Για σταθείτε βρε παιδιά.μήπως το παρακάνουμε λίγο με το ενδιαφέρον μας για την υπεράσπιση ττού δολοφόνου τής μικρής;Φταίνε βέβαια και οι δηλώσεις τού Πανούση και κάτι σελίδες πού ξεπήδησαν στο F/B “Κρεμάστε τον πατέρα...”αλλά μήπως το τραβάμε στο άλλο άκρο; Διαβάζοντας όλα αυτά πού γράφονται μένω κατάπληκτη από τούς χείμαρρους μεγαλοκαρδίας.καλωσύνης,ανωτερότητας,ειρηνικής διάθεσης,φιλανθρωπίας πού έχουν κατακλύσει τις αναρτήσεις.Κοιτάζω γύρω μου και δεν την βλέπω αυτήν την ανθρωπιστική διάθεση αλλά δεν την βλέπω ούτε σε αναρτήσεις με άλλο θέμα όπου συχνά δε λείπουν τα μη συνειδητά ρατσιστικά υπονοούμενα αλλά και η βάρβαρη συνειδητότατη διάθεση να λυντσαριστούν πραγματικά με λεκτικό τρόπο κάποιοι άνθρωποι γιατί κάτι είπαν πού δεν μάς άρεσε ειδικά όταν έχουμε να τούς προσάψουμε κάτι πού δεν υπάγεται στον αναγνωρισμένο ρατσισμό ώστε να κινδυνεύουμε να μάς κράξουν :την ηλικία τους τη μη αρεστή σε μάς εμφάνισή τους κ.λ.π. Πού βρέθηκε τώρα όλη αυτή η καλωσύνη πού σε ορισμένα απ'αυτά πού έχουν γραφεί μόνο στ F/B ξκαι στα blog ξεπερνά κατά πολύ τη διάθεση αντιπαράθεσης στον Πανούση και καταλήγει να είναι σχεδόν ανοιχτή υποστήριξη τού δολοφόνου;
Με ανησυχεί ιδιαίτερα το επαναλαμβανόμενο επιχείρημα ότι η “Δημοκρατία δεν εκδικείται”.Γιατί το χρησιμοποιούσαν κατά κόρον πολλοί “soft-αντιμνημονιακοί” για να σπάσουν την εκφρασμένη διάθεση να στηθούν κρεμάλες στο Σύνταγμα.Το αποτέλεσμα είναι να βγει ο Σαμαράς και να απειλεί τον Τσίπρα στη Βουλή ότι θα τον περάσει από ειδικό δικαστήριο γιατί καταστρέφει τη χώρα.Ο Σαμαράς μάλιστα (πού συνεχίζει την καριέρα του σαν εκβιαστής)
Μ'όλα αυτά δεν θέλω καθόλου να πω ότι είμαι υπέρ τού λυντσαρίσματος ή την επαναφορά τής θανατικής καταδίκης,κάθε άλλο μάλιστα.Θέλω απλά να πω ότι δεν θα ξεσηκωθώ κιόλας για να υπερασπίσω τη βουλγαρική μαφία (και καμιά μαφία βέβαια).
Πού οφείλεται αυτή η μεγαλόθυμη στάση απέναντι στον δράστη; Κατά τη γνώμη μου στο φαινόμενο τής εξιδανίκευσης τών καταπιεσμένων πού κρατάει από παλιά και δε μοιάζει να έχει καθόλου υποχωρήσει ούτε στις μέρες μας.
Δεν είναι λαθεμένα όλα αυτά πού λέγονται για τις ευθύνες τής κοινωνίας και την υποκρισία αυτών πού θρηνούν πάντα κατόπιν εορτής.Και δεν είναι λάθος ότι σαν γενικές κατηγορίες,οι καταπιεσμένοι και τα θύματα τής εκμετάλλευσης εργάτες, μετανάστες, ομοφιλόφιλοι,κ.λ.π. χρειάζονται στήριξη στη διεκδίκησή δικαιωμάτων πού αφορούν την ίδια τη ζωή και την αξιοπρέπειά τους.Εξάλλου λίγοι από μάς είμαστε έξω πιά από τις κατηγορίες πού ισοπεδώνονται.Σε ατομικό επίπεδο όμως,όλοι και όλες μας έχουμε την ατομική μας ευθύνη για τις πράξεις μας.Ελαφρυντικά μπορεί να δίνει η δύσκολη ζωή,αλλοίμονο όμως αν θεωρήσουμε ότι οι άνθρωποι είναι ανεύθυνοι,αδύναμοι να επέμβουν στις επιλογές τους και κατευθύνονται σαν ρομπότ από κάποιες αντικειμενικές συνθήκες.Οι κοινωνικές συνθήκες παίζουν φυσικά σημαντικό ρόλο στην ψυχική διαμόρφωση τών ανθρώπων,σε καμιά περίπτωση όμως αυτός ο ρόλος δεν είναι μοναδικός και απόλυτος.Αυτή είναι μιά άποψη στο άλλο άκρο τής αμερικάνικης πού ανακαλύπτει συνέχεια γονίδια υπαίτια για κάθε έκφραση τής ανθρώπινης συμπεριφοράς.Και οι δυό αυτές ερμηνείες αν και αντίθετες καταλήγουν σε ένα συμπέρασμα ανευθυνότητας τών ανθρώπων και τέτοια ανευθυνότητα δεν υπάρχει.
Το ξέρουμε όταν τούς υπερασπιζόμαστε ότι ούτε οι εργάτες ούτε οι μετανάστες,οι μαύροι,οι ομοφιλόφιλοι,ούτε αυτοί και αυτές πού ανήκουν σε οποιαδήποτε μειονοτική κατηγορία ή είναι αντικείμενα εκμετάλλευσης και καταπίεσης δεν είναι άγγελοι και είναι λάθος αν μάς χρειάζεται να πιστέψουμε ότι είναι για να τούς υποστηρίξουμε.Ούτε είναι σαν άτομα απαλλαγμένοι από τις ευθύνες τους αν με τη συμπεριφορά τους βλάπτουν την κοινωνία ή άλλα άτομα τού δικού τους ή τού δικού μας περιβάλλοντος.Γιατί η εξουσία,ειδικά στη σημερινή εποχή πού έχει αρκετά αλλάξει τον τρόπο πού ασκείται από αυτόν πού περιγράφουν οι παλιές “ιερές γραφές” δεν είναι πιά απομονωμένη σε κάποιες δυσθεώρητες κορυφές αλλά με τούς μηχανισμούς και τα κανάλια πού έχει στήσει μπορεί να συνδέεται και με τα χαμηλότερα ακόμα στρώματα και κάποια άτομα απ'αυτά να έχουν μεταβληθεί με ένα σωρό τρόπους σε “φωνή τών αφεντικών τους” ή να προσπαθούν να στήσουν το δικό τους βασίλειο λειτουργώντας πραγματικά με τρόπο εξουσιαστικό στον ίδιο τους τον περίγυρο κάνοντας μεγαλύτερο το φορτίο αυτών πού δεν έχουν τέτοιες διασυνδέσεις ή διαθέσεις.Πρώτη φορά αυτό το πρόβλημα ήρθε στην επιφάνεια από τα γυναικεία κινήματα πού ξεπετάχτηκαν την επαύριο τού Μάη τού 68 και κατάγγειλαν ανοιχτά την εξουσιαστική συμπεριφορά κάποιων καταπιεσμένων αρνούμενα να δεχτούν την αναμονή για τη δευτέρα παρουσία τής έλευσης τού σοσιαλισμού για να βρουν το δίκιο τους πού καλούνταν να καταπνίξουν όσο ο μεγάλος εχθρός,ο Καπιταλισμός διαρκούσε.
Ο Βούλγαρος δολοφόνος (είχαμε και εμείς παρόμοιν,ποιόςς θυμάται τον Δουρή;) κατατάχτηκε αμέσως στην κατηγορία Μετανάστες κι αυτό λειτούργησε για πολύ κόσμο,ειδικά μέσα στο κίνημα όπου υπάρχει ευαισθησία γι αυτούς τούς ανθρώπους,σαν κάποιος πού χρειάζεται στήριξη.Και κανείς δε λέει ότι σα φυλακισμένος δεν πρέπει να έχει τα λίγα καιπολύ αμφιλεγόμενα δικαιώματα πού έχουν οι υπόλοιποι και ό,τι προβλέπεται για περιπτώσεις σαν τη δική του. Η δικιά μας δουλειά κατά τη γνώμη μου είναι να παλέψουμε για να μην υπάρξουν στο μυαλό τού κόσμου οι επικίνδυνες να συμβούν γενικεύσεις,για να μην χρεωθούν ούτε οι Βούλγαροι συνολικά,ούτε οι Μετανάστες συνολικά το έγκλημα αυτό.Και τούς μετανάστες τα θύματα τών πολέμων και τής εξαθλίωσης πού οι στρατιωτικοί και οικονομικοί δολοφόνοι έχουν σπείρει στον πλανήτη,τούς υπερασπιζόμαστε με όλες τις δυνάμεις μας για να βρουν έναν τόπο στον ήλιο (πού όλο και λιγότερο φαίνεται πιά για όλους μας).
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να υπερασπίσουμε τούς βιαστές,τούς δολοφόνους,τούς μαφιόζους,τούς εξουσιαστές πού λειτουργούν ανάμεσά τους όπως υπάρχουν και στον δικό μας κόσμο.Αυτό μάς φέρνει ενάντια στούς πιό απροστάτευτους απ'αυτούς πού υπερασπιζόμαστε.Μάς φέρνει ενάντια στην Άννυ και σε κάθε Άννυ.Και δεν θα θέλαμε κάτι τέτοιο νομίζω.
