ΠΟΙΟΙ ΦΟΒΗΘΗΚΑΝ ΤΗΝ «ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ»; (ΓΙΑ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΤΕΜΠΩΝ ΗΤΑΝ ΑΚΟΜΑ ΚΙΝΗΜΑ)

«ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ». Δεν είχε γίνει κατανοητό πιστεύω τι ρόλο έπαιξε αυτή η κατηγορία πού είχε απευθύνει πριν έναν χρόνο περίπου η Μαρία Καρυστιανού προς τον πρωθυπουργό για την εξέλιξη τού ενιαίου ακόμα κινήματος των Τεμπών και την οποία υπενθύμισε πρόσφατα δηλώνοντας ότι την υποστηρίζει ακόμα και δεν κάνει ούτε βήμα πίσω. Αν γυρίσουμε εμείς πίσω και το μελετήσουμε από την χρονική απόσταση πού έχει μεσολαβήσει θα διακρίνουμε ότι εκείνη την πρώτη φορά συνέβη το πρώτο εμφανές ρήγμα μέσα στο κίνημα αν και δεν είχε πάρει ακόμα διαστάσεις αλλά και η αναβάθμιση τού πολέμου πού έχει εξαπολύσει η κυβέρνηση ενάντια σε όσους την κατηγορούν για συγκάλυψη των ευθυνών για τη δολοφονία των Τεμπών αλλά και προσωπικά ενάντια στην ίδια την Μαρία Καρυστιανού απέναντι στην οποία ο πόλεμος πήρε τη μορφή υστερικής και χυδαίας επίθεσης.
«Φοβήθηκαν». Δεν έβαλα τυχαία τη λέξη. Ήταν αυτό πού πιστεύω ότι είχε συμβεί τόσο στον Μητσοτάκη αλλά και σε ένα μικρό κομμάτι τού κινήματος για διαφορετικούς λόγους και από άλλη σκοπιά βέβαια.

Από το κίνημα, αρχικά υπήρξε ένας φόβος λόγω άγνοιας πού προκάλεσε μια αμηχανία. Σε κάποια άτομα φάνηκε αυτή η κατηγορία υπερβολική, δεν μπορεί να στηριχτεί στο Σύνταγμα λέγαν, είναι γνωστό τι σημαίνει «εσχάτη προδοσία» και έχει σχέση με διευκόλυνση εξωτερικού εχθρού για καταπάτηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων τής χώρας ή εσωτερικού πού θέλει να επιβάλει πραξικόπημα. Δεν έχει θέση στην συγκεκριμένη περίπτωση και μπορεί να οδηγήσει στην απαξίωση των λόγων και πράξεων τού διαμαρτυρόμενου κομματιού αλλά και τής Μαρίας Καρυστιανού μια και θα τις εμφανίσει στερούμενες σοβαρότητας. Στη συνέχεια ο φόβος στο κίνημα μπήκε σε άλλα πλαίσια, μια απαιτούμενη υπέρβαση πούτρόμαζε και δεν μπορούσε να γίνει για τα οποία θα γράψω στο τέλος. Για τον αρχικό φόβο:
πραγματικά, αυτό ξέρει ο κόσμος για την έννοια τού όρου «εσχάτη προδοσία» και ο Μητσοτάκης έσπευσε να ενισχύσει τις αμφιβολίες τους εξαπολύοντας τούς προπαγανδιστικούς μηχανισμούς του να μιλούν για αθλιότητα και παραλογισμό πού δεν έχει καμιά νομική κάλυψη. Ενώ όμως ο κόσμος πού αμφισβήτησε την σοβαρότητα τού χαρακτηρισμού βασιζόταν στην κοινή αντίληψη για την ερμηνεία του, η αντίδραση τού πρωθυπουργού ήταν υποκριτική. Γιατί ο ίδιος γνώριζε ότι υπήρχε νομική βάση δημιουργημένη ίσως για να εξυπηρετήσει δικές του σκοπιμότητες, όμως υπήρχε. Ήταν αρκετοί οι γνώστες τού Συντάγματος πού έσπευσαν με δημοσιεύματά τους να ενημερώσουν ότι η πρόταση ερμηνείας τού Συντάγματος με επιχειρήματα την παραβίασή του στην υπόθεση των Τεμπών λόγω κυβερνητικών παρεμβολών στο έργο τής Δικαιοσύνης και κατάχρησης εξουσίας των κυβερνόντων είναι τεκμηριωμένη και καλύπτεται από το άρθρο 134 τού Ποινικού Κώδικα (Νόμος 4619/2019 ) περί εσχάτης προδοσίας (Νόμος αναθεωρημένος από την ίδια την Ν.Δ. όταν ήρθε στην εξουσία)
. Στο άρθρο αυτό μάλιστα ορίζεται ρητά ότι το αδίκημα τής «εσχάτης προδοσίας» δεν αφορά τα κυριαρχικά δικαιώματα τής χώρας (τα οποία προστατεύει το επόμενο κεφάλαιο τού ποινικού κώδικα) αλλά την προστασία από τις προσβολές τού δημοκρατικού πολιτεύματος ορίζοντας ρητά ότι αυτές δεν περιορίζονται στην βίαιη κατάλυση τού πολιτεύματος με πραξικόπημα αλλά και τις περιπτώσεις όπου επιχειρείται η κατάργηση αρχών όπως η διάκριση των εξουσιών και η ανεξαρτησία τής δικαιοσύνης προβλέποντας μάλιστα ισότιμες ποινές (ισόβια). Χαρακτηριστικό είναι  ότι το άρθρο αυτό είχε επικαλεστεί και ο Ευάγγελος Βενιζέλος σε ομιλία του στην Βουλή το 2020 ο οποίος αποκάλεσε «εσχάτη προδοσία» τις καταγγελλόμενες παρεμβάσεις τού πρώην πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα στη Δικαιοσύνη για το σκάνδαλο τής Novartis σύμφωνα με τον τότε πρόσφατα αναθεωρημένο από την ίδια την Ν.Δ. νέο Ποινικό Κώδικα.
Επομένως δεν είχε τίποτα το αβάσιμο ο χαρακτηρισμός Καρυστιανού αν σταθούμε μόνο στο θέμα τής νομιμότητας, γιατί, σε όλη την διαδικασία διερεύνησης τής υπόθεσης η κυβερνητική παρέμβαση για απόκρυψη, αλλοίωση στοιχείων και συγκάλυψη των ευθυνών ήταν κάτι περισσότερο από εξώφθαλμη, γεγονός πού δίνει και ηθική κάλυψη για την αντιμετώπιση μιάς αδίστακτης κυβέρνησης πού δεν δίσταζε να χρησιμοποιήσει οποιοδήποτε μέσο για να πετύχει την συγκάλυψη τών ευθυνών.
 Μένει όμως μιά απορία: Γιατί και μετά, αφού δόθηκαν τα πειστήρια ότι ο νόμος καλύπτει αυτήν την κατηγορία και δεν πρόκειται για κάποια  παράλογη διατύπωση έδειχναν να παραμένουν φοβισμένοι τόσο ο πρωθυπουργός όσο και πολλοί από τον κόσμο πού είχε πάρει αποστάσεις από την χρησιμοποίηση ενός τόσο έντονου χαρακτηρισμού;

Για τον πρωθυπουργό πρώτα (μιλάμε πάντα για πριν ένα χρόνο πού είχε ακουστεί και κατατεθεί στη Βουλή αυτή η κατηγορία)

--Ο Μητσοτάκης όχι μόνο είχε φοβηθεί αλλά έμοιαζε να είχε πάθει παράκρουση (πού την έχει ακόμα). Αυτός γνώριζε από την αρχή ότι είχε βάση στο νόμο η κατηγορία. Φοβήθηκε, όχι βέβαια μήπως περάσει η πρόταση και βρεθεί κατηγορούμενος, αυτό ήξερε ότι δεν μπορεί να συμβεί τη στιγμή πού ελέγχει απόλυτα όλους τούς μηχανισμούς τής εξουσίας και τούς βουλευτές του το ίδιο (ίσως να μην ισχύει πια, είναι διακριτές κάποιες ρωγμές στην απόλυτη κυριαρχία του). Φοβήθηκε όμως τότε, μήπως αυτό το τεράστιο κίνημα πού είχε ονομαστεί από τούς πραγματικούς δημιουργούς του «Κίνημα των Τεμπών» αντιδράσει με ορμή ανάλογη τής βαρύτητας τού όρου «εσχάτη προδοσία» και ορμήσει να τον καταπιεί. Ήταν και πιο συγκεκριμένος μάλιστα: επανέλαβε για άλλη μια φορά την πιθανότητα πού μάλλον είχε γίνει εφιάλτης του : να βγει ο κόσμος στις Πλατείες. «Θα στηθούν μήπως και πάλι Πάνω και Κάτω Πλατείες με τις κρεμάλες» είπε. Δεν ήταν η πρώτη φορά πού αναφερόταν στις κρεμάλες  τής Πλατείας. Δεν ήμουνα στην Αθήνα τον καιρό των Πλατειών, στην πόλη μου δεν είχαμε, φαντάζομαι ότι οι κρεμάλες ήταν ζωγραφισμένες αλλά η ανατριχίλα πού προκάλεσαν στον πρωθυπουργό μας δεν είχε σβήσει ακόμα πιθανόν να σκεφτόταν ότι μπορεί να έχει ένα τέλος σαν τον πρόγονό του τον Λουδοβίκο.. Η ταραχή πού τού προκάλεσε αυτή η σκέψη φάνηκε και στην αναβάθμιση πού έκανε στην επίθεση στην Καρυστιανού. Έβαλε τούς δικούς του να περάσουν σε γκακστερικού τύπου απειλές άμεσης τρομοκρατίας για τη ζωή της  και τού γιού της. Αδιανόητα πράγματα για πρωθυπουργό τής χώρας. Βέβαια απ’ όσο φάνηκε δεν ήταν η πρώτη φορά. Κάθε φορά πού ζοριζόταν με την υπόθεση των Τεμπών απειλούσε (μέσω αντιπροσώπου) κάποιο πρόσωπο από τούς συγγενείς, τούς εμπειρογνώμονες τούς δικαστικούς ή τούς μάρτυρες (κάποιοι απ΄αυτούς μάλιστα εγκατέλειψαν απροσδόκητα τον μάταιο τούτο κόσμο). Όπως αποκαλύφθηκε μάλιστα πρόσφατα και η εισαγγελέας τής Ε.Ε. Κοβέσι είχε καταγγείλει ότι την απειλεί ο Μητσοτάκης ονομαστικά. Ναι, ο Μητσοτάκης φοβήθηκε, όχι μην τιμωρηθεί αλλά μήπως ξυπνήσει η μάζα και ξεσηκωθεί γι αυτό κατέφυγε μέσα στην τρύπα πού τού δίνει τη δυνατότητα να νοιώθει πιο ασφαλής :την προβολή τής εξουσίας πού τού δίνει η περίοπτη θέση του μέσα στον υπόκοσμο σαν να λέει : «Αν νομίζετε ότι θα με στριμώξετε με τη νομιμότητα εγώ μπορώ να χρησιμοποιήσω  και την παρανομία». Δεν ήταν η πρώτη φορά πού οι αντιδράσεις τού πρωθυπουργού δημιουργούσαν εύλογες υποψίες για διασυνδέσεις του με το λεγόμενο «παρακράτος» αλλά πρώτη φορά απ’ όσο ξέρω πού το όνομά του προσωπικά και ανοιχτά συνδέθηκε με απειλές και εκβιασμούς επιβεβαιώνοντας παλιότερες υποψίες και δημιουργώντας νέες βεβαιότητες οι οποίες είχαν επιπτώσεις στην δημόσια εικόνα του για την οποία τόσο φροντίζει.
 Παράλληλα με τις απειλές, αναβάθμισε και την επίθεση στην Καρυστιανού με τα μισθωμένα τρολ. Η επίθεση έφτασε σε τέτοια ύψη χυδαιότητας δίνοντας την εικόνα ενός λαού σε πλήρη εξαχρείωση γιατί αυτό πού συνέβαινε βέβαια δεν ήταν πολιτική κριτική αλλά προσπάθεια να κατασπαραχθεί αυτή η γυναίκα με οποιοδήποτε τρόπο,  ενώ ούτε είχε κυβερνήσει ούτε είχε βλάψει σε τίποτα τη χώρα. Η εξαχρείωση τού λαού σε τίποτα δεν ενοχλούσε βέβαια τον Μητσοτάκη αντίθετα την επιδίωκε για να φέρει το λαό πιο κοντά στα δικά του μέτρα. Και για να μειώσει τον δικό του φόβο μήπως ξυπνήσουν οι Πλατείες και ξεπηδήσει κανένα κύμα από εκεί και τον πνίξει.

Αλλά ο Μητσοτάκης δεν ήταν ο μόνος πού φοβήθηκε κι εδώ βρίσκεται το κρίσιμο στοιχείο

Όμως δεν ήταν μόνο από την κυβερνητική μεριά πού είχαν τρομάξει με την κατηγορία τής εσχάτης προδοσίας. Είχε  τρομάξει και ένα κομμάτι τού κινήματος πού συνέχιζε να αντιδρά και μετά πού δόθηκαν οι βεβαιώσεις ότι προβλέπει τέτοια κατηγορία το Σύνταγμα σε περίπτωση κατάργησης τής διάκρισης των εξουσιών, κάτι πού είχε ήδη συμβεί με τις παρεμβάσεις στην Δικαιοσύνη. Γιατί συνέβηκε αυτό;
Πιστεύω γιατί και αυτοί φοβήθηκαν. Και αυτή είναι η μεγάλη αλήθεια πού πρέπει να ψάξουμε. Αυτή πού μάς φέρνει στο κέντρο τού προβληματισμού για το κίνημα των Τεμπών, το δικό μας κίνημα. Αυτοί γιατί φοβήθηκαν αφού έγινε γνωστό ότι δεν έρχεται σε αντίθεση με τον Νόμο η κατηγορία άρα ούτε παράλογη είναι και ηθικά ξέραμε καλά ότι είναι δικαιωμένη;
Μα γιατί οι άνθρωποι τού κινήματος φοβήθηκαν τον εαυτό τους. Η κατηγορία «εσχάτη προδοσία» έβαζε καθήκοντα, καθήκοντα να υπάρχει αντίδραση ανάλογης δυναμικής. Και το κίνημα δεν ήταν έτοιμο να κάνει κάτι τέτοιο. Κι αυτό πού δεν ήταν έτοιμο να κάνει δεν ήταν κάποια δυναμική σύγκρουση με την αστυνομία, αυτό μπορούσε να το κάνει και δεν θα ήταν η πρώτη φορά για τούς περισσότερους. Ολόκληρη η υπόθεση των Τεμπών, η βαριά περιφρόνηση τής κοινής λογικής όπως παρουσιάστηκε, η αδίστακτη περιφρόνηση τής ανθρώπινης ζωής όπως έδειξε το ξεσκέπασμα τής ιδιοποίησης των κονδυλίων πού είχαν δοθεί από την Ε.Ε. για την αναβάθμιση των σιδηροδρόμων, η αντιμετώπιση των ανθρώπων σαν ηλιθίους ή σαν ανύπαρκτους («αν λέγαμε ότι δεν είναι ασφαλή τα τραίνα δεν θα έμπαινε κανείς» χωρίς να παραπεμφθεί για ηθική αυτουργία αυτός πού το είπε), η εξώφθαλμη συγκάλυψη των υπευθύνων τής δολοφονίας, η αλλοίωση στοιχείων, τα τροχαία και οι αιφνίδιοι θάνατοι μαρτύρων πριν καταθέσουν, ο χλευασμός και η απίστευτη χυδαιότητα στην αντιμετώπιση μιάς μάνας πού απαιτούσε δικαιοσύνη για τον θάνατο τού παιδιού της και ένα σωρό άλλα στοιχεία έφεραν τον κόσμο στο σημείο να πρέπει να προβληματιστεί και να αναθεωρήσει ολόκληρη την σχέση με την πολιτική πού είχε μέχρι εκείνη τη στιγμή και τον ρόλο του σαν ασήμαντου κομπάρσου πού έπαιζε με μια ψήφο πού έριχνε κάθε τέσσερα χρόνια για να εκλεγεί ένας εκπρόσωπος πού δεν θα τού έδινε λόγο για καμιά πράξη του ούτε κι αν αυτή ήταν εγκληματικής φύσης, πού δεν θα τον ρωτούσε για καμιά γνώμη του ούτε και για τα πιο σοβαρά ζητήματα, πού είχε φροντίσει να μπορεί να χρησιμοποιεί την εξουσία του με όση αυθαιρεσία ήθελε αφού είχε εξασφαλίσει ότι τις πράξεις του θα δίκαζε μόνο το καρτέλ των κομμάτων τής Βουλής και αυτό θα έκρινε αν χρειάζεται να τον παραπέμψει στην έτσι κι αλλιώς ελεγχόμενη Δικαιοσύνη. Αυτό το καθεστώς πού ονομαζόταν Δημοκρατία χωρίς να έχει καμιά σχέση μ’ αυτήν, η υπόθεση των Τεμπών το έκανε να εμφανιστεί με όλη του τη γύμνια. Αυτό πού χρειαζόταν δεν ήταν πιά μια απλή αλλαγή κυβέρνησης, χρειαζόταν πρώτα απ’ όλα αλλαγή καθεστώτος και πέρασμα σε μια πραγματική Δημοκρατία με λαϊκή συμμετοχή πού η κατάληξή της θα μπορούσε να είναι η ανασύσταση των κοινοτήτων και τής Εκκλησίας τού Δήμου. Θα έπρεπε να μπει τέλος στην αντιπροσώπευση πού δεν ήταν καν τέτοια. Αυτό, οι άνθρωποι τού κινήματος των Τεμπών το διαισθάνθηκαν άλλος πιο καθαρά και άλλος με ενστικτώδικο τρόπο ανάλογα με τον βαθμό πολιτικοποίησής τους. Η υπόθεση των Τεμπών δεν επέτρεπε άλλες αυταπάτες. Ούτε στις άλλες δυτικές χώρες βέβαια με το ίδιο πολιτειακό σύστημα υπάρχει πραγματική Δημοκρατία και συμμετοχή των λαών στην διακυβέρνηση τής χώρας. Όμως, πουθενά απ’ όσο ξέρω δεν έχει καταλυθεί σε τέτοιο βαθμό και η τελευταία δυνατότητα να χρησιμοποιηθούν προφάσεις πού να συντηρούν τις δημοκρατικές αυταπάτες. Γιατί στις άλλες χώρες, αλλού περισσότερο κι αλλού λιγότερο, έχουν αφήσει κάποια ακρούλα δημόσιου χώρου πού να είναι πραγματικά δημόσιος την οποία και να επικαλούνται όταν μιλούν για Δημοκρατία. Σε μάς δεν υπάρχει τίποτα τέτοιο. Ολόκληρο το κράτος έχει γίνει ιδιωτικός χώρος τον οποίον λυμαίνονται ξένοι νεοαποικιοκράτες, μεγαλοτραπεζίτες, επιχειρηματικά και πολιτικά καρτέλ, μαφίες αρχάριες και άλλες σκληρές και η ίδια η κυβέρνηση διαπλεκόμενη και εξυπηρετώντας όλους τούς προηγούμενους και τα δικά της επίλεκτα μέλη. Ούτε ίχνος δημόσιου χώρου πού να ασχολείται με τον λαό δεν έχει απομείνει. Και το έγκλημα των Τεμπών ανέδειξε αυτήν την κατάσταση σε όλο το μεγαλείο της γι’  αυτό και έβγαλε συνολικά κάπου δύο εκατομμύρια άτομα στον δρόμο και από την τελευταία γωνία τής Ελλάδας αλλά και από το εξωτερικό όπου υπάρχουν Έλληνες πού δεν ήταν μόνο για τα Τέμπη αλλά και για την όλη κατάσταση πού βίωνε αλλά τα Τέμπη έκαναν πια αδύνατο το προσπέρασμά της έτσι ξεκάθαρα πού την είχε παρουσιάσει.
Αλλά υπήρχε ένα πρόβλημα : το κίνημα αυτό δεν είχε δική του φωνή, σα να περίμενε κάποιο θαύμα να το σώσει από τα δεινά του Από τη μια μεριά, η τραγικότητα τής κατάστασης και η έλλειψη εναλλακτικής μέσα από το ίδιο το σύστημα για να συνεχίσει με τον γνωστό τρόπο  έσπρωχνε τον κόσμο του σε μια έξοδο από τα όρια τής σχέσης του με την πολιτική πού είχε μέχρι τότε και να απαιτήσει πρωτοφανή πράγματα, το ίδιο το τέλος τής αντιπροσώπευσης. Από την άλλη δεν ήταν έτοιμο για κάτι τέτοιο. Περίμενε ένα κάλεσμα για μια συνέχεια όπου δεν θα είχε αυτό την ευθύνη.
Και τότε ήρθε η κατηγορία για εσχάτη προδοσία. Ήταν σαν ένα κάλεσμα αλλά έμμεσο. Ήταν η στιγμή όπου, αν υιοθετούσε το σύνθημα δεν θα άφηνε την Καρυστιανού μόνη της να το παλεύει στη Βουλή με τούς λίγους υποστηρικτές της, εκεί όπου δεν είχε καμιά πιθανότητα να το επιβάλλει. Ήταν η κατάλληλη στιγμή για να σπρωχτεί από την ορμή πού έδινε το βάρος τής κατηγορίας και  να κάνει το μεγάλο βήμα. Πού δεν θα ήταν να ορμήσει στη Βουλή γιατί θα έπρεπε να προηγηθεί η κατανόηση τής περιθωριοποίησης τού λαού και η απαίτηση να αλλάξουν τα πράγματα, να μπει δηλαδή στην διαδικασία τής απαίτησης και επιβολής πολιτειακού ζητήματος.
  Όμως ο κόσμος φοβήθηκε. Φοβήθηκε τον εαυτό του. Φοβήθηκε και την κατηγορία αυτή πού τον έσπρωχνε έξω από τα όρια. Όχι απλά να ζητήσει νέα κυβέρνηση, ούτε ένα νέο κόμμα, ούτε καν νέο Σύνταγμα (γιατί τα Συντάγματα γίνονται για να υπηρετούν ένα δοσμένο πολίτευμα) αλλά ένα νέο πολίτευμα, τη Δημοκρατία. Και κάτω από τέτοιο σύνθημα να έρθει σε ολομέτωπη επίθεση με την κλίκα πού έχει καταλάβει όλον τον δημόσιο χώρο. Σε ιδεολογικό επίπεδο πρώτα απ’ όλα και με αναζήτηση τής πρακτικής εφαρμογής του και να ζωντανέψει τις Πλατείες πού έτρεμε ο πρωθυπουργός. Οι κρεμάλες δεν χρειάζονται, χρειάζεται μόνο να γεμίσει ο χώρος με τις πιο θανατηφόρες για ένα τέτοιο σύστημα ιδέες πού πηγάζουν από την απαίτηση τής Δημοκρατίας.
Τότε πού μπήκε πρώτη φορά αυτή η κατηγορία τής «εσχάτης προδοσίας» ήταν η ευκαιρία για να γίνει αυτό το πρώτο βήμα και το κίνημα των Τεμπών να οργανωθεί σαν κίνημα από τα κάτω. Τώρα η ευκαιρία αυτή έχει χαθεί (προσωρινά τουλάχιστον) γιατί οι συνθήκες έχουν αλλάξει. Και χάθηκε γιατί ο κόσμος φοβήθηκε αυτήν την έξοδο από τα γνωστά όρια :εκλογές, εναλλαγή κομμάτων, νέα αντιπροσώπευση, παλιά αποτελέσματα κ.λ.π.

 Γιατί πέρα απ’ αυτά τα γνωστά όρια υπάρχει το άγνωστο κι ένα εντελώς αχαρτογράφητο τοπίο όχι μόνο για τα ελληνικά δεδομένα όπου το σύστημα έχει σαπίσει και η μπόχα του έχει γίνει ανυπόφορη, αλλά και σε όλον τον δυτικό κόσμο. Θέλει πραγματικά μεγάλη τόλμη και ψυχική δύναμη για να ξεπεράσουμε τα όρια και να κάνουμε ένα τέτοιο μεγάλο βήμα. Τώρα αναγκαστικά κινούμαστε στα όρια πού μάς υποχρέωσε η ατολμία μας αλλά πιστεύω ότι κάποια στιγμή θα πάρουμε την μεγάλη απόφαση για την ΑΝΑΤΡΟΠΗ. Γιατί δεν υπάρχει άλλη λύσ