Δεν βιάστηκα
να βγάλω συμπεράσματα για την κατάσταση
τής κυβέρνησης,περίμενα μέχρι τώρα.Περίμενα
παρόλη την πεποίθησή μου ότι είναι
αδύνατον να πετύχει αυτό το οποίο
ξεκίνησε να επιχειρεί ο ΣΥΡΙΖΑ,ότι
δηλαδή η Ε.Ε. Θα μπορούσε να εγκαταλείψει
το ακραίο νεοφιλελεύθερο μοντέλο και
να ενστερνιστεί πιό ανθρώπινες οικονομικές
πολιτικές.Η γενική ευφορία πού επικρατούσε
όμως τον πρώτο καιρό μετά τις εκλογές
πού κι αν το ξέραμε ότι είναι ουτοπική
δεν θέλαμε να την αγγίξουμε και ,από την
άλλη μεριά η αυτοπεποίθηση την οποία
έδειχνε ο ΣΥΡΙΖΑ ότι θα τα καταφέρει,με
έκαναν να περίμένω για να βεβαιωθώ αν
υπάρχουν κάποια κρυμμένα χαρτιά πού
δεν τα φαντάζομαι,πριν διαμορφώσω
οριστική γνώμη (ο λόγος γίνεται εννοείται
για κάποια μέτρα ανακούφισης προτιμότερα
από το τίποτα παρά για ριζικές αλλαγές).
Τώρα πιά πού
η ομίχλη αρχίζει να διαλύεται χωρίς
πάλι να ξεκαθαρίζει πού οδηγεί ο δρόμος,θα
πω κι εγώ την ταπεινή μου γνώμη,τι έχω
καταλάβει από το παιχνίδι πού παίζεται.
Πρώτα-πρώτα
όχι,ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε σχέδιο να σύρει
τον κόσμο στην εφαρμογή αποφάσεων πού
δεν κατάφερναν οι μισητοί άλλοι.Είχε
και έχει πραγματική πίστη στην ανάγκη
εγκατάλειψης τού νεοφιλελεύθερου
μοντέλου.
Ήταν κι αυτή
μιά υπόθεση την οποία διατύπωνε αρκετός
κόσμος στην αρχή, απ'αυτόν πού θεωρούσε
ουτοπία τη βασική συλλογιστική τού
ΣΥΡΙΖΑ κι αναρωτιόταν μήπως όλα αυτά
είναι ένα θέμα εξαπάτησης;μήπως απλά
θα καταπιούμε ένα χρυσωμένο χάπι;Εγώ
βεβαιώθηκα σ'αυτό το διάστημα ότι δεν
είναι έτσι,ότι τα φλογερά επιχειρήματα
ενάντια στον δολοφονικό νεοφιλελευθερισμό
αποπνέουν μιά ειλικρίνεια.Διαφορετικά
θα ήταν κατανοητό πιστεύω ότι είναι
πολύ επικίνδυνα έστω και να διατυπώνονται.Αυτό
το επιβεβαιώνει και η λυσσασμένη
αντίδραση τών γερμανών αξιωματούχων,κύρια
αυτή.Είναι σίγουρο ότι άκουσαν να τούς
απευθύνονται ανήκουστα γι αυτούς
αιτήματα από έναν αιχμάλωτο λαό.Αιτήματα
πού μπορεί να οδηγήσουν και άλλους σε
παρόμοια θέση λαούς να παραμερισουν
τούς εγκάθετους κυβερνήτες τους και να
ορθώσουν ανάστημα απέναντι στην
εκκολαπτόμενη αυτοκρατορία τού Δ΄Ράιχ.Δεν
είναι και λίγο αυτό.Ούτε νομίζω ότι δεν
έπαιξε κάποιο ρόλο στην εγκατάλειψη
από την Ισλανδία τού σχεδίου για ένταξη
στην Ε.Ε. Η Ε.Ε. ορθωνόταν πια απέναντι
στις χώρες με ξεσκέπαστο το πιό
αποκρουστικό της πρόσωπο.Το καμπανάκι
πού χτύπησε μπορεί να παρασύρει κι
άλλους.
Οι καλές
προθέσεις πού αναγνωρίζω μού προκαλούν
μιά συμπάθεια και μιά αμηχανία και
δυναμώνουν το ερώτημα:τι να κάνουμε
εμείς σαν κίνημα;Το ξέρουμε ότι δεν
αρκούν οι καλες προθέσεις,πώς θα κάνουμε
όμως να ακουστεί η δική μας η φωνή;
Ο
ΣΥΡΙΖΑ από την άλλη μεριά ούτε είχε
ποτέ,ούτε έχει την παράμικρή πρόθεση
να τραβήξει τη σύγκρουση εκεί πού θα
μπορούσε να σημαίνει ρήξη.
Δεν είναι
χωρίς σημασία όπως είπα να ξεσκεπαστεί
η επιβολή και ο εξαναγκασμός και να
δεχτεί πλήγμα η ρητορική τής Γερμανίας
η οποία προσπαθεί να αποκρύψει κάτω από
λογικοφανή επιχειρήματα (ότι όποιος
χρωστάει πρέπει να πληρώνει,ότι .ενας
τεμπέλικος λαός κυφήνων ζούσε πάνω από
τις δυνάμεις του σε βάρος τών εργατικών
μυρμηγκιών τής Γερμανίας κ.λ.π.)ότι το
χρέος κατασκευάσθηκε από οικονομικούς
δολοφόνους,ότι ο ελληνικός λαός και οι
άλλοι λαοί τών PIGS
αναγκάστηκαν
να το φορτωθούν από δοσίλογους κυβερνήτες.Η
πεποίθηση όμως ότι η λογική τής δυνατότητας
επανανθρωπισμού τής οικονομίας θα βρει
συμμάχους και στα αντίπαλα στρατόπεδα
επειδή είναι δίκαιη,αγγίζει την
αφέλεια.Μοιάζει να αγνοεί ότι έχει
παρέλθει προ πολλού η εποχή τής διπλής
και παράλληλης εξουσίας τών εκπροσώπων
τής οικονομίας (τών τραπεζιτών βασικά)
και τής πολιτικής.Τότε πού οι πολιτικοί
είχαν μιά σχετικά αυτονομία και νοιώθαν
μιά υποχρέωση έστω τυπική και υποκριτική
να παίρνουν κάποια μέτρα και να δείχνουν
ότι ενδιαφέρονται για την επιβίωση τής
κοινωνίας και τη δικαιοσύνη.Τότε πού
επιβάλαν ελέγχους και νόμους στις
Τράπεζες.Τώρα πια οι πολιτικοί είναι
υπάλληλοι-επιεικής έκφραση-τών αφεντικών
τής οικονομίας και δεν υπάρχουν στις
θέσεις πού βρίσκονται παρά για να τούς
υπηρετούν.Τα αφεντικά αυτά έφτιαξαν
ένα νόμισμα τόσο ισχυρό πού κατάφερε
να επιβληθεί σα νόμισμα διεθνών συναλλαγών
δίπλα στο δολλάριο,το μοναδικό πού τα
κατάφερε.Όλες οι υπόλοιπες προσπάθειες
να βρεθεί και άλλο νόμισμα με τη δυνατότητα
να γίνει τών διεθνών συναλλαγών(ελβετικό,καναδικό
φράγκο,γιεν,γουάν,ρούβλι κ.λ.π.) δόσαν
μόνο μέχρι στιγμής πενιχρά αποτελέσματα.Έχει
περάσει και η εποχή τών καθαρών
ανταγωνισμών σε επίπεδο κορυφής.Η
Αμερική έχει κι αυτή δοσοληψίες σε ευρό
και η απατηλή εντύπωση ότι ο Ομπάμα θα
ήθελε τη διάλυση τής ευρωζώνης για να
προωθήσει το δολλάριο έχουν ήδη
εξανεμιστεί.Πού δεν αποκλείεται ο Ομπάμα
να ήτα ειλικρινής όταν είπε στον Τσίπρα
ότι θα τον υποστηρίξει αλλά ποιός τού
είπε τού Ομπάμα ότι τον βάλαν εκεί για
να αποφασίζει και όχι για να εκτελεί
εντολές; Οι
οικονομικοί δολοφόνοι πού κυβερνούν
σήμερα τον κόσμο τι ενδιαφέρον
μπορούν να
έχουν για τη συνοχή τών κοινωνιών;Στάχτη
και μπούρμπουλη να γίνουν όλα αν είναι
να διακινδυνεύσουν τα συμφέροντά
τους.Και τι
απειλή είναι αυτή ότι θα
ανέβει η
ακροδεξιά;Ο
Σόιμπλε δεν θα προτιμούσε ,χωρίς βέβαια
να τολμάει να το πει,να συνδιαλέγεται
με το Μιχαλολιάκο πού είναι πιθανότερο
ότι θα τον αναγνωρίσει σαν το νέο φύρερ
του (όλο το στυλ τού κ. Σόιμπλε εκεί δεν
παραπέμπει όσο κι αν διαμαρτυρήθηκε
γιατί τον είπαν ναζί;) παρά με τον
Βαρουφάκη;Ο οποίος Μιχαλολιάκος θα είχε
τη δυνατότητα (προσωρινά βέβαια) να
κάνει να σταματήσουν οι διαμαρτυρίες
μ'ένα “σκασμός”,ενώ ο Βαρουφάκης έχει
να δόσει λόγο σ'έναν κόσμο με απαιτήσεις;Τι
πιθανότητες έχει λοιπόν ο ΣΥΡΙΖΑ να
πετύχει στις διαπραγματεύσεις τη στιγμή
πού είναι καθαρό ότι δικός του στόχος
είναι η ανατροπή τού νεοφιλελευθερισμού
ενώ τών συνομιλητών του η πιό απόλυτη
και πετυχημένη εφαρμογή του; όταν μάλιστα
έχει κάψει πριν καν ξεκινήσει το χαρτί
τής ρήξης,τής άρνησης πληρωμής και τής
εξόδου αππό την ευρωζώνη το μόνο πού
είναι φανερό ότι θα τούς ενοχλούσε
πραγματικά;
Το πώς θα
βρεθούν χρήματα για να πληρωθούν όλες
οι δόσεις και να βγει και ο λαος κερδισμένος
είναι κάτι πού μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ το ξέρει
γιατί όλοι οι υπόλοιποι σκοντάφτουμε
στην κοινή λογική και,απ'όσο φαίνεται
δυστυχώς μέχρι τώρα,ούτε αυτός το ξέρει
και μόνο μπλοφάρει Πρέπει ήδη να έχει
συνειδητοποιήσει ότι η έλλειψη ρευστότητας
(πού κάνουν οτι μπορούν για να την
γιγαντώσουν)χρησιμοποιείται από τούς
άλλους σα μέσο εκβιασμού για να οδηγήσουν
τις αποφάσεις εκεί πού θέλουν.και αν
αυτό δεν γίνεται κατανοητό υπάρχει και
η κυρία Παναρίτη,γι αυτό την έβαλαν εκεί
οι “θεσμοί”,για να ερμηνεύει τις εντολές
τους και να αναλύει τις συνέπειες κάποιων
υπογραφών.Καθόλου δεν μιλούσε για
παλιότερη ιστορία,ήθελε μόνο να
πει,συνέπεια τών δεσμεύσεων πού
συμφωνήθηκαν είναι η μη πληρωμή μισθών
και συντάξεων μιά και τα χρήματα δεν
μπορούν να εξοικονομοιθούν απ'αλλού.
Είναι
λοιπόν απόλυτο ψέμμα ότι κάτι κερδήθηκε
στις διαπραγματεύσεις; Όχι δεν
είναι,κάτι,έστω και φτωχό κερδήθηκε πού
απειλείται όμως άμεσα να αναιρεθεί από
την οικονομική ασφυξία.Κι εδώ βρίσκεται
το κουμπί όλης τής υπόθεσης.
Και
δεν μιλάω γι αυτό πού ανέφερα ήδη,την
ηθική ικανοποίηση να ακούμε τη Γερμανία
να αφρίζει βλέποντας να τής θέτουν όρους
οι δούλοι.Υπάρχει και κάτι στο οικονομικό
επίπεδο πού με το φτωχό μου το μυαλό το
διακρίνω σαν επιτυχία,αρκεί βέβαια να
καταφέρει να κρατηθεί.Ότι
δηλαδή αυτό πού παρατάθηκε είναι η
δανειακή σύμβαση και όχι το μνημόνιο.Πιστεύω
ότι αυτό αν εφαρμοστεί δεν είναι κάτι
χωρίς καμιά σημασία.Επειδή το μνημόνιο
μπλέκει και τούς εταίρους στα μέτρα πού
πρέπει να παρθούν και είναι σίγουρο ότι
έτσι καμιά λιτότητα δεν πρόκειται να
χαλαρώσει,ενώ η δανειακή σύμβαση ορίζει
μόνο τις υποχρεώσεις αφήνοντας κάποια
περιθώρια ελιγμών στο πώς θα καταφέρει
η κυβέρνηση να τις ικανοποιήσει.Φυσικά,από
ένα σημείο και μετά,αν έχουν κλείσει
όλες οι στρόφιγγες ενώ οι υποχρεώσεις
έχουν γίνει αποδεκτές και τρέχουν,αυτό
γίνεται δώρο άδωρο.Όμως ακόμα παρακολουθούμε
τον ΣΥΡΙΖΑ να αρνείται να στραφεί εκεί
πού τον κατευθύνουν ώστε μετά την
παρέμβαση τής Παναρίτη να γίνει στεγνή
ομολογία από τούς αξιωματούχους ότι
αυτά πού σχεδιάζει η κυβέρνηση είναι
μονομερείς ενέργειες και ότι τελικά
αυτοί εννοούσαν παράταση τού μνημονίου
και τίποτα άλλο.Η αντίσταση συνεχίζεται
και περιμένουμε να δούμε πόσο θα
απομακρυνθεί από το λεκτικό επίπεδο.Αυτό
είναι το μόνο πραγματικό κέρδος από τις
διαπραγματεύσεις πού εγώ καταφέρνω να
διακρίνω.
Και
εμείς τώρα τι να κάνουμε;Να βγούμε στούς
δρόμους,να φτιάξουμε επιτροπές και να
πιέζουμε για έξοδο από την Ε.Ε. και άρνηση
πληρωμής τού χρέους;
Προσωπικά
πιστεύω ότι όσο ουτοπικό είναι να
νομίζουμε ότι χωρίς διαγραφή τού χρέους
και αποχώρηση από το ευρό μπορούμε να
κουμαντάρουμε τις απαιτήσεις τών
δανειστών άλλο τόσο είναι να νομίζουμε
ότι αν τα κάνουμε αυτά ως δια μαγείας
και μ'έναν άμεσο τρόπο,θα λυθούν όλα τα
προβλήματα πού υπήρχαν πριν.Ειδικά η
έξοδος από το ευρό δεν μπορεί να είναι
ένα σύνθημα σ'ένα χαρτί ή σ'ένα πλακάτ.Για
να πορευτούμε εκεί χρειάζονται άνθρωποι
πού να έχουν πιστέψει βαθειά στην
αναγκαιότητά της και έχουν ψάξει και
κάποια πράγματα (σ'ένα βαθμό βέβαια,γιατί
η πραγματικότητα μάς βρίσκει πάντα
ανέτοιμους).Στον ΣΥΡΙΖΑ όλη η δουλειά
έχει γίνει για να μη συμβεί κάτι
τέτοιο.Αυτό με φέρνει σε αμηχανία.Να
τούς ζητήσω να κάνουν κάτι πού δεν το
πιστεύουν κι αν όχι απ'αυτούς,από ποιόν
να το ζητήσω;
Εγώ από την
πρώτη στιγμή τής κρίσης πίστευα ότι
αυτό πρέπει να γίνει.Δεν μού χρειάζονταν
επιχειρήματα πού ανέλυαν και ξανα
ανέλυαν οι οικονομολόγοι,δεν με ενδιαφέραν
οι συνέπειες.Κατανοώντας ότι είμαστε
πιά μιά χώρα υπό κατοχή δεν ήθελα παρά
μιά αντίσταση μέχρι θανάτου, να φύγει
ο κατακτητής μαζί με το νόμισμά του και
με όλες του τις αποσκευές. Όταν έχεις
κατοχή κάνεις αγώνα χωρίς όρια,έναν
αγώνα αξιοπρέπειας.Και κατά τη γνώμη
μου η έξοδος από το ευρό ήταν πάντα αυτό
:Πάνω απ'όλα αγώνας,αγώνας για την
αξιοπρέπεια και όχι η αναζήτηση τής
ευκολίας πού θα αρχίσει να γίνεται
βρίσιμο στο πρώτο εμπόδιο πού θα
εμφανιστεί.Έξω απ'αυτά τα πλαίσια το
πράγμα μπερδεύει.Αυτός πού θα αναλάβει
αυτήν την έξοδο θα πρέπει να είναι
σίγουρα αποφασισμένος.Ποιός είναι
αυτός;Ο ΣΥΡΙΖΑ σίγουρα είπε ψέμματα ότι
ο κόσμος δεν τον ψήφισε για να βγάλει
την χώρα από το ευρό.Κανέναν καϋμό δεν
έχει ο κόσμος για το ευρό (εκτός βέβαια
αυτοί πού έχουν συγκεκριμένα συμφέροντα)και
τη δραχμούλα πολλοί τη νοσταλγούν και
τη ζωγραφίζουν συνέχεια.Ο κόσμος όμως
έχει μπερδευτεί από τούς πολλούς
οικονομολόγους πού λένε αντίθετα
πράγματα και έχει επιρρεασθεί από
κείνους πού προμαντεύουν τρομακτικές
συμφορές αν συμβεί κάτι τέτοιο.Για άλλη
μιά φορά ο κόσμος εμφανίζεται να έχει
φορτωθεί την ευθύνη για την επιλογή
νομίσματος όπως πριν είχε φορτωθεί την
ευθύνη για την κρίση ενώ το μόνο πού
θέλει είναι να μην τον βρουν άλλες
συμφορές.
Στο ερώτημα
λοιπόν graexit
ή όχι εγώ
θέλω να φωνάξω “Έξω”.Αλλά δεν ξέρω σε
ποιόν να το πώ.
