ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ ΜΕΡΟΣ Α΄: ΓΕΝΝΑΤΕ ΓΙΑΤΙ ΧΑΝΟΜΑΣΤΕ Ή ΜΗΠΩΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ;

 

 

Τα δημοσιεύματα για το Δημογραφικό κατακλύζουν εδώ και καιρό τον έντυπο, τον ηλεκτρονικό τύπο και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Θα τα συναντήσετε οπωσδήποτε γιατί συχνά καλύπτουν και τα θέματα άμεσης επικαιρότητας. Και εκπομπές γίνονται και Συνέδρια προγραμματίζονται. Θεωρείται και είναι ένα από τα φλέγοντα ζητήματα για την συνέχιση τής ύπαρξης τής χώρας, τής κάθε χώρας δηλαδή αλλά στη δικιά μας φαίνεται ότι το φαινόμενο έχει πάρει εξαιρετικά επικίνδυνες διαστάσεις. Κανείς δεν θα μπορούσε να αμφισβητήσει αυτήν την αλήθεια. Όμως το ζητούμενο δεν είναι να επισημανθεί το πρόβλημα, αυτό έχει ήδη γίνει, αλλά να βρεθούν οι αιτίες και αν μπορεί να γίνει κάτι για την ανατροπή τής κατάστασης.
Γι’ αυτό το τελευταίο θα έλεγα πώς μόνο αν βρεθούν οι αιτίες, και εννοώ ΟΛΕΣ οι αιτίες και όχι μόνο αυτές πού συνήθως αναφέρονται, θα μπορούσε να επιβραδυνθεί η κατάσταση η οποία αρχίζει πια να φαίνεται ως μη αναστρέψιμη. Και να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα κατάματα, με θάρρος και ειλικρίνεια. Εγώ θα επισημάνω μόνο μερικά ζητήματα πού αφορούν την κατάρρευση τού Δημογραφικού και δεν είναι αυτά πού περιγράφονται συνήθως. Γιατί συνήθως γίνεται λόγος για τις λιγότερο σημαντικές αιτίες και αφήνονται έξω από την απαρίθμηση πολλά σημαντικά πού θα μπορούσαν να ρίξουν κάποιο φως στο φαινόμενο. Να κατά τη γνώμη μου ορισμένα απ’ αυτά:

 Πώς να γεννηθούν παιδιά εκεί πού χορεύει ολόγυρα ο θάνατος;
Πρώτα απ’ όλα θα ήθελα να επισημάνω ότι μού φαίνεται περίεργη η γενικευμένη διαβεβαίωση από αναλυτές όλων των αποχρώσεων ότι το Δημογραφικό καταρρέει λόγω των μειωμένων γεννήσεων ώστε κάθε συζήτηση να γίνεται  στη βάση αυτής τής συμφωνίας. Κι αυτό ενώ οι πίνακες τής Στατιστικής Υπηρεσίας καθώς και αρκετά άρθρα των ίδιων των συγγραφέων πού επικεντρώνονται στις μειωμένες γεννήσεις αρχίζουν κάπως έτσι: «Οι θάνατοι ξεπερνούν τις γεννήσεις  κατά…»Το πρόβλημα επομένως έχει δύο σκέλη: οι μειωμένες γεννήσεις και οι αυξημένοι θάνατοι. Γιατί το ξεπερνούμε και το παραβλέπουμε αυτό; Ίσως γιατί δεν παρακολουθούμε  το καθημερινό αστυνομικό δελτίο και τις ανακοινώσεις των νοσοκομείων. Αν το κάναμε θα είχαμε καταρρεύσει από απελπισία. Θάνατοι, θάνατοι, θάνατοι. Τούς συνηθίσαμε μάλλον και δεν δίνουμε και πολύ σημασία. Ένα αρκετά μεγάλο ποσοστό απ’ αυτούς αφορά νεαρά παιδιά και ένα άλλο σημαντικό ποσοστό άτομα μεγαλύτερης ηλικίας αλλά πού δεν πλησίασαν ακόμα το προσδόκιμο ζωής. Σίγουρα, αυτοί οι πρόωροι θάνατοι δεν συμβαίναν παλιότερα σε τέτοιο ποσοστό εκτός από περιπτώσεις πολέμων. Και βέβαια είναι πέρα από κάθε συζήτηση ότι όλοι οι άνθρωποι έχουμε δικαίωμα στη ζωή, μέχρι την τελευταία μέρα πού θα μπορούσαμε να ζήσουμε. Επειδή όμως μιλάμε για Δημογραφικό, πιο ακραία σοκαριστική είναι η περίπτωση των νεαρών ατόμων πού πεθαίνουν μπροστά τα μάτια μας και ούτε στα ψιλά των ειδήσεων πολλές φορές δεν περνάει ο θάνατός τους  και κανείς από τούς αρμόδιους δεν ένοιωσε την ανάγκη να απολογηθεί γι αυτό. Πώς μπορούμε να μιλάμε για Δημογραφικό χωρίς να τούς αναφέρουμε;
Δεν επηρεάζουν το Δημογραφικό οι θάνατοι; Δεν επηρεάζουν τις ίδιες τις γεννήσεις; Και βέβαια ναι. Γιατί κάθε πρόωρα νεκρό παιδί  παίρνει μαζί του και τα αγέννητα παιδιά πού τυχόν θα αποφάσιζε να κάνει. Είναι αυτό πού έχει ονομαστεί «οι κατιούσες γενιές των νεκρών»  Πολλά από τα παιδιά πού σκοτώθηκαν στα Τέμπη για παράδειγμα, μπορεί να ήθελαν να αποκτήσουν δικά τους παιδιά, τώρα όμως δεν μπορούν γιατί έχουν πεθάνει. Ανατριχιαστική είναι η λίστα με τούς νεκρούς των Τεμπών:

1. Γιώργος Μπουρνάζης, 15 ετών

2. Αναστασία Παπαγγελή, 19 ετών

3. Θώμη Πλακιά, 20 ετών

4. Χρύσα Πλακιά, 20 ετών

5. Αναστασία Πλακιά, 20 ετών

6. Αναστάσιος Κουτσόπουλος, 21 ετών

7. Μαρία Θωμαή Ψαροπούλου, 21 ετών

8. Φραντσέσκα Μπέζα, 21 ετών

9. Γιώργος Παπάζογλου, 22 ετών

10. Ελένη Τσίντζα, 22 ετών

11. Ιορδάνης Αδαμάκης, 22 ετών

12. Κλαούντια Λάτα, 22 ετών

13. Αφροδίτη Τσιωμά, 23 ετών

14. Αγάπη Τσακλίδου, 23 ετών

15. Ιφιγένεια Μήτσκα, 23 ετών

16. Άγγελος Τηλκερίδης, 23 ετών

17. Ντένις Ρούτσι, 23 ετών

18. Κυπριανός Παπαϊωάννου, 23 ετών

19. Νικήτας Καραθεόδωρος, 23 ετών

20. Αναστασία Αδαμίδου, 24 ετών

21. Καλλιόπη Πορφυρίδου, 24 ετών

22. Δήμητρα-Ευαγγελία Καπετάνιου, 25 ετων

23. Ελισάβετ Χατζηβασιλείου, 26 ετών

24. Δημήτρης Ασλανίδης, 26 ετών

25. Νίκος Ναλμπάντης, 27 ετών

26. Σωτήρης Καραγεωργίου, 28 ετών

27. Ελπίδα Χούπα, 28 ετών

28. Γιάννης Καρασάββας, 28 ετών

29. Δημήτρης Οικού, 29 ετών

30. Παναγιώτης Χατζηχαραλάμπους, 29 ετών

31. Σοφία-Ελένη Ταχμαζίδου, 32 ετών

32. Δημήτρης Μασσάλης, 32 ετών

33. Βάιος Βλάχος, 34 ετών

34. Αθηνά Κατσάρα 34 ετών

35. Μοχάμεντ Εντρίς, 34 ετών

36. Σπύρος Βούλγαρης, 35 χρονών

37. Ιονέλ Κουλέλα, 35 ετών

38. Λένα Δουρμίκα, 39 ετών

39. Βάγια Μπλέκα, 42 ετών

40. Ιωάννης Βουτσινάς, 48 ετών

41. Ανδρέας Παυλίδης, 49 ετών

42. Μαρία Μουρτζάκη, 51 ετών

43. Βασίλειος-Κυριάκος Κώττας, 52 ετών

44. Βαγγέλης Μπουρνάζης, 54 ετών

45. Βασιλική Χλωρού, 55 ετών

46. Μαρία Εγούτ, 55 ετών

47. Γιάννης Τζοβάρας, 55 ετών

48. Χρυσούλα Κουκαριώτη, 56 ετών

49. Μαρία Μιάρη, 56 ετών

50. Γιώργος Φωτόπουλος, 57 ετών

51. Γιώργος Κουτσούμπας, 59 ετών

52. Παβλίνι Μπόζο, 62 ετών

53. Γιάννης Καριώτης, 63 ετών

54. Γιώργος Κυριακίδης, 67 ετών

55. Ευαγγελία Κουκαριώτη, 63 ετών

56. Σύριος μετανάστης ο οποίος ταυτοποιήθηκε μέσω δείγματος DNA που εστάλη από τον αδελφό του από την Ολλανδία.

57. Εριέττα 23 ετών αγνοείται.
Οι περιπτώσεις των αφύσικων θανάτων δεν αρχίζουν και τελειώνουν βέβαια στα Τέμπη. Το ίδιο δεν ισχύει και για τούς απανθρακωμένους στο Μάτι; Στην Πελοπόννησο πιο πριν, στην Εύβοια, στη Ρόδο και αλλού; Και μιλώ μόνο για την Ελλάδα. Για τούς πνιγμένους στις τόσες καταστροφικές πλημμύρες; Οι μαρτυρίες για ευθύνες είναι πια πολλές και αρκετές από αυτές δικαιώνουν τούς «συνωμοσιολόγους» αλλά χρειάζεται χωριστό άρθρο για να τις αναφέρω. Εδώ ας αρκεστούμε στο εμφανές, ότι οι θάνατοι μειώνουν τον πληθυσμό αλλά και τις γεννήσεις.
Η παρακολούθηση τής καθημερινής ειδησεογραφίας στέλνει ανατριχιαστικά μηνύματα: οι αιφνίδιοι θάνατοι πού δεν αναφέρονται καν όλοι στις ειδήσεις και περιλαμβάνουν και ένα μεγάλο ποσοστό νεαρών παιδιών και μάλιστα από τον αθλητικό χώρο. Ξαφνικά και στα καλά καθούμενα, άνθρωποι όλων των ηλικιών αλλά με εντυπωσιακή παρουσία νεαρών παιδιών, από την εποχή των εμβολίων μέχρι σήμερα-και με εντελώς πρόσφατα περιστατικά, καταρρέουν και δεν προλαβαίνουν να πάνε καν στο νοσοκομείο. Κανείς υπεύθυνος δεν σκέφτηκε να συμπεριλάβει αυτούς τούς θανάτους στα αίτια τής κατάρρευσης τού Δημογραφικού.
 Και τι να πούμε για τα τροχαία; Κάνω έκκληση πραγματικά να ενδιαφερθούμε για το αστυνομικό δελτίο από κεντρικές αλλά και ιστοσελίδες τής επαρχίας απ’ όπου οι ειδήσεις σπάνια φτάνουν στην πρωτεύουσα. Νεκροί κάθε μέρα και πολλά, πολλά νεαρά παιδιά με δίκυκλα. Συχνά δυστυχήματα με πάνω από δύο νεκρούς, συχνά επίσης  χωρίς σύγκρουση οχημάτων, σε άδειους δρόμους Εμένα με έχει εντυπωσιάσει ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζονται αυτές οι ειδήσεις, κόπυ πάστε πού έλεγε και μια ψυχή: «για άγνωστους λόγους ο οδηγός έχασε τον έλεγχο και το όχημα εξετράπη τής πορείας του και…Τα αίτια ερευνώνται κ.λ.π.» Με όλες τις λογικές εξηγήσεις πού παρουσιάζονται, μεθυσμένοι οδηγοί, απρόσεκτοι, πού μιλούν στο κινητό, βλάβη στο όχημα, κακοί δρόμοι κ.λ.π. ο αριθμός αυτών των περιστατικών είναι τέτοιος πού ξεπερνάει τη λογική, χρειάζεται διερεύνηση πού δεν γίνεται, δημιουργεί μια χώρα βουτηγμένη στο πένθος, με τον αφύσικο θάνατο να είναι παρών μέσα σε πολλά σπίτια. Δεν θα αναφερθώ περισσότερο στα τροχαία ούτε στους αιφνίδιους θανάτους γιατί σκοπό αυτού τού κειμένου είναι μόνο να επισημάνει τη σημασία τους για το Δημογραφικό. Υπάρχουν κι άλλοι αφύσικοι θάνατοι αυτοκτονίες, αρρώστιες πού πληθαίνουν και δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν μ΄αυτό το σύστημα υγείας και μ’ αυτήν την οικονομική κατάσταση των ανθρώπων, ζωές πού χάνονται χωρίς λόγο συνέχεια και κάθε μέρα. Εκτός από την άμεση επίδραση στο Δημογραφικό πού έχει ο θάνατος πού μάς περιτριγυρίζει χωρίς να είμαστε σε επίσημη εμπόλεμη κατάσταση, δημιουργεί και μια έλλειψη διάθεσης σε πολλά άτομα για απόκτηση απογόνων. Δεν είναι το ίδιο όπως σε παλιότερα χρόνια, όπου οι απώλειες λόγω πολέμων δημιουργούσαν την αντίθετη διάθεση, να γεννηθούν παιδιά για να αναπληρώσουν τούς νεκρούς και να κρατηθεί ζωντανή η κοινωνία. Γιατί αυτήν την διάθεση την δημιουργούσαν οι στόχοι και τα πιστεύω των κοινωνιών και των ίδιων των πολέμων. Οι άνθρωποι, στην πλειοψηφία τους τότε, όταν πέθαιναν πριν τής ώρας τους, ήταν για έναν σκοπό κι αυτός ο σκοπός ζητούσε να γεννηθούν παιδιά για να τον υπηρετήσουν. Σήμερα οι παράλογοι, ακατανόητοι και αφύσικοι θάνατοι τής εποχής μας καθώς και η έλλειψη οραμάτων δημιουργούν σε πολύ κόσμο ένα συναίσθημα παραίτησης και από την επιθυμία διαιώνισης τής ζωής.
         (ακολουθεί το δεύτερο μέρος)