ΜΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΑ…

 

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΕΧΕΙ ΠΕΣΕΙ. Η Ελλάδα είναι χωρίς κυβέρνηση τώρα πια το ξέρουν, δεν μπορούν να κρύψουν ότι το ξέρουν αλλά δεν θέλουν να το ομολογήσουν αυτοί πού παριστάνουν τούς κυβερνώντες παρόλο ότι οι τελευταίες αντιδράσεις τους μοιάζουν όλο και περισσότερο με ομολογία. Γιατί καμιά κυβέρνηση δεν μπορεί να υπάρχει όταν έχει όλον τον κόσμο στούς δρόμους να διαδηλώνουν εναντίον της και με πολύ βαριές κατηγορίες. Μέσα σε τέτοιες συνθήκες και μπροστά σε τέτοια πανεθνική εναντίωση μια κυβέρνηση δεν μπορεί να πάρει καμιά σοβαρή απόφαση. Μιλώ βέβαια για καθεστώτα πού υποτίθεται ότι επικαλούνται τη λαϊκή βούληση για τη νομιμοποίησή τους (κι αυτή δε φαίνεται από αμφίβολης γνησιότητας δημοσκοπήσεις). Ακόμη και οι ανοικτές δικτατορίες δεν μπορούν να κρατηθούν για πολύ καιρό αν δε έχουν καταφέρει να επιβάλουν την καταδυνάστευση τού λαού τους μετατρέποντάς την σε μια κανονικότητα αποδεκτή λόγω τής συνήθειας. Και από την δικιά μας χούντα έχουμε τη μνήμη  (όσοι την έχουμε) πού  είχε ήδη πέσει και για ποιούς λόγους κρατήθηκε (την κράτησαν οι Αμερικάνοι) ξεκρέμαστη για ένα διάστημα γιατί υπήρχαν τότε σοβαροί λόγοι: να τελειώσει μια «δουλίτσα», την παράδοση τής Κύπρου και κρατήθηκε με νύχια και με δόντια μέχρι τον πρώτο Αττίλα ούτε τον δεύτερο δεν μπορούσε να περιμένει.

Η απίστευτη έκταση πού πήραν οι εκδηλώσεις διαμαρτυρίας σήμερα για την κυβερνητική συγκάλυψη τού εγκλήματος των Τεμπών πού έχει τις διαστάσεις συνενοχής έχει ήδη φτάσει σε εντελώς απρόσμενο επίπεδο με δήλωση συμμετοχής στις συγκεντρώσεις τής 28/2 και τής τελευταίας γωνιάς τής Ελλάδας αλλά και τής ομογένειας στο εξωτερικό, με συμμετοχή στην απεργία πού συνοδεύει την συγκέντρωση και πού νομίζαμε πολύ δύσκολο να γίνει αλλά η πραγματικότητα να έχει ξεπεράσει την φαντασία μας και  έχει φτάσει μέχρι απίθανους κλάδους και χώρους, υπόψη ότι δεν πρόκειται για απεργία με οικονομικά αιτήματα αλλά γι αυτό πού έλεγε η Ρόζα Λούξεμπουργκ «γενική πολιτική απεργία». Στην εποχή της αυτό σήμαινε μια νέου τύπου (για τότε) επανάσταση κι έτσι όπως προχωρούν τα πράγματα μπορεί αυτό να σημάνει και για σήμερα. Όλοι οι πολίτες αυτού τού τόπου με στοιχειώδη ενσυναίσθηση σπεύδουν να δηλώσουν με κάποιο τρόπο ότι συμμετέχουν στην οργή και στην εξέγερση ακόμα και πολλά μέλη και ψηφοφόροι τής Ν.Δ. Όχι, καμιά κυβέρνηση δεν μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει κάτω από τέτοιες συνθήκες εκτός αν παρατείνει για λίγο την παρουσία της με μετατροπή της σε ανοιχτή δικτατορία.  Σα να υπονοούσε κάτι τέτοιο ο πρωθυπουργεύων όταν πρόσφατα στο the Thessaloniki summit είπε, επιμένοντας στην καραμέλα ότι την αναταραχή την προκαλεί η αντιπολίτευση για να επωφεληθεί :  «αυτό δεν είναι πόλωση αλλά μια χυδαία τοξικότητα. Να βουλιάξει στον βούρκο η πολιτική ζωή και να υπάρξει αποσταθεροποίηση. Αυτό που συμβαίνει ξεπερνά κάθε όριο. Αρκετά πια με αυτήν την αθλιότητα. Πρέπει να σταματήσουν, δεν γίνεται να συνεχίσουμε με αυτό το κλίμα». Το «δεν γίνεται να συνεχίσουμε με αυτό το κλίμα είναι πού μετράει». Θα ξέρει όμως φαντάζομαι ότι οι προηγούμενοι καθαροί δικτάτορες πήγαν φυλακή. Και θα ξέρει επίσης ότι η ενοχοποίηση τής αντιπολίτευσης για τον ξεσηκωμό είναι στοιχείο τής δικής του προπαγάνδας για να μην ομολογήσει ότι όλος ο λαός είναι στο πόδι και ο ίδιος με το κόμμα του έχει χάσει κάθε νομιμοποίηση να κυβερνά. Όπως και γνωρίζει καλά ότι μόνο χάρη στην ουσιαστική ανυπαρξία τής αντιπολίτευσης ο ξεσηκωμένος λαός δεν έχει πεισθεί να βάλει θέμα ανατροπής τής κυβέρνησής του. Το ξέρει αφού ο ίδιος και οι δικοί του άνθρωποι έχουν εγκαταλείψει το αφήγημα τής «κυβέρνησης των αρίστων»   για να πάνε στην «αποσταθεροποίηση» και «μετά από μένα το χάος».
Η κυβέρνηση και ο καπετάνιος της βρίσκονται σε πανικό και χρησιμοποιούν όπως μπορούν την επιστημονικά μελετημένη προπαγάνδα τους για να πετύχουν κάποια ειρήνευση,  και όχι να δόσουν απάντηση συγκεκριμένη στα στοιχεία τα οποία έχουν παραθέσει οι πραγματογνώμονες και η κοινή λογική πού κρίνει αυτά τα στοιχεία όπως μπορεί καθώς και για τα τροχαία πού εξαφάνισαν κάποιους μάρτυρες. Δοκιμάζουν τη μια μέθοδο μετά την άλλη και το ένα κόλπο μετά το άλλο μήπως καταλαγιάσουν την οργή. Μερικά δείγματα:
Μητσοτάκης : «έχω ένα χρέος σήμερα. Η πρώτη μου ευθύνη είναι να κρατήσω σταθερό το σκάφος της πατρίδας μας, εν μέσω αυτών των εξαιρετικά ταραγμένων καιρών. Αυτή τη δέσμευση ανέλαβα και την φέρω εις πέρας». (μια δέσμευση, από πού δεν ξέρουμε, πού δεν εμπεριέχει λέξη για Δικαιοσύνη και τιμωρία των υπευθύνων τού εγκλήματος» αλλά για σταθερότητα τού «σκάφους»)
Βορίδης:  «Μικρό ζήτημα τα Τέμπη σε σχέση με όσα γίνονται στον πλανήτη»
Άδωνης: «Είναι δυνατόν να μην υπάρχει άλλο θέμα πού να αφορά την Ελλάδα;» (ο πρώτος διδάξας, είχε δηλώσει πριν από αρκετό καιρό ότι ο κόσμος δεν ασχολείται πια με τα Τέμπη)
Άδωνης: «Όποιος πάει στα συλλαλητήρια για τα Τέμπη στηρίζει Κωνσταντοπούλου»
Άδωνης : «Αν πέσει ο Μητσοτάκης θα πεινάσετε, θα διαλυθεί η Ελλάδα»
Ευγενία Μανωλίδου : Επανέλαβε στον ΣΚΑΙ εντελώς πρόσφατα (το είχε πει και παλιότερα είναι αλήθεια) σε κοινή συνέντευξή της με τον σύζυγό της ότι θέλει να φύγει μόνιμα  μαζί με τον Άδωνη για την Αμερική για να εργαστεί εκεί. (δεν αναφέρομαι προς το παρόν για την επίσκεψη τού πρωθυπουργού μας στην Αμερική, μπορεί να πήγε σε γιατρό, μπορεί επί τη ευκαιρία να επισκέφθηκε και κανέναν πρωθυπουργολόγο δεν ξέρουμε ακόμα).

Όλες αυτές οι δηλώσεις ανακατεμένες με έναν σωρό από χυδαιότατες εκφράσεις για τις οποίες έχουν επιστρατευθεί και τα τρολ (γιατί ακόμα κι αυτοί καταλαβαίνουν καμιά φορά την χοντράδα και προσπαθούν να αποφύγουν να την χρεωθούν οι ίδιοι)για τούς πρωταγωνιστές τής υπόθεσης για τα προσωπικά τους , για τις επαγγελματικές τους ικανότητες, για τις υποτιθέμενες κομματικές τους επιρροές. Εκφράσεις πού απευθύνονται σε άτομα θεωρούμενα κατωτάτου επιπέδου οι οποίες όχι μόνο δεν έχουν το αποτέλεσμα πού επιδιώκουν αλλά μεγαλώνουν την οργή. Και, παράλληλα, με σπόντες-απειλές ότι θα γίνουν έκτροπα για τρομοκράτηση και μείωση τής προσέλευσης. Ούτε αυτά πιάνουν.
Με τη βεβαιότητα ότι η κυβέρνηση έχει πια ολοκληρωτικά απονομιμοποιηθεί και μένει να το δηλώσει καθαρά μπαίνει το ερώτημα γιατί δεν το κάνει.
Το πρώτο πού θα σκεφτεί ο περισσότερος κόσμος είναι ο χαρακτήρας τού πρωθυπουργού, η αλαζονεία του, η αδυναμία του να δηλώσει ότι απέτυχε ούτε καν να το παραδεχτεί ο ίδιος στον εαυτό του. Αυτό είναι γεγονός αλλά αποτελεί κατά τη γνώμη μου ένα πολύ μικρό μέρος τής πραγματικής αιτίας. Γιατί, ενώ ο πρωθυπουργός μας έχει σε υπερβολική εκτίμηση τον εαυτό του και προσκόλληση στα προσωπικά του συμφέροντα και παράλληλα απόλυτη περιφρόνηση στη μάζα πού υποτίθεται ότι εκπροσωπεί και είναι αρκετά αδίστακτος ώστε να επιδιώξει την συντριβή της, υπάρχει κάπου όπου είναι δουλικά υποταγμένος , δηλαδή στους απ’έξω προϊσταμένους του και μάλιστα στους ισχυρότερους απ’ αυτούς. Σ’ αυτούς δεν θα τολμούσε να φέρει καμιά αντίρρηση  αν έπαιρνε σύσταση να αποχωρήσει. Δεν ξέρω όμως καθόλου τι σύσταση θα πάρει, όχι γιατί όλοι τον συμπαθούν αλλά υπάρχουν λόγοι δισταγμού. Και είναι παρόμοιοι με τούς λόγους πού κρατούσαν την Χούντα σ’ εκείνα τα παλιά χρόνια ενώ είχε ήδη πέσει. Έχει κι αυτός κάποιες «δουλίτσες» να τελειώσει και μπορεί να κριθεί ότι είναι ο πιο κατάλληλος να το κάνει. Δηλαδή τον διαμελισμό τού Αιγαίου, την πλήρη εγκατάλειψη τής Κύπρου, τον ψηφιακό αριθμό για έλεγχο των πολιτών και μερικές άλλες ακόμα.
Το τοπίο είναι πολύ θολό κι εμείς πρέπει να προχωρήσουμε μέσα στην ομίχλη. Αν το πιστέψουμε και δεν κάνουμε πίσω, θα το βρούμε το φως αν πάρουμε δύναμη από το γεγονός ότι από την αντίδρασή μας ξεπήδησε ένα κίνημα πού δεν το περιμέναμε. Και δεν μπορούμε παρά να συνεχίσουμε προς την ίδια κατεύθυνση. Τώρα πια το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω.