Το
μεγαλύτερο κακό πού έχουμε πάθει με τον
ΣΥΡΙΖΑ είναι πού εγκαταλείψαμε ο,τιδήποτε
κινηματικό,εγκαταλείψαμε και τα τελευταία
ίχνη τής διάθεσης να κάνουμε κάτι εμείς
για τα προβλήματά μας και όχι να τα
αναθέσουμε κάπου αλλού.
Στο
προηγούμενο διάστημα γινόταν πολύς
λόγος για τον “καναπέ”,τον οποίον
βρίζαμε συνεχώς και άδικα σε πολλές
περιπτώσεις γιατί δεν ήταν πάντα
αδιάφοροι οι άνθρωποι πού είχαμε
κατατάξει στην κατηγορία τού
“καναπέ”.Κάποιοι είχαν πάει καθαρά με
το άλλο στρατόπεδο και κάποιοι δεν ξέραν
πώς να αντιδράσουν και πώς να ενεργοποιηθούν
αφού ούτε ένα Μέτωπο τής προκοπής δεν
είχαμε καταφέρει να φιάξουμε.Αλλά μετά
τις τελευταίες εκλογές και τη νίκη τού
ΣΥΡΙΖΑ το τοπίο έχει αλλάξει.Τώρα υπάρχει
πραγματικά καναπές,ένας απέραντος
καναπές έχει γίνει όλη η χώρα κι εκεί
έχουμε αράξει εμείς πού κατηγορούσαμε
τούς άλλους.Δεν λείπουν βέβαια κάποια
ηρωικά άτομα πού επιμένουν στούς αγώνες
τους ή καλούν για αναβίωση τής Πλατείας.Οι
πολλοί όμως είμαστε πια στο σπίτι με το
τηλεκοντρόλ στο χέρι και παρακολουθούμε
το ματς στο eurogroup μπας
και βάλει κανένα γκολ ο Βαρουφάκης.
Και δε μιλάμε
τώρα για οποιουσδήποτε ανθρώπους αλλά
γι αυτούς πού συμμετείχαν μέχρι τις
εκλογές στο κίνημα.Δυστυχώς έχουμε και
εμείς έναν φόβο για την αυτενέργεια και
για την ελευθερία και μιά προθυμία ακόμα
κι αν έχουμε κάνει κάποια βήματα προς
αυτή την κατεύθυνση,να μπούμε αμέσως
στη γωνία αν υπάρξει κάποια μικρή ένδειξη
ότι κάποιοι θα αναλάβουν να δράσουν για
λογαριασμό μας.Δεν είναι τυχαίο το
φαινόμενο.Αυτοί εκεί πάνω χρόνια
προετοίμαζαν την κατάσταση να μάς βρει
έτσι η μεγάλη τους έφοδος: αδύναμους,
διαλυμένους (-ες ),παραιτημένους
(-ες),θεατές.Κι έτσι να μάς ξεκόψουν από
κάθε συνέχεια και σύνδεση με τις
προηγούμενες γενιές πού δεν είχαν αυτά
τα χαρακτηριστικά.
Τώρα όμως η
σύντομη περίοδος τής ελπίδας μοιάζει
να έχει φτάσει στο τέλος της τουλάχιστον
για όσους (-ες ) είχαν προσδοκίες για
σημαντικές ανατροπές Η κυβέρνηση δεν
μπορεί να κάνει πολλά πράγματα όσο κι
αν το θέλει γιατί δεν αντιμετωπίζεται
από τα αφεντικά – συγνώμη από τούς
“εταίρους”- σαν κυβέρνηση ανεξάρτητου
κράτους αλλά σαν διορισμένοι κυβερνήτες
αποικίας.Καλά περάσαμε είναι αλήθεια
μ'αυτήν την ελπίδα πού πιέσαμε τον εαυτό
μας να την δεχτεί.Μάς χρειαζόταν μιά
ανάσα ανακούφισης.Αλλά τώρα ήρθε η ώρα
να βγούμε στο προσκήνιο και αυτή τη φορά
πρέπει να το κάνουμε στα σοβαρά.Απλά
γιατί δεν γίνεται διαφορετικά. Δεν
μπορεί να μάς εξοντώνουν και να καθόμαστε
κοιτάζοντας τον ουρανό ή την Αγία Βαρβάρα
για σωτηρία.Αυτά πού έχουμε τη δυνατότητα
να κάνουμε μπορεί να μην είναι πολλά
σ'αυτή τη φάση.Αλλά η αντίσταση είναι
αναγκαία, είναι καθήκον,είναι ζήτημα
στοιχειώδους αξιοπρέπειας,δεν γίνεται
να μην υπάρξει.
Και τι να
κάνουμε για να αντισταθούμε;
Προς το παρόν
ένα πρώτο βήμα να παρατήσουμε το σήριαλ
με το eurogroup και να συνεχίσουμε
από εκεί πού είχαμε μείνει πριν αρχίσει
η προεκλογική περίοδος.
Και πού είχαμε
μείνει;
Υπήρχαν πρώτα
απ'όλα κάποιοι αγώνες σε εξέλιξη για
θέματα εργασιακά,ξεπουλήματος δημόσιας
περιουσίας και καταστροφής τού τόπου
μας,ασυδοσίας τών πολυεθνικών,κατάργησης
τών κοινωνικών
αγαθών,υγείας,παιδείας,πλειστηριασμούς,κ.λ.π..Να
δούμε τι απ'αυτά έχει λόγο να συνεχιστεί
και να ξαναπιαστούμε ξανά.
Υπάρχει και
το πολυσυζητημένο θέμα πού είχε
συγκεντρώσει όλες τις ελπίδες μας πριν
αυτές μετακομίσουν στον ΣΥΡΙΖΑ,το
θέμα τών Μετώπων.Αυτό πού πρέπει να
ξαναδούμε με τη βοήθεια τής εμπειρίας
πού αποκτήσαμε όλο αυτό το διάστημα.να
προβληματιστούμε για τα πενιχρά
αποτελέσματα πού έδοσε η προσπάθεια
συγκρότησης μετώπου αντίστασης και πώς
να ξεκινήσουμε μιά νέα προσπάθεια
αποφεύγοντας τα λαθεμένα βήματα τού
παρελθόντος.,να δούμε και αν έχει
προοπτική το καλεσμα για ξαναζωντάνεμα
τής Πλατείας.Για όλα αυτά θα επανέλθω.
Βρισκόμαστε
μπροστά σε μιά κατάσταση όπου μόνο
αόματοι είναι δυνατόν να μην βλέπουν
ότι η πραγματική κυβέρνησή μας βρίσκετται
στο Βερολίνο.Στη δικιά μας αναγνωρίζονται
λιγότερες αρμοδιότητες κι απ'αυτές πού
είχαν οι παλιοί κοινοτάρχες.Εμάς όμως
κανείς δεν μάς ρώτησε γι αυτό.Έχουμε
χρέος να πούμε το δικό μας όχι είτε το
πει η κυβέρνηση (πού δεν φαίνεται ότι
θα το πει) είτε όχι.
Αυτοί εκεί
πάνω στα Διευθυντήρια συνεδριάζουν
χωρίς να λαβαίνουν καθόλου υπόψη τους
ότι υπάρχουμε και εμείς.ΝΑ ΤΟΥΣ ΘΥΜΗΣΟΥΜΕ
ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΜΑΣ.Να αποφασίσουμε ότι
θα βγούμε στην Αντίσταση.Είναι το πρώτο
αναγκαίο βήμα.Και έπειτα να δούμε και
να προβληματιστούμε πώς θα κάνουμε τα
επόμενα.Να στείλουμε μήνυμα προς όλες
τις κατευθύνσεις ότι ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ.ΚΑΙ
ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΒΑΛΕΙ ΚΑΜΙΑ ΥΠΟΓΡΑΦΗ.
