ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΓΧΙΣΗ ΜΕΡΟΣ Α΄ Η ΑΟΡΑΤΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ

 

Αυτό το κείμενο το είχα γράψει μετά από μιά μεγάλη απουσία μου από το φέις μπουκ για να εξηγήσω τούς λόγους πού έλειπα. Επειδή όμως δεν έχω τελικά αποφασίσει ακόμα να επιστρέψω, σα να με κρατάει κάτι να μην προχωρήσω, το βάζω εδώ μέχρι την τελική απόφαση.
Νάμαι κι εγώ πάλι εδώ μετά τη μεγάλη σύγχυση. Είναι πολύς καιρός πού δεν μπήκα στο ηλεκτρονικό αυτό καφενείο (έτσι το έβλεπα πάντα το F/B). Μήνες ολόκληρους, σχεδόν ένας χρόνος. Ολική απουσία ούτε τα μηνύματα δεν έμπαινα να δω, εγώ πού περνούσα αρκετό χρόνο κάθε μέρα στα πηγαδάκια του. Πού ήμουνα; Πουθενά. Στην κυριολεξία. Είχα χάσει το έδαφος κάτω από τα πόδια μου και προσπαθούσα να πατήσω κάπου. Σε σύγχυση. Πού την προκάλεσε ο κόβιντ. Όχι δεν  μού έκανε την τιμή να με επισκεφτεί, ούτε ήμουνα άρρωστη. Απλά, κάποια στιγμή μού ήρθε μια αναλαμπή.
 Συνέβηκε εκεί πού ακολουθούσα μοιρολατρικά την πορεία όπου μας έβαλαν τα νέα δεδομένα αν και είχα τις αμφιβολίες μου ότι ο ιος αυτός γεννήθηκε από μόνος του και δεν τον γέννησαν, όμως δεν είχα πιστέψει και ότι δεν υπάρχει γι αυτό τηρούσα σε γενικές γραμμές τις οδηγίες. Παράλληλα συνέχιζα με τους φίλους τις ίδιες συζητήσεις πού είχαμε ανοίξει από πριν και με τους ίδιους ανθρώπους πού είχαμε φτιάξει έναν κύκλο, μια άτυπη παρέα μέσα στο F/B αλλά και με μερικούς/-ές και έξω απ’ αυτό, για τους ίδιους στόχους και για τη μεγάλη μας έγνοια, πώς θα μπορούσε να συγκροτηθεί ο χώρος στον οποίον είχαμε ενταχθεί, ο χώρος του δημοκρατικού πατριωτισμού. Τότε ήταν η στιγμή πού κοίταξα  γύρω μου και συνειδητοποίησα ότι περπατάω πάνω στα ερείπια ολόκληρου του κόσμου πού ήταν ο δικός μου αλλά είχε καταρρεύσει ύπουλα, αθόρυβα και δεν είχε απομείνει τίποτα.

Το πιο σοκαριστικό ήταν η σχέση μας με την πολιτική εξουσία. Όχι πώς πριν ήταν καλή αλλά τώρα με πρόσχημα τον κορονοϊό μια άγρια δικτατορία είχε αφαιρέσει και τα τελευταία δικαιώματα πού μας είχαν απομείνει και είχε επιβληθεί και γίνει αποδεκτή από μεγάλη μερίδα κόσμου σαν αναγκαία και αναπόφευκτη λόγω της αρρώστιας. Μεγάλη ανατροπή και στην καθημερινή ζωή μας, άλλαξε η εργασία αλλάξαν οι κοινωνικές σχέσεις, κλεισμένοι στο σπίτι με τους άλλους επικοινωνούσαμε μέσα από τα ασύρματα και τα καλώδια. Χάσαμε τους χώρους, χάσαμε τους φίλους και βρεθήκαμε να υπακούμε σαν στρατιωτάκια σε κυβερνήτες με στυλ γυμνασιάρχη του περασμένου αιώνα πού κρατούσε τη βέργα και κοίταζε ποιος θα παρεκκλίνει από τις εντελώς αυθαίρετες εντολές πού έδινε ποιος θα αρνιόταν να δεχτεί τους εκβιασμούς του για να πάρει και την ανάλογη τιμωρία.
 Ήταν ένα σοκ αυτή η συνειδητοποίηση και ότι αυτό το βομβαρδισμένο τοπίο δεν αφορούσε εμένα προσωπικά αλλά ολόκληρη την ανθρωπότητα σ’ αυτήν την ιστορική στιγμή πού έγιναν κοσμογονικές αλλαγές οι οποίες άλλαξαν την καθημερινότητα σε βαθμό πού παλιότερα μόνο οι συμβατικοί πόλεμοι μπορούσαν να κάνουν. Τα ερωτήματα πολλά: ήταν πόλεμος αυτό πού είχε συμβεί, από πού μας βομβαρδίσαν; Για ποιο λόγο;
Στην πρώτη αυτή αφύπνιση με οδήγησαν τα παράλογα και αλλοπρόσαλλα μέτρα πού επιβλήθηκαν για την προστασία μας όπως μας είπαν. Επειδή προστασία δεν έβλεπα καμία, ήρθε αυτόματα η βεβαιότητα ότι μας κοροϊδεύουν και το ερώτημα τι θέλουν πραγματικά να πετύχουν με όλα αυτά όπου φυσικά, όταν μπήκαμε στη φάση των εμβολίων τα ερωτηματικά πλήθυναν από τον εμμονικό, δικτατορικό και φασιστικό πραγματικά τρόπο με τον οποίον επιβαλλόταν η συμμόρφωση στις προσταγές για εκβιαστική αποδοχή ιατρικής πράξης πού σήμαινε απώλεια του ελέγχου των ανθρώπων πάνω στο ίδιο τους το σώμα. Σε τι απέβλεπε η βιομηχανία των προστίμων πού σήμαινε οικονομική εξόντωση των απείθαρχων και ένα επιπλέον χτύπημα στην υπό εξαφάνιση μεσαία τάξη; Σε τι χρησίμευε η στοχοποίηση μιάς κατηγορίας του πληθυσμού -τών ανεμβολίαστων- σαν καταραμένων, κάτι σαν τους Εβραίους της κατοχής, ο πρόεδρος μάλιστα της Κύπρου διατύπωσε την πρόθεση -δεν την υλοποίησε ακόμα- να τους φορέσουν ειδικό βραχιολάκι κάτι σαν το κίτρινο αστέρι μιάς άλλης εποχής. Κι όλα αυτά ενώ οι εντολές και οι εξαναγκασμοί βρίσκονταν σε πλήρη αναντιστοιχία με τα ορατά αποτελέσματα του εμβολιασμού πού δείχναν σε όποιον δεν είχε τύφλωση ότι ούτε τα κρούσματα μειώνονται, ούτε η μετάδοση σταματά ούτε οι νοσηλείες και οι θάνατοι εμβολιασμένων και μη παύουν. Κίνητρο για τους εμβολιασμούς έμενε πάνω απ΄όλα η αποφυγή των προστίμων, με επιπλέον μια θολή υπόσχεση ότι θα την περάσουμε ελαφρότερα αν τον αρπάξουμε, με καμιά βεβαιότητα κι αυτή, και κάποιες λίγες περισσότερες δυνατότητες  για εργασία και κυκλοφορία πού τις έδοσαν με πολιτική απόφαση και μόνο για να κάνουν την ζωή δύσκολη στους ανεμβολίαστους. Για να μην αναφέρω τους θανάτους και τις παρενέργειες πού έχουν προκαλέσει αυτά τα ίδια τα εμβόλια και πού φυσικά αποκρύπτονται και σπάνια βγαίνουν στη δημοσιότητα.
Προχωρώντας την αναζήτηση απαντήσεων κατάλαβα ότι άδικα έψαχνα πληροφόρηση από προηγούμενες επιδημίες. Άδικα παρακολουθούσα ανεξάρτητους από κυβερνήσεις λοιμωξιολόγους οι οποίοι προσπαθούσαν να δόσουν εξηγήσεις και να κάνουν προβλέψεις στη βάση των επιστημονικών γνώσεών τους και της εμπειρίας τους από άλλους ιούς. Αυτός εδώ ο ιός δεν μοιάζει με κανέναν άλλον είναι κάτι καινούργιο. Γιατί δεν μού είχε μείνει πια καμιά αμφιβολία γι αυτό πού στην αρχή ήταν μόνο υποψία: ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΙΟΣ, ΕΊΝΑΙ ΒΙΟΛΟΓΙΚΟ ΟΠΛΟ. Θεωρία συνομωσίας; Πα, πα, πα. Ποιος να συνωμοτήσει καλέ; Αυτοί εκεί πάνω ή εκεί πίσω λειτουργούν δημοκρατικά, με ανοιχτές συνελεύσεις και ό,τι αποφασίζουν το δημοσιεύουν στη Διάυγεια. Τι όχι;
Ξέρω ότι αρκετοί/-ές από εσάς το είχαν καταλάβει από την πρώτη στιγμή τι είναι πραγματικά ο ιός εγώ περιγράφω την δικιά μου σταδιακή πορεία  προς την συνειδητοποίηση. Το ερώτημα παρέμενε τι θέλουν να πετύχουν με όλα αυτά. Και τότε ήταν πού κοίταξα γύρω μου και κατάλαβα. Αυτό πού έβλεπα, αυτό ακριβώς θέλαν να πετύχουν: το γκρέμισμα σύσσωμου του παλιού κόσμου και την αντικατάστασή του με έναν πολύ πιο εφιαλτικό για μας και πολύ πιο βολικό γι αυτούς. Το είπαν κάποια στιγμή και μόνοι τους: ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΑΝΕΚΚΙΝΗΣΗ με φρενήρη επιτάχυνση των παγκοσμιοποιητικών διαδικασιών (κι ας νομίσαμε ότι σταμάτησαν, αυτό έγινε επειδή δεν έχουμε καθαρή εικόνα για το τι είναι πραγματικά η παγκοσμιοποίηση), με απελευθέρωση όλου του φάσματος της διαστροφικής τεχνολογίας πού έχουν πια στα χέρια τους αλλά δεν την χρησιμοποιούσαν ανοιχτά για να μην κατηγορηθούν ότι παραβιάζουν την βιοηθική. Την τεχνολογία αυτή πού κομμάτι της φαίνεται να είναι οι πειραματισμοί με τους ιούς τώρα μοιάζουν έτοιμοι να τη ρίξουν στις μάζες. Με αδίστακτη πια χρησιμοποίηση μεθόδων αποπληθυσμού πού έχουν επεξεργαστεί και μιάς καταστροφικής για την παγκόσμια οικονομία αλλαγή του ενεργειακού μοντέλου με πλήρη αδιαφορία για τις συνέπειες πού θα έχει όλο αυτό στη ζωή των απλών ανθρώπων. Αλλά με επίγνωση ότι όλα αυτά δεν θα γίνουν κατορθωτά αν δεν εφαρμοστεί μια πρωτόγνωρη δικτατορία πού να γίνει αποδεκτή από τις μάζες σαν αναγκαιότητα  και να τις σπρώξει να παραδοθούν και να παραδώσουν  ότι έχουν και δεν έχουν σαν ζωή, σαν επιθυμίες, σαν έλεγχο ακόμα και του ίδιου του σώματός τους και να ακολουθούν παραλυμένες από τον φόβο τις εντολές πού έρχονται από ειδικούς οι οποίοι παίρνουν οδηγίες από ανειδίκευτους πολιτικούς. Και ο κόβιντ ήταν μια καλή άσκηση για τις μάζες στην αποδοχή της εξευτελιστικής πειθαρχίας σαν αναγκαιότητα και της ύπουλης δικτατορίας πού απλώνει τις δαγκάνες της σε ολόκληρο τον πλανήτη σαν κανονικότητα. Εφαρμογή λοιπόν απ’ αυτούς μιάς επανεκκίνησης με στόχο την εγκαθίδρυση μιάς τεχνοφεουδαρχίας πού θα αλλάξει ριζικά τη ζωή όπως την ξέραμε μέσα σε ένα κλίμα όπου θα κυριαρχεί η νοσηρότητα και η τρομοκρατία της αρρώστιας και αποδοχή από τις παγιδευμένες μάζες στις οποίες απαγορεύεται να σκεφτούν κάτι πού θα μπορούσε να χαρακτηριστεί «θεωρία συνομωσίας» να ζουν σε καθεστώς καλυμμένης μεν αλλά σκληρής δικτατορίας χωρίς να το συνειδητοποιούν και χωρίς να διαμαρτύρονται.
Σταμάτησα λοιπόν ο,τιδήποτε έκανα, απομονώθηκα για να σκεφτώ και να καταλάβω τι είναι αυτό το σενάριο όπου βρεθήκαμε να παίζουμε σαν κομπάρσοι, όπου όχι μόνο δεν μας ρώτησε κανείς αν το εγκρίνουμε αλλά μας έγινε σαφές ότι δεν έχουμε καμιά δυνατότητα να ξεφύγουμε απ’ αυτό : υποταγή και υπακοή ήταν αυτό πού μας ζητούσαν. Δεν ήταν δυνατόν εμείς να συνεχίσουμε σα να μην συμβαίνει τίποτα να συζητάμε τα ίδια πράγματα με πριν θεωρώντας το θέμα του κορονοϊού -είναι φανερά πια μέρος ενός γενικότερου σχεδίου- απλά σαν ένα επιπλέον ζήτημα,. Και για να δούμε πώς συνεχίζουμε θα έπρεπε να καταλάβουμε ακριβώς τι συμβαίνει, ποια είναι τα σχέδιά τους.
Νοιώθοντας αδυναμία να το χειριστώ όλο αυτό και μη θέλοντας να μεταδίδω την σύγχυσή μου και στους άλλους  όσο κι αν ανησυχούσα να μάθω τι κάνουν οι φίλοι/-ες μου αποτραβήχτηκα, για να ψάξω και να σκεφτώ. Τώρα  πια έχω βγάλει χοντρικά κάποια συμπεράσματα για τα σχέδιά τους αλλά δεν ξέρω τι να τα κάνω. Επειδή γιγαντώνουν το ερώτημα Τι κάνουμε εμείς, πώς αντιστεκόμαστε σε όλα αυτά; Εμείς, ποιοι/ές είμαστε  τώρα εμείς; Δεν μας σάρωσε κι εμάς ο βομβαρδισμός του παλιού μας κόσμου; τι απέμεινε από εμάς υπάρχει κάτι πού να μπορεί να αντισταθεί;
Γι αυτό στη συνέχεια στο Β΄ Μέρος