ΟΥΤΕ Η ΚΛΙΝΤΟΝ ΕΧΕΙ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΟΥΤΕ Ο ΤΡΑΜΠ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ ΟΥΤΕ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΚΡΟΤΕΡΟ ΚΑΚΟ

Άφθονα τα δημοσιεύματα για τον Τραμπ που κυμαίνονται σε όλη τη γκάμα από ενθουσιασμό και ελπίδα για την ήττα της παγκοσμιοποίησης μέχρι φόβο και οργή γιατί εκλέχτηκε ένας ακροδεξιός πρόεδρος. Προσωπικά δε συμμερίζομαι καμιά απ’ αυτές τις απόψεις. Πιστεύω ότι ο Τραμπ δεν είναι αυτό που νομίζουν ούτε αυτοί που τον βλέπουν ήδη σαν έναν ήρωα της αντιπαγκοσμιοποίησης ούτε αυτοί που φοβούνται ότι είναι ένας καθαρός φασίστας με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τις συνέπειες που μπορεί να έχει για όλον τον κόσμο η εκλογή του. Και πρώτα-πρώτα
Γιατί  να φοβηθούν τη βροχή οι βρεγμένοι λαοί;

Ο Τραμπ έχει πραγματικά έναν χοντροκομμένο ρατσιστικό λόγο για τους μετανάστες και τις γυναίκες και εκφρασμένη διάθεση να αδιαφορήσει για τα λαϊκά στρώματα, στο όνομα μιάς ανάπτυξης για τη χώρα. Προμηνύει αυτό την είσοδο σε μια πιο επικίνδυνη για τους λαούς του κόσμου κατάσταση; Μια τέτοια κατάσταση μπορεί να προκύψει οποιαδήποτε στιγμή είτε με τον Τραμπ είτε χωρίς αυτόν καθώς όλοι αυτοί εκεί στα Διευθυντήρια ακροβατούν στην άκρη του γκρεμού αλλά το ότι ο Τραμπ κατάφερε να ξεσηκώσει διαμαρτυρίες που δεν είχαν οι προηγούμενοι και να βγάλει τους αμερικανούς στο δρόμο, κάτι πού δεν πέτυχαν όλες οι δολοφονικές επεμβάσεις των ΗΠΑ στην Ασία, Αφρική,, Μέση Ανατολή αλλά και η δράση της αστυνομίας ενάντια στους μαύρους στο εσωτερικό της χώρας είναι αποτέλεσμα κατά τη γνώμη μου ενός μόνο φαινομένου: ότι οι συνειδήσεις προχωρούν πολύ αργά και δεν προλαβαίνουν τα γεγονότα. Είναι αδύνατον να αναγνωρίσουμε τον φασισμό και το ρατσισμό όταν δεν παρουσιάζονται με τα παραδοσιακά χαρακτηριστικά του Β΄Π΄Π΄ή όταν δεν εκφράζονται με χυδαίες χοντράδες για μετανάστες και γυναίκες. Καταφεύγουμε και στους ορισμούς πού δίνουν οι εγκυκλοπαίδειες και ησυχάζουμε ότι μόνο εκεί εμπεριέχονται αυτά τα φαινόμενα αδυνατώντας να διακρίνουμε όλες τις μεταλλάξεις που μπορεί να έχουν υποστεί όταν πρόκειται να λειτουργήσουν σε εντελώς διαφορετικές συνθήκες ή εποχές. Έτσι, ολόκληρα κινήματα σήμερα καταλήγουν να συμπλέουν με τους νεοφιλελεύθερους και τα Διευθυντήρια της παγκόσμιας ελίτ για να εναντιωθούν μαζί τους σε κάποιους παραδοσιακούς φασίστες.

Ο Τραμπ είναι απ’ αυτούς που μπορούν να γίνουν εύκολος στόχος για τους αντιφασίστες λόγω του χυδαίου ακροδεξιού λόγου του και της κυνικής ομολογίας του για την τύχη που επιφυλάσσει στους απόκληρους και στους οικολογικά ευαισθητοποιημένους. Όλοι αυτοί  ξεχνούν όμως ότι οι προηγούμενοι πρόεδροι των ΗΠΑ και βέβαια ο καθόλα καθωσπρέπει και «τζέντλεμαν» κ. Ομπάμα εξαπόλυσαν πολέμους που ισοπεδώνουν χώρες και κομματιάζουν τους ανθρώπους τους, ξερρίζωσαν πληθυσμούς ολόκληρους που χάθηκαν στο βυθό της Μεσογείου ή περιφέρονται σαν κοπάδια στην Ευρώπη μέχρι να βρουν κάπου να τους δεχτούν, εφάρμοσαν τα π ιό φρικτά βασανιστήρια και εξευτελισμούς στους αιχμαλώτους του Ιράκ, κατασκεύασαν κυβερνήσεις και χρηματοδότησαν ολόκληρους μισθοφορικούς στρατούς που παριστάνουν τους οργισμένους μουσουλμάνους και οι οποίοι χρησιμοποιούν τις γυναίκες που πέφτουν στα χέρια τους σαν σκλάβες του σεξ. Ξεχνούν ότι αυτοί οι προηγούμενοι πρόεδροι διέλυσαν χώρες για να επιβάλουν ευνοΙκές σ’ αυτούς κυβερνήσεις,προκάλεσαν με τις επεμβάσεις τους εμφύλιους,  κλόνισαν την οικονομία όλου του κόσμου με τις φούσκες που παράγουν οι τράπεζές τους για να χρηματοδοτήσουν τους πολέμους αυτούς. Ξεχνούν ακόμα ότι ο απερχόμενος πρόεδρος έχει στο ενεργητικό του την προώθηση της τεχνολογίας των drones , ηλεκτρονικός χειρισμός δηλαδή ολόκληρων οπλικών συστημάτων που μπορεί να τα χειρίζεται κάποιος από το γραφείο του, κάτι σαν playstation ένα πράγμα για να σκοτώνονται σαν τα καρτούν των παιχνιδιών οι στοχοποιημένοι πληθυσμοί, μια κτηνωδία όχι τόσο εξώφθαλμη βέβαια όσο οι παλιές εισβολές του στρατού της Βέρμαχτ αφού τις κάνουν μόνες τους οι μηχανές με χειριστές αραχτούς στα γραφεία τους. Έχει ακόμα στο ενεργητικό του την υλοποίηση ενός σχεδίου πολεμικής επίθεσης ενάντια στον ίδιο το λαό του και τη χρησιμοποίηση της αστυνομίας σαν στρατό που επιτίθεται σε εχθρικό στόχο, τις γειτονιές των μαύρων. Κι ένα σωρό άλλα τέτοια κατορθώματα που θα μπορούσαμε να απαριθμήσουμε για τον Ομπάμα του οποίου την πολιτική σκόπευε να συνεχίσει η Κλίντον αλλά και των προηγούμενων βέβαια προέδρων. Γιατί τέτοια απόκλιση στις αντιδράσεις τότε και τώρα;

Η υποστήριξη στην Κλίντον για να μην επικρατήσει «ο δαίμονας», εκτός από τον εθισμό σε μια παράλογη κατάσταση που καταλήγουμε να την βλέπουμε φυσιολογική ώστε να φοβόμαστε μήπως διαταραχτεί, δείχνει και κάτι άλλο: πόσο καλά έχει πιάσει η παγίδα του «μπαμπούλα» με την οποία τα παγκοσμιοποιητικά Διευθυντήρια έχουν καταφέρει να εμφανίζονται σαν κομμάτι των «προοδευτικών» δυνάμεων, να συνασπίζονται σε μπλοκ μαζί με τους αγωνιστές ενάντια στον μπαμπούλα αυτό και να αποφεύγουν να στραφεί η οργή του κόσμου ενάντιά τους. Ο Τραμπ χρησιμοποιήθηκε εν μέρει γι αυτό τον ρόλο (όπως και σε μας η Χρυσή Αυγή) για να αναδυθεί η Κλίντον η άμεσα και πιο ξεκάθαρα εκλεκτή των παγκοσμιοποιητικών δυνάμεων και του Σόρος σαν εκπρόσωπος τής δημοκρατίας. Το ότι εκλέχτηκε τελικά ο Τραμπ δείχνει μάλλον ότι αυτό το χαρτί του μπαμπούλα έχει καεί και για το ξεγέλασμα των μαζών θα πρέπει πια να χρησιμοποιηθούν άλλα κόλπα.

Αυτά οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η εκλογή Τραμπ σημαίνει ελπίδα και ήττα της παγκοσμιοποίησης; Κάθε άλλο

Πολύς κόσμος στήριξε τέτοιες ελπίδες και προτίμησε να ψηφίσει ή να υποστηρίξει από μακρυά τον χυδαίο καραγκιόζη παρά την τυπική εκπρόσωπο του γνωστού κατεστημένου. Και τον υποστηρίζει ακόμα με ελπίδα για ριζική αλλαγή πολιτικής στις ΗΠΑ με συνέπειες σε όλον τον κόσμο. Τι τον έκανε να πιστέψει κάτι τέτοιο;

Μα ήταν πρώτα απ’όλα οι ίδιες οι δηλώσεις του Τραμπ που μίλησε για αντιπαγκοσμιοποίηση και αναδίπλωση το οποίο μεταφράστηκε σαν εχθρότητα στον πόλεμο και στην ανεξέλεγκτη διακίνηση κεφαλαίων, προϊόντων και ανθρώπων. Δεν υπάρχει τίποτα το εξαιρετικό σε όλα αυτά. Είναι μια επιστροφή της πρωτοκαθεδρίας της πολιτικής απέναντι στην οικονομία και στο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Επιβολή ενός καθεστώτος προστατευτισμού στην διακίνηση των προίόντων και περιχαράκωσης συνόρων γεωγραφικών και μη χωρίς τις ακροδεξιές βέβαια  κορώνες του Τραμπ, είναι αυτά πού ισχύαν σε όλες τις χώρες πριν αρχίσει να καλπάζει η παγκοσμιοποιητική διαδικασία και η ουσιαστική κατάργηση των εθνικών κρατών. Η επιστροφή στην ενίσχυση του εθνικού κράτους και στον έλεγχο των τραπεζών από τις πολιτικές κυβερνήσεις μοιάζει πραγματικά να είναι μια λύση, ένας ίσως εφικτός στόχος στη σημερινή κατάσταση της γενικής κατεδάφισης και απ’ αυτήν την σκοπιά, η νίκη του Τραμπ, αν σταθούμε στις κατευθυντήριες γραμμές του προγράμματός του θα μπορούσε να θεωρηθεί μια νίκη απέναντι στην παγκοσμιοποίηση και ένα καμπανάκι επιστροφής στο καθεστώς των εθνικών κρατών. Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η παγίδα στην οποία έχει πέσει πολύς κόσμος ώστε να τη θεωρήσει πραγματικά σαν τέτοια. Γιατί θα μπορούσε αλλά δεν είναι.

Η αιτία της επιτυχίας τέτοιου είδους παγίδων βρίσκεται κατά τη γνώμη μου στο μόνιμο πρόβλημα να αντιμετωπίζεται ο,τιδήποτε έχει σχέση με εθνικό κράτος, εθνικό ζήτημα και το αντίστοιχο με παγκόσμιες διαδικασίες στη βάση κάποιας γενικευμένης και απόλυτης ιδέας που έχει ίδια και απαράλλακτη εφαρμογή σε όλες τις περιπτώσεις. Αυτή η αντιμετώπιση οδηγεί σε στάση απέναντι στην Πατρίδα και στα εθνικά ζητήματα ανεξάρτητα από το αν αυτή η πατρίδα είναι οι ΗΠΑ, η Γερμανία, το Ισραήλ, η Ελλάδα, η Παλαιστίνη, η Κούβα, το Τσιμπουτί.

 ΄Έτσι έχει συμβεί και τώρα. Οι αρνητές του Τραμπ έχουν σταθεί στον ακροδεξιό λόγο του χωρίς να ασχολούνται καθόλου με το πρόγραμμά του που είναι ένα πρόγραμμα επιστροφής και ενίσχυσης του εθνικού κράτους. Οι ενθουσιώσεις οπαδοί του και υποστηρικτές του ανά τον κόσμο που βλέπουν ακριβώς αυτό το πρόγραμμα και ελπίζουν σε ένα φραγμό στην παγκοσμιοποίηση δεν βλέπουν ότι ότι αυτό προτείνεται σε μια χώρα –υπερδύναμη με πλανητική ήδη από μόνη της λειτουργία σαν τις ΗΠΑ.

Δεν θα ήταν το ίδιο αν παρόμοια προγράμματα (χωρίς τα ακροδεξιά στοιχεία) επικρατούσαν σε υπόδουλες μέσω του χρέους πια χώρες της παγκοσμιοποίησης Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία κ.λ.π., ειδικά να το κάναν όλες μαζί. Και βέβαια αυτό θα ήταν φραγμός και ήττα της παγκοσμιοποίησης. Το ξέρουμε  ότι δεν ήταν παράδεισος η προηγούμενη κατάσταση του προστατευτισμού αλλά θα έδινε περισσότερες ευκαιρίες να επιβιώσουμε και να αναζητήσουμε τρόπους φυγής από την κόλαση στην οποία έχουμε βρεθεί.

Όταν όμως στις ΗΠΑ, μια ήδη πλανητική χώρα, εμφανίζεται τάση για επιστροφή στο εθνικό κράτος (γιατί τάση είναι δεν είναι ένας μόνο άνθρωπος, είναι αφέλεια να νομίζουμε ότι θα άφηναν κάποιον να διεκδικήσει το προεδρικό χρίσμα αν δεν είχε κι αυτός ισχυρούς προστάτες), αυτό ένα πράγμα μπορεί να σημαίνει και σε ένα πράγμα θα κατέληγε ακόμα κι αν δεν ήταν ο Τραμπ που θα αναλάβαινε την υλοποίησή του αλλά κάποιος με τις καλλίτερες προθέσεις : οι ΗΠΑ να προχωρήσουν στην παγκοσμιοποιητική διαδικασία από μια πιο ισχυρή θέση η οποία τώρα έχει κλονιστεί από το απίστευτο χρέος της, την απειλούμενη συντριβή της στη Μέση Ανατολή με την εμπλοκή της Ρωσίας και με την οικονομική και παραγωγική καθίζηση στην οποία την σπρώχνει η ανάδειξη νέων ισχυρών δυνάμεων στην Ασία. Έτσι ώστε να μπορέσει να επωφεληθεί από  τη διάλυση άλλων κρατών. Αυτή την αναδίπλωση που ζητάνε πια κάποια συμφέροντα στις ΗΠΑ για την ισχυροποίηση της χώρας την έχει κάνει ήδη η Γερμανία  πριν εξαπολυθεί το τελευταίο κύμα βίαιης ενοποίησης της Ε.Ε. Γιατί η παγκοσμιοποιητική διαδικασία δεν καταργεί ομοιόμορφα και ισότιμα όλες τις χώρες. Φαίνεται ότι απαραίτητο προκαταρκτικό στάδιο είναι η συγκρότηση ενώσεων με τη μορφή συνασπισμών και την ουσία αυτοκρατοριών μέσα στις οποίες θα διαλυθούν κάποιες χώρες και θα ισχυροποιηθούν οι δυνατότερες. Αυτό συμβαίνει με την Ε.Ε. στη Δύση, αυτό επιδιώκει ο Ερντογάν για την Ανατολή, και οι ΗΠΑ, αν κρατήσουν την ισχύ τους, θα είναι ένα από τα παγκοσμιοποιητικά κέντρα από μόνες τους.

Και μην ανησυχείτε, όσοι και όσες ανησυχείτε για τη δυνατότητα να κυβερνήσει μια τόσο ισχυρή χώρα κάποιος με όχι και τόσο σπινθηροβόλο πνεύμα. Έτσι κι αλλοιώς δεν θα κυβερνάει αυτός, «άλλοι» θα είναι από πίσω. Ξεχνάτε ότι ο Μπους ο πρεσβύτερος κυβερνούσε, όπως αποκαλύφθηκε στη συνέχεια, επί δυό χρόνια με αλτσχάιμερ;

Επίσης υπάρχει κι ένα άλλο ενδεχόμενο, ίσως το πιο πιθανό. Να καταφέρει να εφαρμόσει ελάχιστα απ΄αυτά  που υποσχέθηκε  γιατί και τα άμεσα παγκοσμιοποιητικά  συμφέροντα είναι πολύ ισχυρά. Ειδικά απ΄τούς πολέμους που είναι ήδη δρομολογημένοι πολύ δύσκολα θα καταφέρει να απεμπλακεί. Έχει ήδη στείλει τους χαιρετισμούς του στο ΝΑΤΟ, το δε ειδικό ενδιαφέρον του Ομπάμα για την ενίσχυση της νατοϊκής παρουσίας  στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο και η υπόκλιση στον Καμμένο κάτι τέτοιο δείχνουν.

Σ΄αυτά τα πλαίσια, η εκλογή του Τραμπ μάλλον παραπέμπει σε μια εσωτερική μορφοποίηση της παγκοσμιοποίησης και όχι σε ανάσχεσή της. Εδώ είμαστε και θα τα ξαναπούμε.