ΜΕΡΟΣ Γ΄ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ: ΕΝΑΣ ΣΤΟΧΟΣ ΓΙΑ ΣΗΜΕΡΑ

 

Πιστεύω ότι η αρχή τής πολυαναμενόμενης δράσης θα μπορούσε να γίνει σε δύο επίπεδα.—Το πρώτο: να επιλεγεί ένας κεντρικός στόχος πού να γίνει αντικείμενο μιάς επίμονης καμπάνιας (σ΄αυτήν τη φάση, μετά αν έχει πάρει διαστάσεις θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί το ενδχόμενο για κάτι περισσότερο). Να χρησιμοποιηθούν όλα τα δυνατά μέσα, αφίσσες, προκηρύξεις, τρικ, ομιλίες, βίντεο, πανό, ενημερωτικές εκδηλώσεις, άρθρα, συζητήσεις, παρεμβάσεις σε δημόσιους χώρους, σε εκπομπές κ.λ.π., προπαντός καταγγελίες για τι σχετικές κυβερνητικές ενέργειες και ό,τι άλλο θα μπορούσαμε να σκεφτούμε ώστε να κάνουμε το θέμα κεντρικό στη δημοσιότητα. Ποιο είναι το θέμα; Δημοκρατική Επανάσταση, μια ιδέα πού άκουσα στο Συνέδριο και θεωρώ ότι είναι η πιο κατάλληλη για να γίνει κεντρικό θέμα μας από τη μια μεριά λόγω των διαστάσεων πού έχει πάρει η διολίσθηση σε μια καθαρή δικτατορία με κοινοβουλευτικό μανδύα τόσο στην Ελλάδα όσο και έξω απ’ αυτήν, και από την άλλη γιατί ταιριάζει πιό πολύ σ’ αυτό πού είμαστε εμείς σήμερα, τουλάχιστον στην πρώτη φάση της, και μπορούμε να ανταποκριθούμε.
Ο καταποντισμός τής Δημοκρατίας δεν είναι κάτι προσωρινό, ούτε θα τελειώσει κι αν αλλάξει η κυβέρνηση αν και ο πρωθυπουργός μας έχει ιδιαίτερη κλίση στην διαχείριση ενός ολοκληρωτικού καθεστώτος σαν γλύφτης των ισχυρών και τύραννος των αδύναμων πού είναι. Είναι ο ρόλος πια πού έχει ανατεθεί στα εθνικά κράτη μέσα στα πλαίσια τής πορείας προς την Παγκοσμιοποίηση. Δεν θα καταργηθούν εντελώς όπως νομίζαμε παλιότερα αλλά, αφού απαλλαγούν βαθμιαία από όλες τις ουσιαστικές λειτουργίες τους οι οποίες θα μεταφέρονται μία-μία σε διεθνείς οργανισμούς, όπως και γίνεται, θα τούς απομείνει ο ρόλος τής αστυνόμευσης, να κρατάνε δηλαδή με τον βούρδουλα σε πειθαρχία την «πλέμπα» αν πάει να διαμαρτυρηθεί για την επιβολή τής παγκόσμιας ατζέντας, να εισπράττουν βέβαια απ’ αυτήν όσο μπορούν περισσότερα, και να αγοράζουν όπλα για να μην μένουν παραπονεμένοι οι κοσμοπολίτες έμποροι. Είναι ο άχαρος ρόλος πού δεν θέλουν να παίξουν τα ίδια τα Διευθυντήρια και πρωθυπουργοί σαν τον δικό μας έχουν αναλάβει με μεγάλη προθυμία. Ο ρόλος αυτός δεν μπορεί να εκπληρωθεί αν δεν κρατάν πραγματικά τον βούρδουλα και αν δεν κρατάν τις μάζες μακρυά από οποιαδήποτε λήψη των αποφάσεων περιφρονώντας στο έπακρο την κοινή γνώμη ή μάλλον κατασκευάζοντας με την προπαγάνδα μια «κοινή γνώμη» πού δεν θα εκπορεύεται από κάτω προς τα ανώτερα κλιμάκια αλλά αντίθετα, θα ετοιμάζεται από πάνω για να επιβληθεί προς τα κάτω και αλλοίμονο σε όποιους επιμένουν να κάνουν φανερό ότι αυτή δεν είναι η δικιά τους η φωνή. Αυτό κάνει το θέμα τής Δημοκρατίας ένα κεντρικό θέμα για όλη τη λειτουργία τής κοινωνίας και έτσι νομίζω πρέπει να γίνει και για μάς.
Έπειτα, η ολική κατάργηση τής Δημοκρατίας είναι ένας από τούς παράγοντες πού κρατούν το λαό σε παθητική κατάσταση, γιατί δεν έχει γίνει συνειδητή και περνάει σαν κανονικότητα. Μια συνεχής καταγγελία θα μπορούσε να ανατρέψει αυτήν την κατάσταση  και ειδικά όταν γίνεται πάνω στις συγκεκριμένες εκδηλώσεις τού κυβερνητικού αυταρχισμού. ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, είναι αυτό πού χρειάζεται να λέμε και να τεκμηριώνουμε σε κάθε περίσταση. Και να την διεκδικούμε συνέχεια. Να σταματήσει η αυταπάτη ότι επειδή υπάρχει κοινοβούλιο υπάρχει και Δημοκρατία. Και να πάψουν οι μάζες να κρατούνται σε μια βρεφοποιημένη κατάσταση, σαν νήπια πού τρέμουν και φοβούνται μπροστά στον αυταρχικό πατέρα τού οποίου δεν συζητούνται καθόλου οι προσταγές του.
Αν προχωρούσε αυτό θα έμπαινε θέμα το πώς να την αποκτήσουμε και ίσως τότε να ξαναπηγαίναμε Πλατεία με περισσότερα εφόδια για να στήσουμε ξανά μια μονιμότερη Πνύκα. Όμως και η πρώτη φάση, αυτή τής καταγγελίας  θα είναι κάτι σημαντικό αν πετύχει και είναι τέτοια η δουλειά πού θα μπορούσε να ενεργοποιήσει όλον τον κόσμο πού ενδιαφέρεται να κάνει κάτι σαν πράξη αντίστασης.
Βέβαια τα θέματα στα οποία θα χρειαζόταν μια παρέμβαση και πράξη αντίστασης δεν είναι ένα αλλά πολλά και πληθαίνουν συνέχεια όσο συνεχίζουν να πέφτουν επάνω μας οι πέτρες με τα σχέδια των Διευθυντηρίων για τη μεταβολή τού κόσμου σε μια κόλαση. Εγώ προτείνω την επιλογή τού θέματος τής Δημοκρατίας σαν κεντρικό άξονα για την αρχή μιάς αντίστασης γιατί, εκτός από την σπουδαιότητά του, είναι και ένα θέμα πού υπεισέρχεται και μέσα σε όλα τα υπόλοιπα. Κάθε ένα από τα προβλήματα πού μάς φορτώνουν δεν θα υπήρχε αν είχαμε πραγματικά Δημοκρατία και θα μπορούσαμε κι εμείς να είχαμε φωνή. Επίσης τις απαγορεύσεις πού έχουν επιβάλει θα τις βρούμε μπροστά μας αν επιχειρήσουμε πράξεις αντίστασης γιατί όλα πια απαγορεύονται.
Όμως θα μπορούσε να υπάρχει και ένας δεύτερος κύκλος εκτός από τον κεντρικό γύρω από τον άξονα Δημοκρατία αν το θελήσουμε. Αν υπάρχουν άτομα πού θα ήθελαν κάτι να κάνουν για κάποιο άλλο από τα πολλά ζητήματα : οικονομική εξαθλίωση, πόλεμοι, παγκοσμιοποίηση, εθνικά θέματα, Κύπρος, παραγωγικό μοντέλο, πολιτικά σκάνδαλα, τεχνολογία και ρομποτική, ποιος είναι ο εχθρός, ποιοι είμαστε εμείς, woke ιδεολογία, Ευρωπαϊκή Ένωση, και ένα σωρό άλλα, θα μπορούσαν να δημιουργηθούν ομάδες με ενδιαφέρον για ένα θέμα, πού να αναλάβουν να εξετάσουν το θέμα να προχωρήσουν σε κάποιο συλλογικό κείμενο ή βίντεο επειδή δεν «το έχουν» όλοι με το γράψιμο και να διαμορφώσουν προτάσεις για το τι θα μπορούσε να γίνει με το συγκεκριμένο θέμα. Να υπάρχουν και συνελεύσεις όπου οι ομάδες να ενημερώνουν για την δουλειά τους.
Και βέβαια υπάρχουν δουλειές πού γίνονται ήδη και αποτελούν κι αυτές παρέμβαση και δεν πρέπει να υποτιμηθούν : η πολύ αξιόλογη εφημερίδα πού κυκλοφορεί, οι εκδηλώσεις, ομιλίες και συνεντεύξεις πού δεν πρέπει καθόλου κατά τη γνώμη μου να σταματήσουν γιατί βοηθούν στην καλλίτερη κατανόηση τού κόσμου.
Αυτά από τη μεριά μου σαν απάντηση στο ερώτημα τι να κάνουμε.