Δεν είναι μόνο ο ποταμίσιος πού υποστηρίζει τον Ρίχτερ με
παρέμβασή του μάλιστα στη Βουλή..Η Δημοκρατική Συμπαράταξη (ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ) πού
έχει και σελίδα στο φέις μπουκ έφιαξε ψήφισμα στο avaaz υπέρ του
Ρίχτερ και καλούσαν τα μέλη τους να το ψηφίσουν. Χτες πού μπήκα στη σελίδα τους
είδα ορισμένους να αντιδρούν στο στυλ «Μα δεν ξέρω ποιος είναι αυτός και τι
είπε, γιατί να τον ψηφίσω;». Για να μην αναφερθώ στη Χρυσή Αυγή πού έσπευσε να
καταχεριάσει έναν δικόν της υποψήφιο ο οποίος καταφέρθηκε ενάντια στον Ρίχτερ
ενώ φιλικά της σάιτ δημοσίευαν άρθρα πού έλεγαν «Η σβάστικα κυμάτιζε περήφανα
πάνω από την Κρήτη». Αυτό ίσως για να μην νοιώθει μοναξιά ο ΣΥΡΙΖΑ , γιατί από
το δικό του περιβάλλον προερχόταν ο καθηγητής πού πρότεινε την αναγόρευση του Ρίχτερ και όλη η
υποστηρικτική ομάδα πού μέχρι σήμερα δεν έχει ανακαλέσει την αναγόρευση. Την
οποία αναγόρευση κάλυψε και η φοιτητική κατάληψη, με πρωταγωνιστές βασικά
αριστερούς και αναρχοαυτόνομους φοιτητές και φοιτήτριες. Κάποιοι (-ες) απ’
αυτές (-ούς ) σήμερα δηλώνουν ότι δεν
γνώριζαν τίποτα για την υπόθεση και έκαναν ό,τι τους έλεγαν οι «προοδευτικοί»
καθηγητές τους. Σίγουρα όμως υπάρχουν και άλλοι πού το έκαναν γιατί είναι
μέτοχοι της ίδιας, «πορτοκαλί» θα την έλεγα εγώ, ιδεολογίας.
Τής ιδεολογίας πού
έχει παρεισφρήσει στο κίνημα χωρίς να γίνει αντιληπτό ότι εκπορεύεται κατ’
ευθείαν από τα Διευθυντήρια (γι αυτό και την υποστηρίζουν τόσες πολιτικές
δυνάμεις καθαρά μαριονέτες της γερμανικής Ευρώπης) και η οποία προωθεί έναν
«διεθνισμό» πού δεν έχει καμία σχέση πια με αυτόν των αναρχικών και σοσιαλιστών
των προηγούμενων αιώνων αλλά καταλήγει με μαθηματική ακρίβεια στην υποστήριξη
του «εθνικισμού του άλλου». Έτσι ησυχάζουμε, δεν είμαστε έλληνες εθνικιστές,
αυτό σίγουρα, και ούτε έχουμε καταλάβει για πότε γίναμε εθνικιστές γερμανοί.
Υπάρχει βέβαια η
απρόσμενη κατάληξη πού είχε αυτή η υπόθεση αντί της αναμενόμενης ανάκλησης της
τιμητικής διάκρισης στον γερμανό καθηγητή και συνέβηκε επειδή ακριβώς αυτή η
ανάκληση δεν έγινε. Είναι η παραπομπή του Ρίχτερ σε δίκη με βάση τον λεγόμενο
«αντιρατσιστικό νόμο» του 2014. Ήταν μια απρόσμενη και καθόλου επιθυμητή
εξέλιξη από εμάς πού θεωρούμε ότι τέτοια θέματα δεν μπορεί να λύνονται σε
δικαστήρια, ότι ο νόμος αυτός είναι ένας εξαιρετικά αμφιλεγόμενος νόμος και
εμπεριέχει πάρα πολλούς κινδύνους να χρησιμοποιηθεί για την δίωξη γενικά
ανεπιθύμητων ιδεών. Όμως στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν μπορούμε παρά να
διαπιστώσουμε ότι η παραπομπή έγινε δεκτή με ανακούφιση από τον κόσμο πού δεν είχε άλλο τρόπο να αντιδράσει σ’ αυτό
πού ένοιωσε σαν ύβρη και μπροστά στην απίστευτη αλαζονεία των πανεπιστημιακών
οι οποίοι δεν αναγνωρίζουν σε κανένα «μη ειδικό» να έχει άποψη για
«επιστημονικά θέματα». Και επειδή η περίοδος αυτή της ιστορίας είναι σχετικά
πρόσφατη και η Κρήτη είναι ένα μέρος πού γνώρισε όλη τη ναζιστική θηριωδία
γιατί πρόβαλε αμέσως αντίσταση στον κατακτητή, στα σπίτια των ανθρώπων στα
χωριά είναι ακόμα κρεμασμένες οι φωτογραφίες των θυμάτων του ναζιστικού
στρατού. Και ας σημειώσουμε ότι οι άνθρωποι αυτοί «οι μη ειδικοί επιστημονικώς»
πού αντιμετωπίστηκαν από τους πανεπιστημιακούς με την ίδια περιφρόνηση πού
έδειξε και ο ίδιος ο Ρίχτερ απέναντι στους «κτηνώδεις» βάρβαρους ιθαγενείς τους
στερημένους από την «ιπποτική συμπεριφορά» των επίλεκτων μονάδων της Βέρμαχτ,
δεν είχαν ποτέ ζητήσει οποιαδήποτε δίωξη για τις ιδέες του κ. καθηγητή. Το
βιβλίο του κυκλοφορούσε ελεύθερα από το 2011 και κανείς δεν έβαλε θέμα για το
βιβλίο του ή ζήτησε να σταματήσει τις έρευνές του, όσες διαμαρτυρίες κι αν
υπήρξαν για το περιεχόμενό του. Το θέμα προέκυψε από την τιμητική διάκριση και
υπεύθυνοι για την ανακούφιση πού προκάλεσε η δικαστική δίωξη είναι αποκλειστικά
οι πανεπιστημιακοί πού δεν δέχτηκαν να λυθεί το θέμα με άλλο τρόπο.
Πηγαίνω τώρα στο Δικαστήριο όπου συνεχίζεται η Δίκη. Έχω
πολλά να πω γι αυτό το θέμα πού θεωρώ ότι είναι πολύ σημαντικό γιατί έχει
πολλές παραμέτρους και θα επανέλθω.
