητό ότι ξεκίνησε ένας νέος αέναος πόλεμος  πού μπορεί να ενταχθεί στην «κατάσταση πολέμου» τής παγκοσμιοποιητικής ελίτ.
 Τι είναι αυτή «η κατάσταση πολέμου»; Είναι ένα φιλόδοξο σχέδιο δημιουργίας πολεμικών εστιών σε ολόκληρον τον πλανήτη, αδιάφορο για την ελίτ με ποιο στόχο και αφορμή θα ξεκινήσουν, αρκεί να γίνει ο πόλεμος και τα συμφέροντα πού εξυπηρετούνται απ’ αυτόν  μια μόνιμη απασχόληση των τοπικών κυβερνήσεων. Με τον όρο βέβαια ότι θα υπάρχει φροντίδα για να αποκτηθεί, από την ελίτ πάντα και για τα θέματα πού την ενδιαφέρουν, καλλίτερος έλεγχος στα πιο κομβικά και ανεξέλεγκτα σημεία τού κόσμου και αποδυνάμωση των όποιων αντιστάσεων. Έναν φόβο έχει μόνο η ελίτ, να μην ξεφύγει ο έλεγχος μ’ αυτά τα εξαιρετικά επικίνδυνα παιχνίδια. Και μια επιδίωξη, να βλέπει τις εστίες πολέμου να ανάβουν τη μια μετά την άλλη χωρίς να σβήνει ολοκληρωτικά καμία, σαν τις εστίες στις  κατασκευασμένες -αν και όχι στη wuhan- πυρκαγιές πού ανάβουν από αεροπλάνα με ακτίνες λέηζερ.και άλλα χημικά μέσα. Και μια περίπου βεβαιότητα , ότι όποια σύρραξη ξεσπάσει από μόνη της στη βάση τοπικών προβλημάτων, θα καταφέρει αργά ή γρήγορα να την θέσει κάτω από τον έλεγχό της αν αφορά τις αυτοκρατορίες τής Δύσης στις οποίες έχει μεγάλη διείσδυση ή θα αποκτήσει κάποια πρόσβαση αν συμβαίνει στις υπόλοιπες. Γιατί είναι σπάνιο πια, λόγω τής εμπλοκής των συμφερόντων πού δημιουργεί η παγκοσμιοποίηση, να παραμείνει μια σύρραξη στα όρια των αρχικών αντιθέσεων. Κάποια στιγμή θα διεθνοποιηθεί.
 Θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά με τον νέο πόλεμο σ’ αυτό τον πυρήνα των παγκόσμιων αντιθέσεων πού αποτελεί σήμερα η Μέση Ανατολή; Φαίνεται πώς όχι. Για παράδειγμα, ο επικεφαλής της Διοίκησης Εσωτερικού Μετώπου των IDF(ισραηλινού στρατού), Υποστράτηγος Ράφι Μίλο, προειδοποίησε ότι ο συνεχιζόμενος πόλεμος στη Λωρίδα της Γάζας μπορεί να διαρκέσει μήνες και ότι η οικονομία θα χρειαστεί τελικά να ανοίξει ξανά, ακόμη και κατά τη διάρκεια των μαχών. Δεν έχει σημασία αν το «μήνες» πού είπε ο ισραηλινός αξιωματούχος είναι προϊόν τής αλήθειας πού βγαίνει με δόσεις από τέτοιους υπεύθυνους, μην περιμένουμε ότι θα μπορούσε να έλεγε τη λέξη «ποτέ». Το άλλο πού είπε όμως παραπέμπει κατ’ ευθείαν σε αέναο πόλεμο : «Η οικονομία θα πρέπει να ανοίξει ξανά, ακόμη και κατά τη διάρκεια των μαχών» Είναι ο πόλεμος πού γίνεται μια κανονικότητα, ένα επί μέρους θέμα στη λειτουργία των κρατών, ακόμα και πριν τελειώσει η κρίσιμη φάση, η οποία στην περίπτωση τής Παλαιστίνης θα είναι σίγουρα μεγάλη.
Αλλά η υπόθεση με την Παλαιστίνη μόλις ξεκίνησε. Η συνέχεια θα δείξει αν επαληθεύεται μια τέτοια πρόβλεψη.