Είχα γράψει
σε προηγούμενη ανάρτηση το σοκ πού αποτέλεσε-όχι μόνο για μένα- η
συνειδητοποίηση του τι εννοούν αυτοί μιλώντας για επανεκκίνηση, τη δικιά τους
επανεκκίνηση. Δε νομίζω να χρειάζεται διευκρίνιση για το ποιοι είναι Αυτοί.
Αυτοί είναι οι αφέντες του κόσμου, τα Διευθυντήρια, οι ελίτ και οι γνωστοί με
διάφορες παρόμοιες ονομασίες, είναι το στρατόπεδο πού ο κόσμος στις Πλατείες,
εκείνα τα μακρινά πια χρόνια ,είχε υποδείξει με την θολή συνειδητοποίηση των τότε καιρών, σαν βασικό αντίπαλο και είχε
ονομάσει τη νέα αντίθεση πού ξεπερνούσε τις παλιές «Αυτοί κι εμείς, δεν υπάρχει
τίποτα άλλο» Με την περίπτωση του κορωνοϊού τους είδαμε να ορθώνονται ξανά
απέναντί μας με όλη τη μεγαλοπρέπειά τους. Είχα μιλήσει σ’ αυτό το πρώτο μέρος
της ανάρτησης για το πώς κοιτάξαμε κάποια στιγμή γύρω μας και είδαμε όλον τον
κόσμο όπως τον ξέραμε να μην υπάρχει πια, να έχει σωριαστεί σε ερείπια, με την
δική τους βέβαια επέμβαση
Εδώ τώρα θα πω για τους δικούς μας ανθρώπους, τι έγινε όταν τους αναζητήσαμε
για να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε κι όταν αναρωτηθήκαμε σε ποια κατάσταση
είμαστε εμείς μετά από τη λαίλαπα πού πέρασε, όπως έζησα εγώ αυτήν την
αναζήτηση. Λοιπόν, οι δικοί μας άνθρωποι ήταν κι αυτοί μέσα στα χαλάσματα, δεν
είχαν μείνει όρθιοι, όπως δεν μείναμε κι εμείς
Ψάχνοντας
πώς θα μπορούσε να είναι μια δική μας επανεκκίνηση μέσα στα νέα δεδομένα ήρθε
το νέο και μεγαλύτερο σοκ. Μέσα στα χαλάσματα υπήρχαν και άνθρωποι και μάλιστα
αυτοί πού επικοινωνούσαμε, ήταν οι δικοί
μας φίλοι/-ες, ήταν ο χώρος μας, είμαστε κι εμείς οι ίδιοι. Δεν ήμουνα μόνη μου
πού έκανα αυτήν την διαπίστωση. Το f/b έγινε
μάρτυρας των σχέσεων πού έσπασαν και για αρκετές φιλίες πού δεν μπορούσαν να
συνεχιστούν. Γιατί πνίγηκαν μέσα στις καθόλου ψύχραιμες και τοξικότατες
διαμάχες του τύπου: -Μα δεν βλέπετε τη στεγνή δικτατορία πού κάθισε καπάκι πάνω
στα μέτρα και τις εντολές πού κανονίζει αν θα βγούμε με ποιους θα βγούμε πού θα
πάμε αν πάμε κάπου, από ποια απόσταση θα βλέπουμε τους άλλους, αν θα
τραγουδήσουμε, αν θα μιλήσουμε δυνατά, αν θα φοράμε τα πατσαβούρια, τι
διαβατήρια θα έχουμε μαζί μας για να πάμε και στο απέναντι ψιλικατζίδικο, τι
υποχρεωτικά τεστ και τι πρόστιμα θα πληρώσουμε στην κυβέρνηση των οικονομικών
δολοφόνων. Και πάνω απ’ όλα, εμβολιασμός, εμβολιασμός, εμβολιασμός. Με το ζόρι,
είτε δεν τον πιστεύουμε, είτε φοβόμαστε, είτε δεν θέλουμε να γίνουμε
πειραματόζωα, εμβολιασμός, αναγκαστική ιατρική πράξη πάνω στο σώμα μας. Δεν την
βλέπετε την δικτατορία;
Για να έρθει η ίδια και μονότονη απάντηση:- Εσείς δεν βλέπετε ότι πεθαίνουν
άνθρωποι, είσαστε αναίσθητοι, είσαστε ανεύθυνοι, δεν είναι μόνο την δικιά σας
ζωή πού βάζετε σε κίνδυνο, σκοτώνετε και τους άλλους. Μόνο αν περάσει ο
κίνδυνος θα μπορέσουμε να ξαναμιλήσουμε για δημοκρατία, μην μας πλησιάζετε,
είσαστε κινούμενη βόμβα.
Κι εδώ συνήθως ή σταματάει η συζήτηση ή συνεχίζεται με εκατέρωθεν βρισιές. Εγώ
τη σταματώ, τα λόγια παγώνουν μέσα στο στόμα και δεν μπορούν να βγουν. Αυτοί
δεν είναι οι άνθρωποι της μάζας οι οποίοι σε σημαντικό ποσοστό έκαναν
προσπάθεια να αντισταθούν, όπως μπόρεσαν να το κάνουν, έτσι παρατημένοι πού
ήταν απ’ όλες της ελίτ του κινήματος. Ήταν ακριβώς αυτοί οι αγωνιστές και
αγωνίστριες με τους οποίους πορευόμαστε μαζί και κάναμε σχέδια για μια
αντίσταση στο απάνθρωπο σύστημα πού βλέπαμε
να απλώνει την εξουσία του πάνω από τα κεφάλια μας. Ήταν μάλιστα αυτοί πού σε
μεγάλο ποσοστό, δεν έχαναν ευκαιρία να κατακεραυνώσουν τις μάζες πού δεν αντιστέκονται και συνειδητά ή όχι, ενσωματώνονται
στο σύστημα. Και τώρα; Τώρα στέκονται ανήμποροι να συνειδητοποιήσουν ότι να
πεθαίνουν άνθρωποι από την αρρώστια είναι ένα γεγονός (εγώ ξαναλέω ότι
προσωπικά δεν πίστεψα ποτέ ότι ο ιός δεν υπάρχει, το πώς και γιατί βρέθηκε να
υπάρχει ήταν πού με προβλημάτιζε), αλλά ότι τα μέτρα πού επιβάλλονται και οι
εμβολιασμοί αποτελούν αντίδοτα σ’ αυτήν την κατάσταση και σωτηρία από τον
θάνατο είναι κάτι άλλο πού έχει συνδεθεί με το πρώτο (την ύπαρξη και την
επικινδυνότητα του ιού) μόνο επειδή η προπαγάνδα του συστήματος δούλεψε για να
επιβάλει αυτήν την σύνδεση. Με όλα τα μέτρα και την καταστροφή στην οικονομική και στην κοινωνική ζωή πού
ήρθε σαν αποτέλεσμα, με όλα τα ανεξέλεγκτα στατιστικά στοιχεία πού
παρουσιάζουν, πού την βλέπουν την εξαφάνιση του ιού; Έγινε εξάλλου καμιά μελέτη για τυχόν σύνδεση της
«ξαφνικίτιδας» πού παίρνει εκρηκτικές διαστάσεις, τον αιφνίδιο και ανεξήγητο
θάνατο κύρια νεαρών παιδιών με την
ύπαρξη του ιού και των εμβολίων;
Ολοφάνερο πια είναι πώς το νεοταξίτικο
αφήγημα για την αρρώστια και την αναγκαιότητα των εμβολιασμών και των μέτρων
πού επιβλήθηκαν έγινε αποδεκτό από μεγάλη μερίδα των ανθρώπων κατά ένα μέρος
επειδή ανατρέξαν εκεί πού τους παρέπεμψαν, σε παλαιότερες δηλαδή επιδημίες και μολύνσεις, χωρίς να
λάβουν υπόψη τους ότι τα τότε μικρόβια ήταν φυσικά και όχι κατασκευασμένα απ’
όσο τουλάχιστον ξέρουμε,(ότι το τωρινό είναι κατασκευασμένο αρχίζουν να το λένε
και μόνοι τους, περιμένετε και θα ακούσετε πολλά πάνω σ’ αυτό). Κατά κύριο λόγο
όμως επειδή οι άνθρωποι μέσα στην απόγνωση όπου έχουν βυθιστεί, θέλουν από
κάπου να πιαστούν, θέλουν να πιστέψουν ότι κάποιοι, ειδικά οι «εκπρόσωποί»
τους, νοιάζονται και πασχίζουν για το καλλίτερο. Ότι αφού υπάρχει ο ιός, αφού
πεθαίνουν άνθρωποι απ’ αυτόν, αυτό σημαίνει αυτόματα και ότι τα μέτρα πού
παίρνονται είναι για την αντιμετώπισή του.
Θα είχα όλη την κατανόηση απέναντι σ’ αυτήν την ανθρώπινη ανάγκη αν δεν
συνδεόταν με την τύφλωση απέναντι στη δικτατορία πού επιβάλλεται στο όνομά της
και μοιάζει να είναι αυτοσκοπός. Και είναι τελικά η μόνη επιτυχία πού έχουν τα
μέτρα: να κάνουν αποδεκτή τη δικτατορία σαν κανονικότητα. Δεν είναι και μικρό
το επίτευγμά τους, εγώ πάντως δεν μπορώ να το χωνέψω. Εντάξει, μην μού πείτε
ότι Δημοκρατία δεν υπήρξε ποτέ σ’ αυτόν τον τόπο στα νεώτερα χρόνια , σωστό
αλλά υπάρχουν και διαβαθμίσεις. Αυτό πού έγινε με την επιβολή των μέτρων για
τον κορωνοϊό είναι ξεκάθαρα ένα άλλο επίπεδο ανοιχτής και ανατριχιαστικής
μάλιστα δικτατορίας ώστε να γίνεται πολύ δύσκολη η κατανόηση της προσπέρασής
της με κλεισμένα τα μάτια. Έτσι φτάσαμε να έχουν σπάσει παλιές φιλίες
πραγματικές αλλά και ηλεκτρονικές, το
κλίμα στο F/B δηλητηριασμένο
έτσι κι αλλιώς από τη δικιά του λειτουργία σαν βαποράκι των ιδεών της ελίτ, να
επιδεινωθεί, οι συνεχείς συγκρούσεις να
το κάνουν ιδιαίτερα τοξικό και απωθητικό
Διαλυθήκαμε.
Προσπάθησα, σας λέω ειλικρινά, τόσο καιρό προσπαθώ, να πείσω τον εαυτό μου ότι
η στάση απέναντι στον κορωνοϊό είναι ένα ζήτημα όπως και όλα τα άλλα και
μπορούμε να το αφήσουμε κατά μέρος όπως έχουμε αφήσει και άλλα για να δούμε πού
συμφωνούμε και να ξεκινήσουμε πάλι από εκεί. Όχι, δεν στάθηκε δυνατόν να βρω
κάτι να κάνω μαζί με ανθρώπους που ανέχονται τη δικτατορία, τη σκληρή
δικτατορία μάλιστα, πού βρίσκουν δικαιολογίες για την εγκαθίδρυσή της, πού δεν βλέπουν καν ότι στάθηκε πάνω απ’ το κεφάλι μας
και δεν την αναγνωρίζουν γιατί δεν έχει
την παλιά μορφή, δεν έχει τανκς στους δρόμους, (προς το παρόν τουλάχιστον), δεν
ξηλώθηκε καμιά κυβέρνηση, η ίδια πού ήταν ανέλαβε και τον καινούργιο της ρόλο
δεν είχε καμιά αντίρρηση σ’ αυτό, δεν γκρεμίστηκε καμιά ορατή πύλη, δεν μας
πυροβολήσαν με όπλα από τις ταράτσες αλλά μας κυνηγάνε με τις σύριγγες
αφερέγγυων (στην πιο επιεική εκδοχή) σκευασμάτων πού πρέπει να βάλουμε στο σώμα
μας, πού δεν μας εξασφαλίζουν εμάς από την αρρώστια όπως αναγκάζονται να
ομολογήσουν αλλά με το σατανικό εφεύρημα ότι αν αρνηθούμε βάζουμε σε κίνδυνο
τους άλλους. ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΦΙΛΟΙ/-ΕΣ ΚΑΙ ΣΥΝΟΔΟΙΠΟΡΟΙ ΜΑΣ ΠΟΥ ΔΕΝ
ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ γιατί πίστεψαν πού τους είπαν ότι είναι
αναγκαία. Όχι, δεν μπορώ να το καταπιώ αυτό, το ρήγμα πού άνοιξε ανάμεσά μας
είναι βαθύ και αγεφύρωτο
Κάπως έτσι χάσαμε και τον χώρο μας. Λέγαμε να μην γίνει η χώρα μας χώρος και
βρεθήκαμε ούτε τον χώρο να ελέγχουμε ούτε να έχουμε πρόσβαση αν δεν μας δώσουν
το ελεύθερο οι από πάνω, αν δεν κρατάμε πιστοποιητικά ή δεν στείλουμε SMS. Έτσι αυθαίρετα και όποτε κρίνουν
βολικό για να εξυπηρετηθούν άλλες σκοπιμότητες μάς κλείνουν μέσα και χώρος μας γίνεται
το σπίτι μας, παρέα μας τα ρούτερ και τα ηλεκτρονικά μας, τα καλώδια, τα λάπτοπ
και τα τάμπλετ. Στην Κίνα μάλιστα όπου έχει εφαρμοστεί η πιο ακραία εκδοχή
ελέγχου του πληθυσμού μέσω των μέτρων προστασίας από την επιδημία, ούτε ο χώρος
του σπιτιού, ο πιο ιδιωτικός χώρος, έχει μείνει στον έλεγχο των ανθρώπων. Κρατικοί
ελεγκτές εισβάλουν ελεύθερα για να βρουν κρούσματα, τους ανθρώπους πού
μεταφέρουν σε χώρους καραντίνας τους ζητούν να αφήνουν ορθάνοιχτα τα σπίτια
τους για να μπαίνουν και να απολυμαίνουν (έτσι λένε). Και πρόσφατα έγινε γνωστό
ότι θα ελέγχουν τα κρούσματα με βραχιολάκι, ανοιχτή ομολογία ότι ο πλανήτης
ολόκληρος σπρώχνεται να μετατραπεί σε μια απέραντη φυλακή. Μόλις μπορέσουν θα
το εφαρμόσουν και «στα καθ΄ημάς» με πρόθυμο πρωθυπουργό να μεταβάλει την Ελλάδα
στην Κίνα της Ευρώπης με όπλο τα πρόστιμα και τους κάθε είδους εξαναγκασμούς.
Δεν ελέγχουμε ούτε χώρα ούτε χώρο αλλά μήπως ελέγχουμε το ίδιο μας το σώμα; Μας
το πήραν κι αυτό με έμμεσο (για την ώρα) εξαναγκασμό σε ιατρικές πράξεις πού
δεν είχε ξαναγίνει μετά τους ναζί και χωρίς να νοιώθουν την παραμικρή υποχρέωση
να απολογηθούν γιατί με όλους τους εξαναγκασμούς πού επέβαλαν το αποτέλεσμα
στην καταπολέμηση της αρρώστιας ήταν πενιχρότατο. Και όταν τα δουν πιο σκούρα
τα πράγματα θα καλέσουν για εκλογές εμάς πού δεν ελέγχουμε όχι μόνο τις
κυβερνήσεις και την χώρα μας αλλά ούτε τον χώρο ούτε το σώμα μας. Ποιός μπορεί
να είναι πια ο πατριωτικός χώρος στον οποίον είχαμε ενταχθεί, πώς να υπάρξει
μέσα σε τέτοιες συνθήκες; Ο προβληματισμός έντονος και δυστυχώς μοναχικός.
Μπορεί βέβαια τώρα πού προστέθηκε σε όλα αυτά η εισβολή στην Ουκρανία με όλες
και με όλων των ειδών τις αναταράξεις πού συμβαίνουν στα διεθνή πεδία
ανακατανομής της ισχύος, η επιδημία πέρασε σε δεύτερο και τρίτο επίπεδο της
δημοσιότητας χωρίς βέβαια να έχει καθόλου υποχωρήσει, έγινε και μια χαλάρωση
των υποχρεωτικών μέτρων. Αυτό είναι μόνο προσωρινό. Για όσους/-ες πιστέψαμε πώς
ο ιός είναι βιολογικό όπλο και όχι αρρώστια, ξέρουμε ότι πρόκειται για μια
μορφή πολέμου πού εξαπέλυσαν τα διευθυντήρια του κόσμου ενάντια στον πληθυσμό
της γης. Και οι πόλεμοι στην εποχή της παγκοσμιοποίησης δεν μοιάζουν με τους
παλιούς. Μία από τις βασικές διαφορές τους είναι πώς δεν υπάρχει περίοδος
σύγκρουσης και μετά διαπραγματεύσεις για τη διανομή της λείας. Οι πόλεμοι πια
δεν τελειώνουν ποτέ, μόνο αρχίζουν, εκτός αν γεωπολιτικά μετατεθούν λίγο
παραπέρα ή αν για κάποια διαστήματα καταλαγιάσουν για λίγο. Οι πόλεμοι
μετατρέπονται σε μια «κανονικότητα», μιά νέα οικονομία και πολιτική στήνεται
πάνω στην ύπαρξή τους και γεννιούνται συμφέροντα πού αντιστρατεύονται οποιοδήποτε
τέλος. Και ο βιολογικός πόλεμος με τον ιό θα ξαναβρεθεί σύντομα στο προσκήνιο,
να μην έχουμε καμιά αμφιβολία γι αυτό.
Μέσα σε όλα αυτά, χρειάζεται μια επανεκκίνηση, αυτό είναι το πρώτο βήμα
πιστεύω, μια επανεκκίνηση δικιά μας. Να κάνουμε έναν απολογισμό, να δούμε ποιοι
άνθρωποι μας έχουν απομείνει και πώς μπορούμε να κάνουμε μια αρχή σπάζοντας την
απομόνωση στην οποία μας αυτοί μας σπρώχνουν με όλες τους τις δυνάμεις. Να
δούμε αν μπορούμε και με ποιο τρόπο να ξαναφτιάξουμε
ή να τροποποιήσουμε τους διαλυμένους χώρους λαβαίνοντας υπόψη ότι τις διαιρέσεις πού έφερε ο τρόπος πού
αντιμετωπίστηκε ο κορωνοϊός δεν είναι δυνατόν πια να τις αγνοήσουμε.
Δειλά-δειλά ν’ αρχίσουμε να ψάχνουμε πώς μπορεί να γίνει μια νέα αρχή. Γι αυτό
ξαναγύρισα. Είπα τέλος η παραλυτική φάση του σοκ, να ψάξουμε για ιδέες και
προτάσεις για μια δική μας επανεκκίνηση
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου