«ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΜΕΝ ΚΑΙ ΔΙΑΤΑΣΣΟΜΕΝ» ΞΑΝΑΡΘΕ, ΞΑΝΑΚΟΥΣΤΗΚΕ ΚΑΙ ΗΤΑΝ ΒΡΟΝΤΕΡΟ

Ήταν η φράση πού ακούγαμε από το ραδιόφωνο την εποχή τής Χούντας στις ειδήσεις όταν ανακοινώνονταν κάποιος νέος νόμος ή κάποια νέα απαγόρευση. Λεγόταν μάλιστα με βροντερή και αυταρχική φωνή σα να έστελναν ένα μήνυμα: «διατάσσομεν, ακούτε; Μην τολμήσετε να μην υπακούσετε, αφού το αποφασίσαμε εμείς». Νομίζαμε ότι δεν θα το ξανακούσουμε αλλά γελαστήκαμε. Εντάξει, δεν το είπαν ακριβώς όπως το λέγαν τότε, ποντάροντας στο ότι εμείς η πλέμπα δεν αναγνωρίζουμε λέξεις και καταστάσεις αν δεν είναι ακριβώς όπως περάσαν στην ιστορία : οι ναζί πρέπει να φορούν τις στολές τής Βέρμαχτ, οι δικτατορίες πρέπει να γεμίσουν τούς δρόμους με τανκς, η αρπαγή των περιουσιών πρέπει να λέγεται αρπαγή ή ληστεία αλλιώς δεν αναγνωρίζονται. Το ξέρει αυτό καλά αυτός πού παριστάνει τον πρωθυπουργό μας και έτσι δεν είπε «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» αλλά αυτό πού αποφάσισε το σερβίρισε σαν «προεδρικό διάταγμα», είναι πιο κομψό, πώς να το κάνουμε. Ένα προεδρικό διάταγμα-έκτρωμα το οποίο καταργεί όλες τις  σχετικές διατάξεις-νόμους των προηγούμενων προεδρικών διαταγμάτων-Νόμων και το οποίο υποβλήθηκε, ψηφίστηκε, εγκρίθηκε από το ΣτΕ και κυκλοφόρησε σε ΦΕΚ σε λιγότερο από μια βδομάδα!!! Και όπως γράφηκε, οι βουλευτές δεν ήξεραν τίποτα γι αυτό (φυσικά κάποιοι θα ήξεραν αλλά πολύ λίγοι), αφού σαν προεδρικό διάταγμα δεν πέρασε ποτέ από τη Βουλή, μόνο ο πρωθυπουργός γνώριζε. Φυσικά, και να γνώριζαν δεν θα άλλαζε σε τίποτα το αποτέλεσμα, όλοι εκεί στη Βουλή έχουν εμπεδώσει ότι συμμετέχουν  σε ένα καθεστώς εκλόγιμης μοναρχίας και δεν τούς παίρνει να ενοχλούν τον μονάρχη αν δεν θέλουν να βεθούν έξω από το μαντρί όπου βρίσκονται και τα δικά τους προνόμια.
Μιλώ βέβαια για το Π.Δ. 194/2025 το οποίο αποτελεί επίθεση και βάρβαρη αρπαγή τής μικρής ιδιοκτησίας  από την ύπαιθρο και από τα νησιά. Το Π.Δ. αυτό ορίζει ότι σε οικισμούς με πληθυσμό κάτω των 2000 κατοίκων πού είναι περίπου 10000 στην Ελλάδα και ουσιαστικά αποτελούν ένα μεγάλο μέρος τής υπαίθρου και όλων σχεδόν των μικρών νησιών μειώνονται δραστικά τα όρια των οικισμών με αποτέλεσμα πάρα πολλές ιδιοκτησίες κάτω από 2 στρέμματα, πού ήταν «άρτιες και οικοδομήσιμες» να βρεθούν εκτός σχεδίου και να μην είναι πια οικοδομήσιμες, δηλαδή χάνουν την αξία τους και θεωρούνται στο εξής αγροτεμάχια Και μάλιστα χωρίς να ληφθεί καθόλου υπόψιν ότι οι ιδιοκτήτες πλήρωναν επί χρόνια φόρους και ΕΝΦΙΑ ενώ κάποιοι χρησιμοποιούσαν αυτήν την ιδιοκτησία σαν εγγύηση για να παίρνουν δάνεια τα οποία τώρα δεν θα μπορούν να αποπληρώσουν με ότι αυτό συνεπάγεται. Πρόκειται εμφανώς για μικροϊδιοκτήτες οι οποίοι δεν πρόλαβαν να έχουν χτίσει στα οικόπεδά τους (όσοι πρόλαβαν δεν στοχοποιούνται προς το παρόν) για τούς οποίους ο γεν. γραμματέας τού Υπουργείου Περιβάλλοντος λέει: «αρκετοί απ’ αυτούς θα έχουν την ατυχία να μην μπορούν να χτίσουν καθόλου» Τι να κάνουμε δηλαδή, ατυχήσατε. Και οι άτυχοι πού δυστυχώς ατύχησαν είναι οι περισσότεροι.

ΜΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΑ…

 

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΕΧΕΙ ΠΕΣΕΙ. Η Ελλάδα είναι χωρίς κυβέρνηση τώρα πια το ξέρουν, δεν μπορούν να κρύψουν ότι το ξέρουν αλλά δεν θέλουν να το ομολογήσουν αυτοί πού παριστάνουν τούς κυβερνώντες παρόλο ότι οι τελευταίες αντιδράσεις τους μοιάζουν όλο και περισσότερο με ομολογία. Γιατί καμιά κυβέρνηση δεν μπορεί να υπάρχει όταν έχει όλον τον κόσμο στούς δρόμους να διαδηλώνουν εναντίον της και με πολύ βαριές κατηγορίες. Μέσα σε τέτοιες συνθήκες και μπροστά σε τέτοια πανεθνική εναντίωση μια κυβέρνηση δεν μπορεί να πάρει καμιά σοβαρή απόφαση. Μιλώ βέβαια για καθεστώτα πού υποτίθεται ότι επικαλούνται τη λαϊκή βούληση για τη νομιμοποίησή τους (κι αυτή δε φαίνεται από αμφίβολης γνησιότητας δημοσκοπήσεις). Ακόμη και οι ανοικτές δικτατορίες δεν μπορούν να κρατηθούν για πολύ καιρό αν δε έχουν καταφέρει να επιβάλουν την καταδυνάστευση τού λαού τους μετατρέποντάς την σε μια κανονικότητα αποδεκτή λόγω τής συνήθειας. Και από την δικιά μας χούντα έχουμε τη μνήμη  (όσοι την έχουμε) πού  είχε ήδη πέσει και για ποιούς λόγους κρατήθηκε (την κράτησαν οι Αμερικάνοι) ξεκρέμαστη για ένα διάστημα γιατί υπήρχαν τότε σοβαροί λόγοι: να τελειώσει μια «δουλίτσα», την παράδοση τής Κύπρου και κρατήθηκε με νύχια και με δόντια μέχρι τον πρώτο Αττίλα ούτε τον δεύτερο δεν μπορούσε να περιμένει.

ΜΕΡΟΣ Γ΄ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ: ΕΝΑΣ ΣΤΟΧΟΣ ΓΙΑ ΣΗΜΕΡΑ

 

Πιστεύω ότι η αρχή τής πολυαναμενόμενης δράσης θα μπορούσε να γίνει σε δύο επίπεδα.—Το πρώτο: να επιλεγεί ένας κεντρικός στόχος πού να γίνει αντικείμενο μιάς επίμονης καμπάνιας (σ΄αυτήν τη φάση, μετά αν έχει πάρει διαστάσεις θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί το ενδχόμενο για κάτι περισσότερο). Να χρησιμοποιηθούν όλα τα δυνατά μέσα, αφίσσες, προκηρύξεις, τρικ, ομιλίες, βίντεο, πανό, ενημερωτικές εκδηλώσεις, άρθρα, συζητήσεις, παρεμβάσεις σε δημόσιους χώρους, σε εκπομπές κ.λ.π., προπαντός καταγγελίες για τι σχετικές κυβερνητικές ενέργειες και ό,τι άλλο θα μπορούσαμε να σκεφτούμε ώστε να κάνουμε το θέμα κεντρικό στη δημοσιότητα. Ποιο είναι το θέμα; Δημοκρατική Επανάσταση, μια ιδέα πού άκουσα στο Συνέδριο και θεωρώ ότι είναι η πιο κατάλληλη για να γίνει κεντρικό θέμα μας από τη μια μεριά λόγω των διαστάσεων πού έχει πάρει η διολίσθηση σε μια καθαρή δικτατορία με κοινοβουλευτικό μανδύα τόσο στην Ελλάδα όσο και έξω απ’ αυτήν, και από την άλλη γιατί ταιριάζει πιό πολύ σ’ αυτό πού είμαστε εμείς σήμερα, τουλάχιστον στην πρώτη φάση της, και μπορούμε να ανταποκριθούμε.
Ο καταποντισμός τής Δημοκρατίας δεν είναι κάτι προσωρινό, ούτε θα τελειώσει κι αν αλλάξει η κυβέρνηση αν και ο πρωθυπουργός μας έχει ιδιαίτερη κλίση στην διαχείριση ενός ολοκληρωτικού καθεστώτος σαν γλύφτης των ισχυρών και τύραννος των αδύναμων πού είναι. Είναι ο ρόλος πια πού έχει ανατεθεί στα εθνικά κράτη μέσα στα πλαίσια τής πορείας προς την Παγκοσμιοποίηση. Δεν θα καταργηθούν εντελώς όπως νομίζαμε παλιότερα αλλά, αφού απαλλαγούν βαθμιαία από όλες τις ουσιαστικές λειτουργίες τους οι οποίες θα μεταφέρονται μία-μία σε διεθνείς οργανισμούς, όπως και γίνεται, θα τούς απομείνει ο ρόλος τής αστυνόμευσης, να κρατάνε δηλαδή με τον βούρδουλα σε πειθαρχία την «πλέμπα» αν πάει να διαμαρτυρηθεί για την επιβολή τής παγκόσμιας ατζέντας, να εισπράττουν βέβαια απ’ αυτήν όσο μπορούν περισσότερα, και να αγοράζουν όπλα για να μην μένουν παραπονεμένοι οι κοσμοπολίτες έμποροι. Είναι ο άχαρος ρόλος πού δεν θέλουν να παίξουν τα ίδια τα Διευθυντήρια και πρωθυπουργοί σαν τον δικό μας έχουν αναλάβει με μεγάλη προθυμία. Ο ρόλος αυτός δεν μπορεί να εκπληρωθεί αν δεν κρατάν πραγματικά τον βούρδουλα και αν δεν κρατάν τις μάζες μακρυά από οποιαδήποτε λήψη των αποφάσεων περιφρονώντας στο έπακρο την κοινή γνώμη ή μάλλον κατασκευάζοντας με την προπαγάνδα μια «κοινή γνώμη» πού δεν θα εκπορεύεται από κάτω προς τα ανώτερα κλιμάκια αλλά αντίθετα, θα ετοιμάζεται από πάνω για να επιβληθεί προς τα κάτω και αλλοίμονο σε όποιους επιμένουν να κάνουν φανερό ότι αυτή δεν είναι η δικιά τους η φωνή. Αυτό κάνει το θέμα τής Δημοκρατίας ένα κεντρικό θέμα για όλη τη λειτουργία τής κοινωνίας και έτσι νομίζω πρέπει να γίνει και για μάς.
Έπειτα, η ολική κατάργηση τής Δημοκρατίας είναι ένας από τούς παράγοντες πού κρατούν το λαό σε παθητική κατάσταση, γιατί δεν έχει γίνει συνειδητή και περνάει σαν κανονικότητα. Μια συνεχής καταγγελία θα μπορούσε να ανατρέψει αυτήν την κατάσταση  και ειδικά όταν γίνεται πάνω στις συγκεκριμένες εκδηλώσεις τού κυβερνητικού αυταρχισμού. ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, είναι αυτό πού χρειάζεται να λέμε και να τεκμηριώνουμε σε κάθε περίσταση. Και να την διεκδικούμε συνέχεια. Να σταματήσει η αυταπάτη ότι επειδή υπάρχει κοινοβούλιο υπάρχει και Δημοκρατία. Και να πάψουν οι μάζες να κρατούνται σε μια βρεφοποιημένη κατάσταση, σαν νήπια πού τρέμουν και φοβούνται μπροστά στον αυταρχικό πατέρα τού οποίου δεν συζητούνται καθόλου οι προσταγές του.
Αν προχωρούσε αυτό θα έμπαινε θέμα το πώς να την αποκτήσουμε και ίσως τότε να ξαναπηγαίναμε Πλατεία με περισσότερα εφόδια για να στήσουμε ξανά μια μονιμότερη Πνύκα. Όμως και η πρώτη φάση, αυτή τής καταγγελίας  θα είναι κάτι σημαντικό αν πετύχει και είναι τέτοια η δουλειά πού θα μπορούσε να ενεργοποιήσει όλον τον κόσμο πού ενδιαφέρεται να κάνει κάτι σαν πράξη αντίστασης.
Βέβαια τα θέματα στα οποία θα χρειαζόταν μια παρέμβαση και πράξη αντίστασης δεν είναι ένα αλλά πολλά και πληθαίνουν συνέχεια όσο συνεχίζουν να πέφτουν επάνω μας οι πέτρες με τα σχέδια των Διευθυντηρίων για τη μεταβολή τού κόσμου σε μια κόλαση. Εγώ προτείνω την επιλογή τού θέματος τής Δημοκρατίας σαν κεντρικό άξονα για την αρχή μιάς αντίστασης γιατί, εκτός από την σπουδαιότητά του, είναι και ένα θέμα πού υπεισέρχεται και μέσα σε όλα τα υπόλοιπα. Κάθε ένα από τα προβλήματα πού μάς φορτώνουν δεν θα υπήρχε αν είχαμε πραγματικά Δημοκρατία και θα μπορούσαμε κι εμείς να είχαμε φωνή. Επίσης τις απαγορεύσεις πού έχουν επιβάλει θα τις βρούμε μπροστά μας αν επιχειρήσουμε πράξεις αντίστασης γιατί όλα πια απαγορεύονται.
Όμως θα μπορούσε να υπάρχει και ένας δεύτερος κύκλος εκτός από τον κεντρικό γύρω από τον άξονα Δημοκρατία αν το θελήσουμε. Αν υπάρχουν άτομα πού θα ήθελαν κάτι να κάνουν για κάποιο άλλο από τα πολλά ζητήματα : οικονομική εξαθλίωση, πόλεμοι, παγκοσμιοποίηση, εθνικά θέματα, Κύπρος, παραγωγικό μοντέλο, πολιτικά σκάνδαλα, τεχνολογία και ρομποτική, ποιος είναι ο εχθρός, ποιοι είμαστε εμείς, woke ιδεολογία, Ευρωπαϊκή Ένωση, και ένα σωρό άλλα, θα μπορούσαν να δημιουργηθούν ομάδες με ενδιαφέρον για ένα θέμα, πού να αναλάβουν να εξετάσουν το θέμα να προχωρήσουν σε κάποιο συλλογικό κείμενο ή βίντεο επειδή δεν «το έχουν» όλοι με το γράψιμο και να διαμορφώσουν προτάσεις για το τι θα μπορούσε να γίνει με το συγκεκριμένο θέμα. Να υπάρχουν και συνελεύσεις όπου οι ομάδες να ενημερώνουν για την δουλειά τους.
Και βέβαια υπάρχουν δουλειές πού γίνονται ήδη και αποτελούν κι αυτές παρέμβαση και δεν πρέπει να υποτιμηθούν : η πολύ αξιόλογη εφημερίδα πού κυκλοφορεί, οι εκδηλώσεις, ομιλίες και συνεντεύξεις πού δεν πρέπει καθόλου κατά τη γνώμη μου να σταματήσουν γιατί βοηθούν στην καλλίτερη κατανόηση τού κόσμου.
Αυτά από τη μεριά μου σαν απάντηση στο ερώτημα τι να κάνουμε.

ΜΕΡΟΣ Β΄ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΧΩΡΙΣ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ;-ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΩΝ ΚΑΙ Η ΧΑΜΕΝΗ ΑΘΩΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΛΑΤΕΙΑΣ

Κι όμως υπήρξε αυτή η αδιανόητη επανάσταση χωρίς υποκείμενο. Η οποία βέβαια δεν αναγνωρίστηκε σαν τέτοια, υποτιμήθηκε πολύ περισσότερο από το Πολυτεχνείο και τον Μάη τού 68 εδώ στην Ελλάδα όπου έχουμε ένα μοντέλο στο μυαλό μας και φαίνεται αδύνατον να το παρακάμψουμε. Χωρίς να το συνειδητοποιεί, ο πολίτης αυτής τής χώρας με κάποια συμμετοχή σε κινήματα, αν ακούσει Επανάσταση, Ξεσηκωμός και άλλα τέτοια ψάχνει να βρει πού είναι οι ναζί (οι παραδοσιακοί), πού είναι τα τανκς, πού είναι οι εργάτες με το πηλήκιο (σαν κι αυτούς πού είδαμε στο «Θωρηκτό Ποτέμκιν»), πού είναι οι αντάρτες με το αμπέχονο, πού είναι τα ανάκτορα τού τσάρου για να μπούμε μέσα;
Και αφού κοιτάξει ολόγυρα και δεν δει τίποτα θα πει σαν τον αείμνηστο τον Χαρρυ Κλυν :Μπα, μοναχός μου είμαι. Κι όμως είχαμε μια περίπου επανάσταση δίπλα μας και δεν την πήραμε είδηση. Γιατί ήταν αλλιώς. Με έκανε να το σκεφτώ ένας λαϊκός άνθρωπος δίπλα μου πού κοίταζε εκστασιασμένος αυτό πού γινότανε και μονολογούσε: «Τι είναι αυτό πού φτιαξαμε! Ζωντανεύουμε την Αρχαία Αγορά!!!». Εντάξει, δεν ήταν βέβαια εκείνου τού επιπέδου, ήταν πρωτόγονη απόπειρα, αλλά στον πυρήνα της και χωρίς να είναι καθόλου συνειδητό, είχε μια τάση να μιμηθεί εκείνο το μοντέλο. Μιλώ βέβαια για το κίνημα των Πλατειών και έχοντας στο νου μου την εμπειρία μου όπως την έζησα στη δικιά μου πόλη, ίσως αρκετά διαφορετική από τής Αθήνας.
Η λειτουργία τής Πλατείας ταίριαζε απόλυτα σ’ αυτό πού είμαστε τότε και είμαστε ακόμα: ένα άθροισμα από μεμονωμένα άτομα όλων των κοινωνικών κατηγοριών (έγινε προσπάθεια να παρουσιαστεί σαν δημιούργημα κάποιων επαγγελματιών τής μεσαίας τάξης πού καταστρέφονταν μα δεν ήταν μόνο αυτοί ούτε είχαν τον κύριο λόγο στις συνελεύσεις), ήταν όλες οι κοινωνικές ομάδες εκτός βέβαια απ’ αυτές πού είχαν σχέση με την εξουσία, όλες οι ηλικίες με μεγάλη συμμετοχή τής νεολαίας αλλά και ηλικιωμένων, όλες οι ιδεολογίες, για πρώτη φορά είδα συνύπαρξη ατόμων προερχόμενων τόσο από τη Δεξιά την παραδοσιακή και τη μοντέρνα, από το ΠΑΣΟΚ το ΚΚΕ τον ΣΥΡΙΖΑ, εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς και αντιεξουσιαστές. Και πολύς κόσμος βέβαια πού δεν ανήκε πουθενά, με χαμηλή πολιτικοποίηση και όχι και τόσο «προοδευτικές» απόψεις (ήταν αυτός ο κόσμος πού χαρακτηρίστηκε σαν χρυσαυγίτικος, ενώ ήταν απλά απολίτικος αλλά ήρθε στην Πλατεία σπρωγμένος από την  καταστροφή πού έβλεπε να έρχεται). Ναι, συνυπήρξαμε εκεί και δουλέψαμε μαζί σε επιτροπές. Δεν είχαμε κοινές απόψεις σχεδόν σε τίποτα, ούτε μάς το ζήτησε κανείς. Είμαστε μονάδες, άτομα «ανάδελφα» αλλά και όσοι ανήκαν σε οργανώσεις και κόμματα δεν γίνονταν δεκτοί μ’ αυτήν τους την ιδιότητα αλλά μιλούσαν σαν άτομα. Κανείς δεν μπορούσε να παρουσιαστεί σαν εκπρόσωπος κάποιου φορέα αλλά ο καθένας εκπροσωπούσε μόνο τον εαυτό του και ούτε γινόταν δεκτές κομματικές σημαίες. Όμως αυτός ο κόσμος των μοναχικών ατόμων μέσα στις κοινές συζητήσεις για το τι μπορεί να γίνει, μετατρεπόταν σε κάτι συλλογικό, έπαυε να είναι μόνος του. Να είναι άραγε αυτό πού ονομάστηκε Δήμος; Σαν από ένστικτο, στις συζητήσεις δεν πιάστηκαν θέματα πού θα αναδείκνυαν τη διαφορετικότητα των απόψεων αλλά αυτά πού ήταν πιο κοντά στη σύγκλιση π.χ.: αν είναι εφικτή η διαγραφή τού χρέους και πώς μπορεί να γίνει, για την έξοδο από το ευρό, παρεμβάσεις και εμπόδιση των πλειστηριασμών, κίνημα ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ και άλλα παρόμοια με αποφάσεις πού παίρνονταν αμεσοδημοκρατικά προς μεγάλη απελπισία όλων των αριστερών οργανώσεων οι οποίες ανέχονταν με δυσκολία αυτή τη λειτουργία και το γεγονός πώς έπρεπε να συναποφασίζουν μαζί με την «κατώτερη συνείδηση» αυτές οι «πρωτοπορίες», αλλά το έκαναν αναγκαστικά όσο διαρκούσαν οι Πλατείες. Όλα αυτά δουλεύτηκαν σε επιτροπές και λαϊκές συνελεύσεις σε γειτονιές από τις οποίες κάποιες συνέχιζαν να λειτουργούν και μετά το τέλος των κεντρικών συνελεύσεων στις Πλατείες μέχρι το 2015 οπότε τελείωσε οριστικά εκείνη η φάση.

ΠΟΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΦΕΡΕ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ; ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΤΩΡΑ;

 

Φέτος στο Πολυτεχνείο βλέπω να έχει ανατεθεί μια νέα αποστολή, αφού απέτυχε η συντονισμένη προσπάθεια όλων των προηγούμενων ετών για την αποδόμησή του, γνωστά τώρα, το οργάνωσε η CIA ή η Λέσχη  Bildeberg κ.λ.π., για να μην πετύχει το πείραμα «εκδημοκρατισμού» με τον Μαρκεζίνη ή για να ρίξουν τον Παπαδόπουλο πού ήθελε να αντισταθεί στην Κύπρο (δεν σηκώνει γέλιο η περίσταση αλλά κάπου μπορεί να μάς ξεφύγει), ότι δεν είχε νεκρούς και άλλα τέτοια. Φέτος διαπίστωσα ότι μόνο κάποιοι «νοσταλγοί» έχουν μείνει να τα λένε αυτά, γενικά περισσεύουν οι ύμνοι αλλά το θέμα είναι πού καταλήγουν. Το Πολυτεχνείο λένε έγινε η αιτία να εγκατασταθεί στην Ελλάδα μια πρωτόγνωρη Δημοκρατία πού κρατάει μέχρι σήμερα και την οποία πρέπει να τη φυλάξουμε σαν κόρη οφθαλμού. Παρακολουθούσα ένα αφιέρωμα το κρατικό ραδιόφωνο και ανατρίχιασα με τούς ύμνους στη σημερινή Δημοκρατία πού την χρωστάμε έλεγε στο Πολυτεχνείο.  Απόγνωση.
Ξέρω ότι οι αντιρρήσεις θα είναι πρώτα απ΄όλα στο αν ήταν το Πολυτεχνείο πού έριξε την Χούντα. Παρ’ όλη την γενική πεποίθηση ότι ήταν αποκλειστικά η Κύπρος πού έριξε την Χούντα εγώ δεν πιστεύω σ’ αυτήν την αποκλειστικότητα. Ήταν βέβαια η βασική αιτία εκείνη την στιγμή αλλά η Χούντα δεν κρατούσε άλλο, ήταν εντελώς απομονωμένη και έτοιμη να πέσει και πριν το Πολυτεχνείο. Με το ζόρι κρατιόταν από τη  μια γιατί οι χουντικοί έβλεπαν να έρχεται το τέλος και έτρεμαν για την τύχη τους και από την άλλη γιατί τούς κρατούσαν οι Αμερικάνοι για να τελειώσουν την δουλειά με την Κύπρο. Ο Παπαδόπουλος ειδικά ήταν σε κατάσταση πανικού, γι αυτό είχε συμφωνήσει να γίνει μια ομαλή μετάβαση σε μια ελεγχόμενη κυβέρνηση με την προϋπόθεση ότι δεν θα τούς πειράξουν μετά. Την ίδια συμφωνία έκαναν αργότερα με τον Καραμανλή αλλά εκείνος αθέτησε την υπόσχεσή του και τούς πέρασε από δίκη, δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά μπροστά στην γενική απαίτηση. Μετά από το Πολυτεχνείο ήταν καθαρό ότι οι χουντικοί δεν θα μπορούσαν να κρατήσουν για πολύ και οι πληροφορίες πού έρχονταν από το εξωτερικό ήταν πώς σύντομα θα φύγουν. Κι εμείς μαθαίναμε ότι στον Κορυδαλλό πού είχαν τούς πολιτικούς κρατούμενους, ότι ετοιμάζονταν για αποφυλάκιση, όμως «η δουλειά» με την Κύπρο δεν είχε  τελειώσει ακόμα…Αν είχε πετύχει το Πολυτεχνείο θα χαλούσε τα σχέδια, δεν είχε όμως τέτοια δυνατότητα μια άοπλη εξέγερση.

ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΑΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΤΙ ΜΕΡΟΣ Α΄ ΤΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΥΠΗΡΧΕ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΛΕΙΠΕΙ ΔΡΑΜΑΤΙΚΑ

 

Αυτό είναι ένα κείμενο πού έγραψα σε μια προσπάθεια να δώσω κι εγώ  μια γνώμη πάνω στο αγωνιώδες ερώτημα πού μπαίνει από διάφορες  μεριές αν εκτός από τις αναλύσεις μπορούμε να προχωρήσουμε και σε προτάσεις για το τι να κάνουμε, γιατί είναι ανάγκη να κάνουμε κάτι.
Προσπαθώντας να βρω τι θα μπορούσε να είναι αυτό, ξεκίνησα από δυό προτάσεις πού άκουσα στο Συνέδριο, πιστεύοντας ότι θα μπορούσαν να αποτελέσουν την αρχή μιάς συζήτησης: «Να δημιουργήσουμε επαναστατικό υποκείμενο» και «Δημοκρατική Επανάσταση». Παραβλέποντας το γεγονός ότι οι όροι αυτοί με αναφορά σε κάποια Επανάσταση μοιάζουν σήμερα παρωχημένοι γιατί δεν προκύπτουν από την κατάσταση πού ζούμε, τούς αφήνω όπως τούς άκουσα μια και είναι κατανοητό πιστεύω ότι το ζητούμενο είναι μια αντίσταση, εξέγερση, ανατροπή, όπως μπορούσαμε να την ονομάσουμε και προχωρώ στην ουσία.

Τι είναι το επαναστατικό υποκείμενο και μπορεί να δημιουργηθεί όταν δεν υπάρχει;
Ψάχνοντας στα διάφορα κείμενα πού κυκλοφορούν διαπίστωσα μια διάσταση απόψεων ως προς τον ορισμό ενώ παλιότερα ήταν πιο καθαρό το πού παρέπεμπε. Σήμερα υπάρχει μια τάση να ταυτιστεί με κάποιον πολιτικό φορέα, κόμμα κ.λ.π. πού να έχει στόχο την ανατροπή τού καθεστώτος ή ίσως και μια καλλίτερη διαχείρισή του, κατάλοιπο ίσως από την εποχή των μπολσεβίκων, και πιθανόν μ’ αυτήν την έννοια να χρησιμοποιήθηκε και στο Συνέδριο. Ο πολιτικός φορέας όμως δεν είναι επαναστατικό υποκείμενο ακόμα κι αν έχει στόχο την ανατροπή του συστήματος. Μπορεί να είναι ή να φιλοδοξεί να γίνει αντιπρόσωπος τού υποκειμένου και να μιλάει στο όνομά του ή να το υποκαθιστά όταν δεν υπάρχει, υποκείμενο όμως ο ίδιος δεν είναι, είναι μόνο το είδωλό του.

ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ ΜΕΡΟΣ Α΄: ΓΕΝΝΑΤΕ ΓΙΑΤΙ ΧΑΝΟΜΑΣΤΕ Ή ΜΗΠΩΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ;

 

 

Τα δημοσιεύματα για το Δημογραφικό κατακλύζουν εδώ και καιρό τον έντυπο, τον ηλεκτρονικό τύπο και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Θα τα συναντήσετε οπωσδήποτε γιατί συχνά καλύπτουν και τα θέματα άμεσης επικαιρότητας. Και εκπομπές γίνονται και Συνέδρια προγραμματίζονται. Θεωρείται και είναι ένα από τα φλέγοντα ζητήματα για την συνέχιση τής ύπαρξης τής χώρας, τής κάθε χώρας δηλαδή αλλά στη δικιά μας φαίνεται ότι το φαινόμενο έχει πάρει εξαιρετικά επικίνδυνες διαστάσεις. Κανείς δεν θα μπορούσε να αμφισβητήσει αυτήν την αλήθεια. Όμως το ζητούμενο δεν είναι να επισημανθεί το πρόβλημα, αυτό έχει ήδη γίνει, αλλά να βρεθούν οι αιτίες και αν μπορεί να γίνει κάτι για την ανατροπή τής κατάστασης.
Γι’ αυτό το τελευταίο θα έλεγα πώς μόνο αν βρεθούν οι αιτίες, και εννοώ ΟΛΕΣ οι αιτίες και όχι μόνο αυτές πού συνήθως αναφέρονται, θα μπορούσε να επιβραδυνθεί η κατάσταση η οποία αρχίζει πια να φαίνεται ως μη αναστρέψιμη. Και να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα κατάματα, με θάρρος και ειλικρίνεια. Εγώ θα επισημάνω μόνο μερικά ζητήματα πού αφορούν την κατάρρευση τού Δημογραφικού και δεν είναι αυτά πού περιγράφονται συνήθως. Γιατί συνήθως γίνεται λόγος για τις λιγότερο σημαντικές αιτίες και αφήνονται έξω από την απαρίθμηση πολλά σημαντικά πού θα μπορούσαν να ρίξουν κάποιο φως στο φαινόμενο. Να κατά τη γνώμη μου ορισμένα απ’ αυτά:

 Πώς να γεννηθούν παιδιά εκεί πού χορεύει ολόγυρα ο θάνατος;
Πρώτα απ’ όλα θα ήθελα να επισημάνω ότι μού φαίνεται περίεργη η γενικευμένη διαβεβαίωση από αναλυτές όλων των αποχρώσεων ότι το Δημογραφικό καταρρέει λόγω των μειωμένων γεννήσεων ώστε κάθε συζήτηση να γίνεται  στη βάση αυτής τής συμφωνίας. Κι αυτό ενώ οι πίνακες τής Στατιστικής Υπηρεσίας καθώς και αρκετά άρθρα των ίδιων των συγγραφέων πού επικεντρώνονται στις μειωμένες γεννήσεις αρχίζουν κάπως έτσι: «Οι θάνατοι ξεπερνούν τις γεννήσεις  κατά…»Το πρόβλημα επομένως έχει δύο σκέλη: οι μειωμένες γεννήσεις και οι αυξημένοι θάνατοι. Γιατί το ξεπερνούμε και το παραβλέπουμε αυτό; Ίσως γιατί δεν παρακολουθούμε  το καθημερινό αστυνομικό δελτίο και τις ανακοινώσεις των νοσοκομείων. Αν το κάναμε θα είχαμε καταρρεύσει από απελπισία. Θάνατοι, θάνατοι, θάνατοι. Τούς συνηθίσαμε μάλλον και δεν δίνουμε και πολύ σημασία. Ένα αρκετά μεγάλο ποσοστό απ’ αυτούς αφορά νεαρά παιδιά και ένα άλλο σημαντικό ποσοστό άτομα μεγαλύτερης ηλικίας αλλά πού δεν πλησίασαν ακόμα το προσδόκιμο ζωής. Σίγουρα, αυτοί οι πρόωροι θάνατοι δεν συμβαίναν παλιότερα σε τέτοιο ποσοστό εκτός από περιπτώσεις πολέμων. Και βέβαια είναι πέρα από κάθε συζήτηση ότι όλοι οι άνθρωποι έχουμε δικαίωμα στη ζωή, μέχρι την τελευταία μέρα πού θα μπορούσαμε να ζήσουμε. Επειδή όμως μιλάμε για Δημογραφικό, πιο ακραία σοκαριστική είναι η περίπτωση των νεαρών ατόμων πού πεθαίνουν μπροστά τα μάτια μας και ούτε στα ψιλά των ειδήσεων πολλές φορές δεν περνάει ο θάνατός τους  και κανείς από τούς αρμόδιους δεν ένοιωσε την ανάγκη να απολογηθεί γι αυτό. Πώς μπορούμε να μιλάμε για Δημογραφικό χωρίς να τούς αναφέρουμε;
Δεν επηρεάζουν το Δημογραφικό οι θάνατοι; Δεν επηρεάζουν τις ίδιες τις γεννήσεις; Και βέβαια ναι. Γιατί κάθε πρόωρα νεκρό παιδί  παίρνει μαζί του και τα αγέννητα παιδιά πού τυχόν θα αποφάσιζε να κάνει. Είναι αυτό πού έχει ονομαστεί «οι κατιούσες γενιές των νεκρών»  Πολλά από τα παιδιά πού σκοτώθηκαν στα Τέμπη για παράδειγμα, μπορεί να ήθελαν να αποκτήσουν δικά τους παιδιά, τώρα όμως δεν μπορούν γιατί έχουν πεθάνει. Ανατριχιαστική είναι η λίστα με τούς νεκρούς των Τεμπών:

ΟΤΑΝ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΣΑ ΜΕΣΟ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΠΙΟΥΜΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΡΧΟΝΤΑΙ. Ο ΣΑΙΞΠΗΡ ΤΙ ΣΑΣ ΦΤΑΙΕΙ; «Ρωμαίος και Ιουλιέτα», κοινή ελληνοτουρκική θεατρική παραγωγή

 

Όπως γράφει το «Αθηνόραμα» «Το Κρατικό Θέατρο της Τουρκίας σε συνεργασία με το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και τον πολιτιστικό οργανισμό "Λυκόφως" ενώνουν τις δυνάμεις τους για να παρουσιάσουν μια ξεχωριστή ανάγνωση της ερωτικής τραγωδίας "Ρωμαίος και Ιουλιέτα" του Ουίλιαμ Σαίξπηρ”, με Έλληνες και Τούρκους ηθοποιούς, σε σκηνοθεσία του Λευτέρη Γιοβανίδη

Δεν είναι σωστή η παρουσίαση. καταλαβαίνουμε από τη συνέχεια, δεν πρόκειται απλά για συμμετοχή Ελλήνων και Τούρκων ηθοποιών αλλά για συγκεκριμένη διανομή ρόλων η οποία αναγκαστικά φαντάζομαι θα βάζει το έργο σε άλλο πλαίσιο από εκεί πού το είχε τοποθετήσει ο Σαίξπηρ από το κείμενο τού οποίου αμφιβάλλω αν θα έχει απομείνει το ελάχιστο. Και είναι φυσικό αυτό αφού ο Ρωμαίος θα είναι Τούρκος και η Ιουλιέτα Ελληνίδα και οι δύο οικογένειες πού μισούνται, οι Καπουλέτοι και οι Μοντέγοι θα παραπέμπουν στην Ελλάδα και την Τουρκία.

Μέσα σε πιο πλαίσιο ελληνοτουρκικών σχέσεων δημιουργήθηκε η ιδέα γι αυτήν την παράσταση;

Να μην βιαστούμε να μιλήσουμε για τέχνη, γιατί δεν πιστεύω ότι η σύλληψη μιάς τέτοιας ιδέας ξεκίνησε από καλλιτεχνικές ανησυχίες. Η σκόπιμότητα ολοφάνερο πώς είναι καθαρά πολιτική και έχει στόχο να υπηρετήσει τις τωρινές εξελίξεις στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και τη λεγόμενη «θετική ατζέντα», να την επεκτείνει μάλιστα πιο πέρα από εκεί πού την άφησε η «Κοινή Διακήρυξη» τής Αθήνας τού περασμένου Δεκέμβρη .

ΖΟΥΜΕ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ ΤΩΝ ΠΟΛΕΜΩΝ;

Μού έρχεται στο νου εκείνο το παλιό τραγούδι τής Σοφίας Βέμπο γραμμένο τότε  πού αποχωρούσαν οι Γερμανοί:
    Η ζωή ξαναρχίζει για μάς και χαρούμενη τώρα
    Τώρα πούχουμε Πρωτομαγιά στη γαλάζια μας χώρα….
    Η ζωή ξαναρχίζει για μάς με τραγούδια με γέλια
    Λάμπει ο ήλιος ξανά τής χαράς στα χωράφια στ’ αμπέλια…
    Το φεγγάρι κυλά γελαστό στην πανώρια γαλήνη
    Για να πει μεθυσμένο κι αυτό καλώς ήρθες Ειρήνη…
Κι εκείνη η «Πρωτομαγιά» βέβαια δεν είχε κρατήσει πολύ. Τι γίνεται όμως σήμερα;  Περιμένει κανείς τη λήξη των πολέμων πού βρίσκονται σε εξέλιξη μέσα σ’ ένα τέτοιο κλίμα ευφορίας; Ή μήπως στην εποχή τής παγκοσμιοποίησης οι πόλεμοι δεν τελειώνουν ποτέ αλλά μόνο αρχίζουν; Παντού βλέπουμε και ακούμε την ερώτηση: «Πότε θα τελειώσει ο πόλεμος στην Παλαιστίνη;
Εγώ τολμώ να πω ότι ξέρω την απάντηση:
θα τελειώσει όταν θα τελειώσει και ο πόλεμος στην Ουκρανία για τον οποίον επίσης έμπαινε με αδημονία το ίδιο ερώτημα με τα προγνωστικά να βεβαιώνουν για τον έναν ή τον άλλο νικητή ενώ η  αδιάκοπη συνέχισή του έδειχνε στην αρχή τουλάχιστον να εκπλήσσει και τούς ίδιους τούς πρωταγωνιστές.  Ο Πούτιν για παράδειγμα στην αρχή δεν έμοιαζε καθόλου να έχει συνειδητοποιήσει πώς ξεκίνησε έναν αέναο πόλεμο- τουλάχιστον έτσι έδειχνε. Στη συνέχεια βέβαια προσαρμόστηκε στην πραγματικότητα
Έτσι θα γίνει και με τον πόλεμο στην Παλαιστίνη. Θα τελειώσει όταν θα τελειώσει και ο πόλεμος στην Ουκρανία, δηλαδή ΠΟΤΕ.. Ποτέ τουλάχιστον μέσα στον ορίζοντα τής δικιάς μας ζωής.

Ο ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΗΣ, Ο ΑΠΟΔΗΜΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ, ΟΙ ΝΑΤΟΥΡΑΛΙΖΕ ΚΑΙ Η ΚΥΠΡΟΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΑΣ

 

Δεν είχα κανένα σκοπό να ασχοληθώ με τον κ. Χρήστο Στυλιανίδη. Δεν είναι ο πρώτος μη εκλεγμένος πού διορίζεται από τον πρωθυπουργό σε καίρια και υπεύθυνη θέση, ούτε ο πρώτος πού κουβαλά φορτίο με επαίνους όχι από τον λαό τον οποίο κλήθηκε να εκπροσωπήσει ούτε από το λαό της Κύπρου στον οποίο ανήκει και είχε δραστηριοποιηθεί στο παρελθόν αλλά από την Ε.Ε. και άλλους διεθνείς οργανισμούς καθώς και από τον ίδιο τον πρωθυπουργό μας.Ούτε ο πρώτος για τον οποίον δεν προκύπτει ότι έχει τις ειδικές γνώσεις και την εμπειρία πού απαιτεί η θέση του, ούτε ο πρώτος υπεύθυνος για αντιμετώπιση κρίσεων όπως πυρκαγιές, χιονοπτώσεις, πλημμύρες για τον οποίο τα θύματα πού βρέθηκαν στο μάτι του κυκλώνα δεν θα μπορούσαν να δώσουν συγχαρητήρια.
Δεν θα είχα ασχοληθεί επίσης με τις απορίες πού δημιούργησε το γεγονός ότι ένας Κύπριος κλήθηκε να συμμετέχει στην ελληνική κυβέρνηση και πρόκειται να μπει και στην ελληνική Βουλή με την ειδική θέση πού του προσφέρθηκε από τον πρωθυπουργό στο ψηφοδέλτιο της Επικρατείας. Γιατί θεωρώ ότι άνθρωποι σαν τον Στυλιανίδη και σαν τον πρωθυπουργό μας ανήκουν συνειδησιακά σε μια υπερεθνική κάστα πού στη χώρα καταγωγή τους αναφέρονται μόνο για να τονίσουν την ανάγκη να αλλάξει, να «εκσυγχρονιστεί», να αποκτήσει «μοντέρνες» αντιλήψεις υιοθετώντας τις ιδέες των παγκοσμιοποιητικών Διευθυντηρίων, στην ουσία να μεταβληθεί σε μια «μη χώρα». Δεν θεώρησα δηλαδή ότι στην Βουλή θα έρθει ένας Κύπριος, κάτι πού θα μού προξενούσε ιδιαίτερη ευχαρίστηση αλλά δεν θα μπορούσε να συμβεί γιατί κανείς δεν θα τον είχε καλέσει.
Καθώς όμως βρέθηκα να ασχολούμαι με τον Στυλιανίδη επειδή έγινε αφορμή να ειπωθούν κάποια πράγματα για την ελληνικότητα των Κυπρίων θα πω και ετούτα:

ΕΚΛΟΓΕΣ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ- Η ΣΙΩΠΗ ΠΟΥ ΦΩΝΑΖΕΙ

--Δεν φτάνει μόνο πού ακόμα θεωρούμε πώς κάτι θα γίνει μέσα από την εκλογική διαδικασία όπου θα θα νομιμοποιήσουμε με την παρουσία μας την εκλογή ενός μονάρχη (όλοι οι αρχηγοί κομμάτων στις παραμονές των εκλογών χρησιμοποιούν τον πρώτο ενικό σα να είναι μόνοι τους :έκανα, προώθησα, θα κάνω θα ολοκληρώσω κ.λ.π.). Ο οποίος βέβαια έχει τη δικαιοδοσία να επιβάλει δικτατορία με κοινοβουλευτικό μανδύα, σκληρή, ολοκληρωτική, αδιαφορώντας για τη ζωή μας όπως έγινε και με την περίπτωση του κορονοϊού
--Δεν φτάνει πού σερνόμαστε σ’αυτήν την διαδικασία νομιμοποίησης όταν έχουν ακυρωθεί και οι πιο στοιχειώδεις κανόνες πού θα μπορούσαν να παρουσιάζουν την συγκεκριμένη διαδικασία σαν νομότυπη με τρόπο πού θυμίζει τις πιο θλιβερές μπανανίες
--Έχουμε αποδεχτεί και τη ΜΕΓΑΛΗ ΣΙΩΠΗ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΑ ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ και το ξεπούλημα πού όλοι και όλες γνωρίζουμε πια ότι θα οδηγήσει σε ακρωτηριασμό της χώρας μας και έρχεται κατά πάνω μας χωρίς να μπορεί να κρυφτεί πια ότι το έχουν συμφωνήσει. ΤΤα εθνικά θέματα απουσιάζουν ολοκληρωτικά από τις ατζέντες όλων των κομμάτων και των κομματιδίων αλλά και δεν παρεμβαίνουν ούτε στις συζητήσεις των μελλοντικών ψηφοφόρων . Καμία δέσμευση δεν έχουν αναλάβει οι υποψήφιοι/-ες  και καμιά εγγύηση δεν ζητούν οι ψηφοφόροι πού παροτρύνουν συνέχεια να μην τυχόν και δεν πάμε στην κάλπη. Κι αυτό όχι μόνο του εθνομηδενιστικού αλλά και του λεγόμενου πατριωτικού χώρου για τον οποίο πια δεν είμαι καθόλου σίγουρη ότι υπάρχει. Σα να έχει δοθεί μια λευκή επιταγή να ξεπουληθεί η ίδια η πατρίδα μας. Ούτε ερώτηση γίνεται τι τα θέλουμε τα όπλα πού αγοράζονται συνέχεια αφού δεν πρόκειται πουθενά να χρησιμοποιηθούν, για να κάνουν τον τζίρο τους και οι κατασκευαστές των όπλων; Αιγαίο και Κύπρος στο δίσκο για να σερβιριστούν οι γείτονες με την κάλυψη του ΝΑΤΟ και των συμμάχων μας; Βέβαια και άλλα θέματα περνούν στη σιωπή: το μεταναστευτικό, η εμπλοκή μας στον πόλεμο της Ουκρανίας κ.λ.π.
Τι θα ψηφίσουν όσοι πάνε στις κάλπες χωρίς να έχουν καν ζορίσει τους υποψήφιους να πάρουν θέση; Τον πιο όμορφο, τον πιο δημαγωγό, τον πιο γκόμενο, το καλλίτερο αβατάρ;
Πώς τα κατάφεραν να πετύχουν έτσι τα σχέδιά τους; Να στήσουν τις πιο γελοίες εκλογές πού έχουν γίνει χωρίς να ζοριστούν σε τίποτα; Δυσκολεύομαι πολύ να καταλάβω.

Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ ΤΩΡΑ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΒΑΓΟΝΙ

 

Μερικές σκέψεις πάνω στα τσιτάτα πρωθυπουργού και άλλων κυβερνητικών

--«ήταν ανθρώπινο λάθος»
--«ποτέξανά»…
--«δεν ξεχνώ»
--«εμείς πού σώσαμε τόσες ζωές με δωρεάν μαστογραφίες»                                                                                                                                                                                     
--«φταίμε όλοι»
--«είναι διαχρονικό πρόβλημα»
--«φταίει το βαθύ κράτος»
--«είναι προσωπικό μου στοίχημα»
--«θα παλέψω τον αναχρονισμό»
--«θα παλέψω μόνος μου»
--«θα παλέψω μαζί σας»
--«θα τα αλλάξω όλα»
--ήταν «ευκαιρία(η σύγκρουση) για την κυβέρνηση για να χαράξει νέες πολιτικές διαχωριστικές γραμμές»(αυτό ο Άδωνης)
--«ήταν θυσία για να προχωρήσουμε»

Μερικές από τις απανωτές δηλώσεις τού πρωθυπουργεύοντος σε κατάσταση ντελίριου και άλλες παρόμοιες και χειρότερες άλλων αστέρων της κυβέρνησης, πού δεν αφήνουν να κρυφτεί ότι η πρώτη σκέψη όλων αυτών μετά την είδηση της σύγκρουσης πρέπει να ήταν κάτι σαν : «Ωχ, θα χάσουμε τις εκλογές»
Διευκρίνιση: σ’ αυτό το κείμενο θα επικεντρωθώ στην απλή και φανερή εκδοχή των πραγμάτων, αν και δεν είναι εύκολο να μην πάει το μυαλό στην πιθανή ύπαρξη κάποιας βαθύτερης αιτίας στην υπόθεση της σύγκρουσης των τραίνων. Θα το αφήσω για άλλη φορά και ελπίζοντας να βγουν περισσότερα στοιχεία στην επιφάνεια. Εδώ λοιπόν είναι μια επισκόπηση αυτών πού είπαν, τα δικά τους λόγια δηλαδή

«Ποτέ ξανά» και «Δεν ξεχνώ»
Λοιπόν, η πρώτη εντύπωση από τα τσιτάτα πού διακήρυξαν, είναι μια προσπάθεια χειραγώγησης των αντιδράσεων του κόσμου και στροφή τους προς την επιθυμητή κατεύθυνση Πρώτα απ’όλα η προσπάθεια είναι να δημιουργηθεί κατάσταση καθοδηγούμενης συγκινησιακής φόρτισης με συμπάθεια προς αυτόν πού την προκαλεί, δηλ. τον πρωθυπουργό στην συγκεκριμένη περίπτωση. Γι αυτό χρησιμοποιούνται συνθήματα τα οποία παραπέμπουν σε κάποιο παλιότερο τραγικό γεγονός ώστε να αποσπαστεί η προσοχή από το τωρινό, π.χ. «ποτέ ξανά» και «δεν ξεχνώ». Όπως είναι γνωστό, το πρώτο παραπέμπει στο ολοκαύτωμα των Εβραίων και στα ναζιστικά στρατόπεδα, το δεύτερο βέβαια στην τραγωδία της Κύπρου.
«Οι ευθύνες θα αποδοθούν- Θα δουλέψουμε για το ποτέ ξανά» ήταν τα πρώτα λόγια του πρωθυπουργού, φράση πού την επανέλαβε αρκετές φορές. Λίγες μέρες μετά το δυστύχημα-έγκλημα, η Πρόεδρος Κατερίνα Σακελλαροπούλου είπε στην ομιλία της στη Θεσσαλονίκη όπου συμμετείχε στην πορεία μνήμης για την αναχώρηση του πρώτου τραίνου για το Άουσβιτς «ενώνουμε τη φωνή μας μαζί με τους χιλιάδες πολίτες που πορεύονται στην ίδια διαδρομή, από τα γκέτο στον σιδηροδρομικό σταθμό, κάνοντας πράξη το πανανθρώπινο σύνθημα ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ»
Άθελά τους τα τραίνα βρέθηκαν πάλι σε πρώτο πλάνο Επισημαίνουμε ότι παρόλο ότι κι εκείνα τα τραίνα δεν είχαν τηλεδιοίκηση και τα βαγόνια ήταν υπερφορτωμένα, η εξόντωση των ανθρώπων δεν έγινε μέσα σ’ αυτά.
Αυτό το σύνθημα μπορεί να λέγεται και να συγκινεί ακόμα από θύματα και υπερασπιστές τους αλλά φαντάζει τόσο παράταιρο όταν το φωνάζουν και οι ένοχοι! Και αυτό συνέβηκε και στην συγκεκριμένη περίπτωση. Σε ποιόν το λέει ο πρωθυπουργός το «ποτέ ξανά» και γιατί το είπε τώρα;
Δεν είναι η πρώτη φορά βέβαια πού διαπιστώνουμε την υπερεκμετάλλευση του Ολοκαυτώματος πάνω στο οποίο έχει στηθεί ολόκληρη βιομηχανία από άτομα και θεσμούς πού επιδιώκουν να το εκμεταλλευτούν χωρίς να έχουν καμία σχέση μ’ αυτό. Η δουλειά αυτή άρχισε αμέσως μετά τον πόλεμο και συνεχίζεται απτόητη μέχρι σήμερα. Χαρακτηριστικό είναι ότι πάνω σ’ αυτό το σύνθημα ιδρύθηκε το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα, για να επεμβαίνουν στις οικονομικές διαδικασίες όπως έλεγαν, ώστε να αποτρέψουν τη δημιουργία συνθηκών τέτοιων πού είχαν επιτρέψει την άνοδο του ναζισμού. Σήμερα ξέρουμε πού πραγματικά έχουν καταλήξει ειδικά μετά την άλωσή τους από τις νεοφιλελεύθερες ιδέες (εποχή Θάτσερ, Ρήγκαν). Και όχι ότι όλοι αυτοί νοιάστηκαν για το ολοκαύτωμα και τους πήρε ο πόνος. Ας μην ήταν η δυσφορία για την κακή εικόνα πού εκπέμπει το αδελφικό τους κράτος το Ισραήλ πού πάνω απ’ όλους έχει εργαλιοποιήσει το Ολοκαύτωμα και φροντίζει να ζωντανεύει τη μνήμη του κάθε φορά πού βομβαρδίζει την Παλαιστίνη και σκοτώνει Παλαιστίνιους όπως συμβαίνει και τώρα αλλά περνάει στα ψιλά, και θα βλέπαμε αν όλοι αυτοί οι ηγέτες πού θρηνούν  θα είχαν κάποια αναφορά στο Ολοκαύτωμα. Και χαρακτηριστική είναι η εικόνα ενός υπερήλικα πού επιβίωσε από το Άουσβιτς ο οποίος είχε κατέβει πριν από χρόνια σε μια συγκέντρωση ενάντια στους βομβαρδισμούς της Παλαιστίνης με ένα πλακάτ πού έγραφε : «Not in my name”
Το άλλο σύνθημα τώρα: «Δεν ξεχνώ»

Το «δεν ξεχνώ» βέβαια παραπέμπει στην τραγωδία της Κύπρου, άλλη αναφορά στο συναίσθημα, αλλά καθόλου πειστική. Αν είναι να θυμάται τα Τέμπη όπως θυμάται και την εισβολή την Κύπρο «ζήτω πού καήκαμε» πού λένε και τα παιδιά. Την οποία Κύπρο καθόλου δεν μνημονεύει ούτε στις συναντήσεις του με τούρκους εκπροσώπους, ούτε στις ομιλίες του σε διεθνείς συναντήσεις, ούτε διέκρινα πουθενά να βάζει αιτήματα για την απελευθέρωση  του κατεχόμενου κομματιού και την αναχώρηση των στρατευμάτων, για τον εποικισμό, την αρπαγή των ελληνικών ιδιοκτησιών και ένα σωρό άλλα. Τι είναι αυτό πού δεν ξεχνάει από την Κύπρο και το οποίο να μας εγγυάται ότι δεν θα ξεχάσει και από τα Τέμπη;
Μια άλλη κατηγορία συνθημάτων είναι αυτά του τύπου πού αρχίζουν με το εγώ μπροστά και τελειώνουν στην τηλεδιοίκηση και στην πάλη με τον αναχρονισμό : θα παλέψω, θα νικήσω, είναι προσωπικό μου στοίχημα, θα τα αλλάξω όλα,
 Δίνοντας μια εικόνα στους πολίτες ότι βρήκαν τον αρχηγό, τον Διγενή πού έψαχναν για να ακολουθήσουν την πάλη του με τους εργατοπατέρες στα μαρμαρένια αλώνια, τον Άϊ Γιώργη με τη ρομφαία πού θα σκοτώσει τους δράκους του αναχρονισμού, τον Μωϋσή πού θα βγάλει το λαό του από την έρημο για να τον οδηγήσει στη Γη της Επαγγελίας και της τηλεδιοίκησης. Μόνο πού όχι μόνο δεν το έκανε αυτό τόσο καιρό πού ήταν στην εξουσία αλλά φαίνεται ότι στο διάστημα αυτό διαλύθηκε και ότι δεν ήταν διαλυμένο ήδη από τους προηγούμενους και από την όντως υπαρκτή διαχρονική παράλυση, από τις κλίκες πού λειτουργούσαν μέσα στο μηχανισμό (τώρα μάθαμε ότι στην Ευρωπαϊκή Ένωση τις λένε «λόμπυ»),από τα ρουσφέτια, τις μίζες και ένα σωρό άλλα τα οποία ως διά μαγείας θα εξαφάνιζε η τηλεδιοίκηση. Η οποία τηλεδιοίκηση μπορεί να διευκολύνει κάποια πράγματα αλλά και δυσκολεύει όταν οι υπάλληλοι δεν ξέρουν να την χειριστούν και πού στο κάτω-κάτω χρόνια κυκλοφορούν τα τραίνα χωρίς τηλεδιοίκηση με πολλά προβλήματα βέβαια, αλλά χωρίς να τσουγκρίζουν μετωπικά σε τέτοια τραγικά δυστυχήματα, ενώ αν δούμε τις λίστες με τους εκτροχιασμούς και τις συγκρούσεις τραίνων, θα διαπιστώσουμε ότι έχουν συμβεί και στις πιο τεχνολογικά προηγμένες χώρες όπως Γερμανία, Βρετανία και ΗΠΑ. Είναι πολλά άλλα αυτά πού θα πρέπει να λειτουργούν για να λειτουργήσει η τηλεδιοίκηση Και για τα οποία είτε δεν είχαν πάρει είδηση είτε σκόπιμα κορόιδευαν τον κόσμο γιατί, όπως είχε πει και ο Άδωνης, «αν λέγαμε τι προβλήματα υπήρχαν δεν θα έκοβε κανείς εισιτήριο». Και αυτοί οι μαχητές πού τώρα σκοπεύουν να σκοτώσουν το τέρας του αναχρονισμού, άλλιώς τα έλεγαν λίγο πριν το δυστύχημα-έγκλημα:
Ο Κωστής Χατζηδάκης πανηγύρίζε γιατί κατάφερε να εξυγιάνει την πιο προβληματική επιχείρηση της Ευρώπης(φυσικά αναφέρεται στο μόνο πού τους ενδιέφερε, τα κέρδη ).Και ο Κυρ. Μητσοτάκης σχεδίαζε, λίγες μέρες πριν τη σύγκρουση να πάει στη Θεσσαλονίκη στο σταθμό για να εγκαινιάσει το έργο της τηλεδιοίκησης!!! Το απαιτούσαν οι μέρες και οι εκλογές πού πλησίαζαν.

Το σύνθημα «θα τα αλλάξω όλα»
Αυτό έχει  μεγαλύτερο βάθος. Μοιάζει να εννοεί ότι θα αλλάξουν τα κακώς κείμενα των σιδηροδρόμων, κάτι στο οποίο κανείς δεν θα είχε αντίρρηση, όμως είναι και η φράση και το επιτακτικό αίτημα των ανθρώπων γύρω από τον Κλάους Σβαμπ και το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ: η Μεγάλη Επανεκκίνηση την οποία έχουν κηρύξει, εννοεί ακριβώς αυτό:  ο κόσμος για να προχωρήσει θα πρέπει να αλλάξει συθέμελα. Με θάρρος και αποφασιστικότητα θα πρέπει να αποβληθεί κάθε ίχνος του παρελθόντος σε όλα τα επίπεδα, να κηρυχτεί ένας λυσσαλέος πόλεμος ενάντια στο παρελθόν. Η Μεγάλη Επανεκκίνηση, το βιβλίο πού έχει για οδηγό στο γραφείο του ο Μητσοτάκης, θα μπορούσε να θεωρηθεί μια επικαιροποίηση του παλιότερου δοκίμιου πού είχε κυκλοφορήσει ο γκουρού του νεοφιλελευθερισμού Μίλτον Φρίντμαν και περιγράφει η Ναόμι Κλάιν στο βιβλίο της «Δόγμα του σοκ». Ο Φρίντμαν  είχε αναλύσει πώς ένα σοκ ή μια κρίση μπορεί να χρησιμοποιηθούν σαν ευκαιρία λόγω της αδυναμίας να αντιδράσουν οι αποσβολωμένοι πολίτες, για να επιβληθούν σαρωτικές αλλαγές στην οικονομία και σε όλα τα επίπεδα. Στην επικαιροποιημένη εκδοχή της, την Μεγάλη Επανεκκίνηση, έχει εξειδικευτεί η κρίση σαν αυτό πού προκάλεσε ο κόβιντ και η ανάγκη να επιβληθούν αλλαγές σαν αυτές πού επιβάλλει η «κλιματική αλλαγή». Στην εκδοχή του Φρίντμαν προτείνεται ένα και μόνο φάρμακο το οποίο ο ίδιος και η περίφημη Σχολή του Σικάγου πού τον είχε σαν μέντορα θεωρούσε πανάκεια : ιδιωτικοποιήσεις, ιδιωτικοποιήσεις παντού. Φαινόταν να πιστεύει πραγματικά σ’ αυτό το φάρμακο, ότι οι αγορές θα λύσουν τα προβλήματα γιατί θα επιφέρουν μια αυτορρύθμιση στην οικονομία και στην παραγωγή. Ήταν η εποχή της νεοφιλελεύθερης «αθωότητας» όπου είχε γίνει πιστευτή η μαγική δύναμη του  προτεινόμενου φαρμάκου. Στα χρόνια όμως πού μεσολάβησαν μέχρι σήμερα έχει διαπιστωθεί πια ότι οι ιδιωτικοποιήσεις κανένα απολύτως πρόβλημα απ’ αυτά πού είχαν υποσχεθεί δεν λύνουν, εκτός από τον πλουτισμό όσων εμπλέκονται και επωφελούνται απ΄αυτές. Συνήθως στις ιδιωτικοποιήσεις οι επενδυτές ιδιωτικοποιούν τα κέρδη αφήνοντας τις ζημιές και τα έξοδα των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων και πάλι στο αποδυναμωμένο κράτος. Πέρα του ότι, για να πληρώσουν την εξαγορά, συχνά παίρνουν δάνεια από τις τράπεζες της χώρας πού ξεπουλάει. Η πρώτη αμφισβήτηση της συνταγής έγινε στο Ιράκ. Γι αυτό δεν ακολουθείται πια αυτή η συνταγή με τον απόλυτο τρόπο πού είχαν προτείνει οι πρώτοι νεοφιλελεύθεροι . Ο πρωθυπουργός μας όμως φαίνεται να παραμένει πιστός στην αρχική θεωρία. Γι αυτό, θεωρώντας προφανώς την σύγκρουση των τραίνων σαν ευκαιρία για αλλαγές- το είπε εξάλλου καθαρά ο Άδωνης-, έσπευσε να εισάγει νομοσχέδια στη Βουλή, το ένα πάνω στο άλλο, πού όλα ανοίγουν δρόμο για ιδιωτικοποιήσεις. Τώρα πού η χώρα είναι βυθισμένη στο πένθος και σε κατάσταση σοκ, είναι ευκαιρία , σκέφτηκε προφανώς, για να προωθηθούν αχαλίνωτες ιδιωτικοποιήσεις. Υποσχόμενος παράλληλα μια προώθηση στη χρήση της τεχνολογίας, την άλλη πανάκεια πού υπόσχεται να εφαρμόσει και ταυτίζοντας όλα αυτά με θεραπεία των προβλημάτων πού προκάλεσαν τους θανάτους στα Τέμπη. Πρόκειται για απάτη.

Ήταν θυσία για να προχωρήσουμε
Αυτό το είπε πρώτος ο Πορτοσάλτε, ένας από τους μόνιμους λαγούς του συστήματος μαζί με τον Άδωνη οι οποίοι λένε αυτά πού ο Κούλης δεν θέλει ή δεν θέλει ακόμα, πριν δει τις αντιδράσεις, να πει ο ίδιος. Εντύπωση κάνει ότι εδώ δεν άφησε τον Πορτοσάλτε να φάει την μπόρα ο οποίος δέχτηκε και το κύμα διαμαρτυριών και οργής, αλλά θέλησε να επαναλάβει τα λόγια του και ο ίδιος. Γιατί άραγε; Θεώρησε ότι είναι υπέρ του να πει αυτό το πράγμα; Ή μήπως υποχρεώθηκε να το πει; Και μας άφησε με τα ερωτηματικά. Γιατί αν ήταν θυσία ξέρουμε μόνο ποιος θυσιάστηκε. Δεν μας είπε ούτε ΠΟΙΟΣ ΘΥΣΙΑΣΕ ούτε ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΘΥΣΙΑΣΕ. Θα επανέλθουμε αν γίνουν περισσότερα πράγματα φανερά από την περίεργη αυτή υπόθεση.

 

 

ΕΦΥΓΑΝ ΞΑΦΝΙΚΑ

 

Τρεις σπουδαίοι Έλληνες γιατροί απόφοιτοι της Στρατιωτικής Σχολής Αξιωματικών Σωμάτων έφυγαν ξαφνικά

Τραγωδία: Νεκρός βρέθηκε στο κρεβάτι του 32χρονος Τρικαλινός

Γρεβενά: Εγκεφαλικά νεκρός ο 6χρονος που υπέστη ανακοπή καρδιάς- Δρομολογείται η δωρεά οργάνων

Πάτρα: Κλινικά νεκρός ο 22χρονος ποδοσφαιριστής – Η οικογένεια δωρίζει τα όργανά του

Πάτρα: 15χρονος μεταφέρθηκε νεκρός στο Καραμανδάνειο

«Έφυγε» ξαφνικά από τη ζωή 18χρονος μαθητής ΕΠΑΛ στη Λάρισα

Δεν έχουν τέλος οι αιφνίδιοι θάνατοι που σημειώνονται στη χώρα μας

 

Ξαφνικό θάνατο του 44χρονου επιχειρηματία Σαράντου Γερογιαννάκη. Έφυγε από ανακoπή καρδιάς - ΕΓΡΑΦΕ KAI ΕΙΡΩΝΕΥΟΤΑΝ ΤΟΥΣ ΑΝΕΜΒΟΛΙΑΣΤΟΥΣ!!!

 Καταρρέουν επιχειρηματίες, γιατροί, αθλητές, δημοσιογράφοι

Λαμία: Πέθανε γνωστός γιατρός – Τον βρήκαν νεκρό στο κρεβάτι του

Καρδίτσα: Νεκρό βρέφος 16 ημερών

Θλίψη στον δημοσιογραφικό κόσμο: Έφυγε από τη ζωή αιφνίδια ο δημοσιογράφος Παναγιώτης Τζένος

ΠΑΤΡΑ: Τους σημάδεψε ο χάρος στο ρινγκ

Ακόμη 24 ώρες γεμάτες ξαφνικούς θανάτους

Να τους λέμε αδόκητους

9 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2023 17:01

·          

 

Θάνατος 53χρονου ναυτικού στον Πειραιά!

Σοκ στο Λάλα Ηλείας: 15χρονος μαθητής βρέθηκε νεκρός

Βαρύ πένθος στην Κάλυμνο: Πέθαναν δύο νέοι άνθρωποι

Ιωάννινα: Πένθος στο ΕΚΑΒ «έφυγε» αιφνίδια από τη ζωή 48χρονη διασώστης

ΑΕΚ – Παναθηναϊκός: Πέθανε από ανακοπή καρδιάς φίλαθλος της ΑΕΚ

Eπιδημία ξαφνικών θανάτων: «Έσβησε» χωρίς αιτία 15χρονος μαθητής – «Έφυγαν» 51χρονος στην Λαμία & 60χρονος στην Λάρισα!

Χθες «έφυγε» από την ζωή και ο γνωστός δημοσιογράφος Π.Τζένος

Πέθανε ξαφνικά 32χρονος άντρας στο Κηπάκι Τρικάλων

Πέθανε ξαφνικά ο γιατρός Γιώργος Σταματόπουλος στο κέντρο της Λαμίας

Πέθανε ξαφνικά ο αρχιφύλακας Μάνος Παγώνης στο σπίτι του στον Πειραιά

Πέθανε στον ύπνο του ο σκηνοθέτης της ΕΡΤ Απόστολος Τσιτσούλης -Τον βρήκε νεκρό ο γιος του

Τραγωδία στον Βόλο: 21χρονος πήγε σε φιλικό σπίτι, έπεσε ξαφνικά σε κώμα και πέθανε

 

Eκοιμήθη στα 55 του ο Καθηγουμένος της Μονής Αγίου Γεωργίου Αστακού- Στην Παραβόλα η κηδεία

O Ν. Μπαφατάκης-συντονιστής των υγειονομικών σε αναστολή Άρτας δυστυχώς…

Αιμιλία Υψηλάντη: Πέθανε η μοναχοκόρη της ηθοποιού σε ηλικία 55 ετών

Νέο σοκ: Νεκρός από ανακοπή καρδιάς 20χρονος ποδοσφαιριστής στην Καρδίτσα

Πέθανε ξαφνικά ο καθηγητής Νομικής του ΑΠΘ Λάμπρος Μαργαρίτης

Από ανακοπή “έφυγε” ο Στάθης Δετοράκης

Βρέθηκε νεκρή γνωστή ξενοδόχος μητέρα τριών κοριτσιών

 

Δήμος Τροιζηνίας - Μεθάνων: Πέθανε ξαφνικά ο δήμαρχος Σπύρος Πολλάλης

 

Καρδίτσα: Θρήνος για τον 20χρονο Ηλία στο Μουζάκι - «Ήταν μια χαρά και ξαφνικά κατέρρευσε στο γήπεδο»

 

Την Πέμπτη 12 Ιανουαρίου 2023 στις 3 το μεσημέρι θα τελεστεί η κηδεία του 22χρονου Δημήτρη Σκόνδρα, ο οποίος κατέρρευσε το περασμένο Σάββατο 7/1 ενώ εργαζόταν στην επιχείρηση του πατέρα του που διατηρεί στην Πάτρα.

Πέθανε ο δημοσιογράφος Κίμων Τρουπής

 

 

Κρήτη: Οδηγός έπαθε ανακοπή και πέθανε στο τιμόνι – Στο αντίθετο ρεύμα το ΙΧ

Σοκ στην Καλαμπάκα. Πέθανε ξαφνικά στα 54 του ο αδελφός του αντιδημάρχου Γ. Θώμου

 

Στο πένθος ο κλάδος των ξενοδοχοϋπαλλήλων στα Χανιά

Έφυγε ξαφνικά από την ζωή ο Αργύρης Κουκουβιτάκης

Χανιά: Τραγωδία στην Κίσαμο | Τον βρήκε νεκρό ο πατέρας του

Τρισάγιο στη μνήμη 26χρονης αστυνομικού που πέθανε εν ώρα υπηρεσίας

Τραγωδία: Βρήκαν το 3,5 ετών παιδί τους νεκρό

Τραγωδία στο Μεσολόγγι: Δρομέας υγείας ξεψύχησε στο στάδιο

Τραγωδία στη Λάρισα: Βρέθηκε νεκρός 37χρονος μέσα στο σπίτι του

Τραγωδία στη Λάρισα: «Έφυγε» γνωστός επιχειρηματίας – Το σπαρακτικό «αντίο» του αδερφού του

Τραγωδία στη Θεσσαλονίκη: Βρήκε νεκρή την 26χρονη αδερφή του

Τραγωδία στα Φάρσαλα: Αγοράκι 3,5 ετών βρέθηκε νεκρό μέσα στο σπίτι του

Τραγικός θάνατος: Τον εντόπισε νεκρό η γυναίκα του στην αυλή

Πήγε για τρέξιμο και δεν γύρισε ποτέ: Βρέθηκε νεκρός 53χρονος αργά το βράδυ στο Μεσολόγγι

Πέθανε οδηγός των ΚΤΕΛ ενώ έπινε καφέ – Κατέρρευσε μπροστά στους συναδέλφους του

Πάτρα: Αυτή είναι η φοιτήτρια που έσωσε από βέβαιο θάνατο έναν άντρα σε πυλωτή πολυκατοικίας

Νέο χτύπημα. Έφυγε από τη ζωή στα 44 της η Μαρία

Λέσβος: Νεκρό 8 μηνών βρέφος, το βρήκε στην κούνια η μητέρα του

 

Λάρισα: Νεκρός βρέθηκε 37χρονος μέσα στο σπίτι του

Κρήτη: Τρεις αιφνίδιοι θάνατοι σε Χανιά, Ηράκλειο και Ρέθυμνο μέσα σε λίγες ώρες

Κρήτη: Τον βρήκαν νεκρό, πεσμένο στο δρόμο

Κρήτη: Κατέληξε 40χρονη από «κεραυνοβόλο μυοκαρδίτιδα»

Κόρινθος: Βρέθηκε νεκρός μέσα στο διαμέρισμα που είχε νοικιάσει και έμενε

Θρήνος στον Βόλο – Νεκρός 10χρονος μαθητής

Θλίψη στην Πύλη Τρικάλων: “Έφυγε” ξαφνικά στα 61 του ο συνεργάτης του δημάρχου, Γιώργος Γώγος

Θλίψη στα Τρίκαλα: Πέθανε ξαφνικά ο αστυνομικός Γιώργος Παππάς και αφήνει πίσω του 3 παιδιά

Θεσσαλονίκη: Θρήνος για τον ξαφνικό χαμό 31χρονης νηπιαγωγού

Βρέθηκε νεκρή στο διαμέρισμά της

Εκφράζουν τη βαθύτατη θλίψη τους για τον αδόκητο χαμό της Ειρήνης Μαγκώνη

Γρεβενά: Πέθανε ο οδηγός ΚΤΕΛ που κατέρρευσε λίγο πριν το δρομολόγιο για Αθήνα – Αφήνει πίσω σύζυγο και 3 παιδιά

Βόλος: Παρέμβαση εισαγγελέα για το θάνατο 10χρονου από οξεία μυοκαρδίτιδα

Απίστευτη τραγωδία στην Καρδίτσα: Μάνα και γιος πέθαναν με διαφορά λίγων λεπτών

 

 

υ ράβδιζε ελιές

 

Νέα ΞΑΦΝΙΚΙΤΙΔΑ στην Κρήτη! 42χρονος έπεσε νεκρός την ώρα που ράβδιζε ελιές

 

 

 

 

 

 

Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

 

Η βελούδινη («soft») γλώσσα πού απαλύνει τραγωδίες

«Η γλώσσα κόκκαλα δεν έχει και κόκκαλα τσακίζει» λέει η λαϊκή παροιμία υπογραμμίζοντας ότι η γλώσσα δεν είναι μόνο ένα όργανο επικοινωνίας.  Η αναφορά είναι στη δύναμη της γλώσσας να πληγώσει, να συντρίψει έναν άνθρωπο αν ειπωθούν σκληρές κουβέντες. Δεν είναι αυτό όμως το μόνο πράγμα πού μπορεί να κάνει η γλώσσα. Η γλώσσα μπορεί να γίνει και μέσο εξουσιαστικής επιβολής πάνω στους ανθρώπους. Γιατί όλοι οι άνθρωποι δεν έχουν συνειδητοποιήσει τη δύναμη τής γλώσσας και δεν ξέρουν να αποφεύγουν τις παγίδες της. Έτσι, μπορούν αυτοί πού το έχουν, να  χρησιμοποιούν αυτό το όπλο για να οδηγούν τους άλλους εκεί όπου θέλουν (κραυγαλέο παράδειγμα τα στελέχη της παγκοσμιοποιητικής ελίτ με τους ακολούθους τους και τα διάφορα ινστιτούτα, ιδρύματα, Μ.Κ.Ο κ.λ.π. πού ειδικεύονται στην κατασκευή συνειδήσεων κατασκευάζοντας και τις κατάλληλες γλώσσες γι αυτόν τον σκοπό) Μ’ αυτόν τον τρόπο πολύ συχνά οι εξουσίες χρησιμοποιούν τη γλώσσα για να επιβάλουν υποσυνείδητα τις απόψεις και τις εντολές τους στην πλέμπα.

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΓΧΙΣΗ ΜΕΡΟΣ Β΄ ΜΕ ΠΟΙΟΥΣ ΝΑ ΠΑΜΕ ΚΑΙ ΠΟΙΟΥΣ ΝΑ ΑΦΗΣΟΥΜΕ;

 

Είχα γράψει σε προηγούμενη ανάρτηση το σοκ πού αποτέλεσε-όχι μόνο για μένα- η συνειδητοποίηση του τι εννοούν αυτοί μιλώντας για επανεκκίνηση, τη δικιά τους επανεκκίνηση. Δε νομίζω να χρειάζεται διευκρίνιση για το ποιοι είναι Αυτοί. Αυτοί είναι οι αφέντες του κόσμου, τα Διευθυντήρια, οι ελίτ και οι γνωστοί με διάφορες παρόμοιες ονομασίες, είναι το στρατόπεδο πού ο κόσμος στις Πλατείες, εκείνα τα μακρινά πια χρόνια ,είχε υποδείξει με την θολή συνειδητοποίηση  των τότε καιρών, σαν βασικό αντίπαλο και είχε ονομάσει τη νέα αντίθεση πού ξεπερνούσε τις παλιές «Αυτοί κι εμείς, δεν υπάρχει τίποτα άλλο» Με την περίπτωση του κορωνοϊού τους είδαμε να ορθώνονται ξανά απέναντί μας με όλη τη μεγαλοπρέπειά τους. Είχα μιλήσει σ’ αυτό το πρώτο μέρος της ανάρτησης για το πώς κοιτάξαμε κάποια στιγμή γύρω μας και είδαμε όλον τον κόσμο όπως τον ξέραμε να μην υπάρχει πια, να έχει σωριαστεί σε ερείπια, με την δική τους βέβαια επέμβαση
Εδώ τώρα θα πω για τους δικούς μας ανθρώπους, τι έγινε όταν τους αναζητήσαμε για να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε κι όταν αναρωτηθήκαμε σε ποια κατάσταση είμαστε εμείς μετά από τη λαίλαπα πού πέρασε, όπως έζησα εγώ αυτήν την αναζήτηση. Λοιπόν, οι δικοί μας άνθρωποι ήταν κι αυτοί μέσα στα χαλάσματα, δεν είχαν μείνει όρθιοι, όπως δεν μείναμε κι εμείς

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΓΧΙΣΗ ΜΕΡΟΣ Α΄ Η ΑΟΡΑΤΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ

 

Αυτό το κείμενο το είχα γράψει μετά από μιά μεγάλη απουσία μου από το φέις μπουκ για να εξηγήσω τούς λόγους πού έλειπα. Επειδή όμως δεν έχω τελικά αποφασίσει ακόμα να επιστρέψω, σα να με κρατάει κάτι να μην προχωρήσω, το βάζω εδώ μέχρι την τελική απόφαση.
Νάμαι κι εγώ πάλι εδώ μετά τη μεγάλη σύγχυση. Είναι πολύς καιρός πού δεν μπήκα στο ηλεκτρονικό αυτό καφενείο (έτσι το έβλεπα πάντα το F/B). Μήνες ολόκληρους, σχεδόν ένας χρόνος. Ολική απουσία ούτε τα μηνύματα δεν έμπαινα να δω, εγώ πού περνούσα αρκετό χρόνο κάθε μέρα στα πηγαδάκια του. Πού ήμουνα; Πουθενά. Στην κυριολεξία. Είχα χάσει το έδαφος κάτω από τα πόδια μου και προσπαθούσα να πατήσω κάπου. Σε σύγχυση. Πού την προκάλεσε ο κόβιντ. Όχι δεν  μού έκανε την τιμή να με επισκεφτεί, ούτε ήμουνα άρρωστη. Απλά, κάποια στιγμή μού ήρθε μια αναλαμπή.
 Συνέβηκε εκεί πού ακολουθούσα μοιρολατρικά την πορεία όπου μας έβαλαν τα νέα δεδομένα αν και είχα τις αμφιβολίες μου ότι ο ιος αυτός γεννήθηκε από μόνος του και δεν τον γέννησαν, όμως δεν είχα πιστέψει και ότι δεν υπάρχει γι αυτό τηρούσα σε γενικές γραμμές τις οδηγίες. Παράλληλα συνέχιζα με τους φίλους τις ίδιες συζητήσεις πού είχαμε ανοίξει από πριν και με τους ίδιους ανθρώπους πού είχαμε φτιάξει έναν κύκλο, μια άτυπη παρέα μέσα στο F/B αλλά και με μερικούς/-ές και έξω απ’ αυτό, για τους ίδιους στόχους και για τη μεγάλη μας έγνοια, πώς θα μπορούσε να συγκροτηθεί ο χώρος στον οποίον είχαμε ενταχθεί, ο χώρος του δημοκρατικού πατριωτισμού. Τότε ήταν η στιγμή πού κοίταξα  γύρω μου και συνειδητοποίησα ότι περπατάω πάνω στα ερείπια ολόκληρου του κόσμου πού ήταν ο δικός μου αλλά είχε καταρρεύσει ύπουλα, αθόρυβα και δεν είχε απομείνει τίποτα.

ΤΥΧΑΙΑ ΔΕΙΓΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗ ΓΛΩΣΣΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ:

 

 «ΠΛΗΓΩΣΑ ΤΟΥΣ ΣΥΜΠΟΛΙΤΕΣ ΜΟΥ»

             Πληγωμένοι κι οι δυό απ’ του κόσμου την οργήήήή
             μαύρες ώρες περνούμε σ’ αυτή τη ζωήήήή
Στην εργαλειοποίηση του τρόμου δεν θα μπορούσε παρά να προσθέσει κάτι μια ορισμένη χρήση της γλώσσας πού να δίνει άλλη χροιά σ’ αυτά πού πραγματικά συμβαίνουν.
Ο σατράπης πού στέκεται επάνω μας με τον βούρδουλα για να πετύχει με όλων των ειδών τους εκβιασμούς την ακινητοποίηση και την παραπέρα οικονομική εξόντωση και πολιτική περιθωριοποίηση ενός ρημαγμένου και σαστισμένου λαού ώστε να πάρει εύσημα από τα μεγάλα αφεντικά του, δείχνει ότι μπορεί να αλλάζει στυλ όταν κάτι  έφτασε να αφαιρεί από την πειθώ του. Τότε γίνεται ένα μικρό παιδάκι πού έκανε αταξίες και στενοχώρησε τη μαμά του δηλώνοντας ότι δεν θα το ξανακάνει (στην κυριολεξία), δεν ζητάει όμως συγνώμη, όλα κι όλα μην του πάρουμε και τον αέρα

ΘΕΩΡΙΕΣ ΣΥΝΟΜΩΣΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΡΩΝΟΪΟΣ: ΜΗΠΩΣ ΣΥΝΑΝΤΙΟΥΝΤΑΙ ΚΙ ΑΣ ΜΗΝ ΤΟ ΘΕΛΟΥΜΕ;

 

Τώρα με το θέμα του κορωνοϊού ακούμε πολύ συχνά αυτόν τον όρο «Θεωρίες Συνομωσίας»γι αυτό θεωρώ ότι καλό είναι να εξετάσουμε ξανά τη σημασία του.
Ή μάλλον όχι ακριβώς το τι ήθελε να περιγράψει τότε πού δημιουργήθηκε αλλά τι έφτασε να σημαίνει σήμερα.

ΘΕΩΡΙΕΣ ΣΥΝΟΜΩΣΙΑΣ: ΕΝΑ ΤΣΟΥΒΑΛΙ ΓΙΑ ΝΑ ΡΙΞΟΥΜΕ ΜΕΣΑ Ο,ΤΙ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΑΠΑΞΙΩΣΟΥΜΕ
Σήμερα είναι η λέξη- κλειδί για να σταματήσει οποιαδήποτε συζήτηση και οποιαδήποτε επιχειρηματολογία  πάνω σε ένα θέμα και να απαξιωθεί εντελώς αυτός/-ή πού κατηγορήθηκε ότι καταφεύγει σε τέτοια ανυπόληπτα μέσα. Οι ίδιες όμως οι θεωρίες συνομωσίας προτρέπουν να σκεφτούμε μήπως αυτή η εικόνα είναι προϊόν συνομωσίας κι αυτή, μήπως εξυπηρετεί τον κόσμο των παρασκηνίων και των ελίτ της παγκοσμιοποίησης οι οποίες δεν λειτουργούν βέβαια με ανοιχτές συνελεύσεις και αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες ούτε δημοσιεύουν τα σχέδιά τους στη Διαύγεια. Μήπως είναι με τη δική τους παρέμβαση  πού φτιάχτηκε αυτό το τσουβάλι πού ονομάστηκε ΘΕΩΡΙΕΣ ΣΥΝΟΜΩΣΙΑΣ για να ρίχνεται εκεί μέσα οποιαδήποτε θεωρία τείνει να κατανοήσει και να ξεσκεπάσει αυτά τα σχέδιά τους μαζί με ανοησίες και εξώφθαλμες γελοιότητες (μερικές φορές κατασκευασμένες από τα ίδια κέντρα για να παρουσιάσουν σαν γελοιότητα ο,τιδήποτε στο οποίο κολλήσαν την ταμπέλλα «θεωρία συνομωσίας»)
Χρειάζεται ένα κοινό στοιχείο πάντως για να χαρακτηριστεί μια πρόταση θεωρία συνομωσίας : η αναζήτηση κάποιου σκοτεινού σχεδίου στο οποίο οι άνθρωποι , με τη βεβαιότητα ότι υπάρχει, προσπαθούν να φτάσουν ψηλαφητά, με υποθέσεις, συνήθως οδηγούμενοι από το αποτέλεσμα των γεγονότων. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΞΗ ΜΙΑΣ ΤΕΤΟΙΑΣ ΕΡΕΥΝΑΣ, ούτε απαξίωση ούτε ύμνος. Κάθε τέτοια θεωρία κρίνεται μόνη της αν, παρόλο υποθετική, μοιάζει λογική και κοντά στην πραγματικότητα. Στην αρχή μόνο έτσι μπορεί να κριθεί στη συνέχεια όμως, και έχουμε πολλές τέτοιες περιπτώσεις, μπορεί να βρεθούν και αρχεία και μαρτυρίες πού να δείχνουν ότι αρκετές από τις απαξιωμένες θεωρίες συνομωσίες είχαν πιάσει κέντρο. Αρκετές όχι όλες. Το τσουβάλι αυτό πού ονομάστηκε ΘΕΩΡΙΕΣ ΣΥΝΟΜΩΣΙΕΣ στην πραγματικότητα δεν υπάρχει. Κάθε θεωρία πρέπει να κριθεί ξεχωριστά, μπορεί να ξεσκεπάζει αλήθειες μπορεί να είναι και για γέλια, εμείς θα το κρίνουμε όπως κρίνουμε και οποιαδήποτε άλλη ερμηνεία μας προτείνεται για την πραγματικότητα.

Η ΛΑΪΚΗ ΠΟΙΗΤΡΙΑ ΑΝΤΩΝΟΥΣΑ ΚΑΜΠΟΥΡΟΠΟΥΛΑ (1790-1875) ΜΕΡΟΣ Β΄: ΜΕΡΙΚΑ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ

 Σήμερα θα λεγόταν Αντωνία Καμπουράκη.Η κατάληξη -οπούλα σήμαινε για κείνη την εποχή ότι είναι κόρη Καμπουράκη,ότι αυτό είναι το πατρικό της επίθετο.Η Αντωνούσα υπέγραφε πάντα με το πατρικό της παρόλο ότι είχε κάνει δύο γάμους.Ο δεύτερος γάμος ήταν κάτι συνηθισμένο και αποδεκτο- τότε λόγω τών πολλών θανάτων, όχι όμως και να κρατάει παντρεμένη γυναίκα το πατρικό της επίθετο,δεν ξέρω όμως να πω παραπέρα για το τι σήμαινε αυτό.Μερικές πληροφορίες πού κατάφερα να συγκεντρώσω γι αυτή από σκόρπιες αναφορές και από τα βιβλία της:

ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ 21 ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ: Η ΛΑΪΚΗ ΠΟΙΗΤΡΙΑ ΑΝΤΩΝΟΥΣΑ ΚΑΜΠΟΥΡΟΠΟΥΛΑ

 

ΜΕΡΟΣ Α΄: “ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΡΑΓΙΚΑ”

Με αφορμή τη φετεινή επέτειο θα κάνω ένα αφιέρωμα σ'αυτή τη γυναίκα πού το πέρασμά της από την ιστορία το σκέπασε πια η λήθη και η σιωπή,μιά σιωπή πού η ίδια δεν αποδέχτηκε ποτέ σαν μοίρα τής γυναίκας και πάλεψε μ'όλες τις δυνάμεις της για να τη σπάσει.

 Το 1840 εκδίδεται στην Ερμούπολη τής Σύρου ένα βιβλίο πού έπεσε σαν κεραυνός στην κοινωνία τής εποχής.ήταν το πρώτο βιβλίο με γυναικείο όνομα πού κυκλοφορούσε στον ελληνικό χώρο επώνυμα.Το μέγεθος τού τολμήματος μπορούμε να το συλλάβουμε μόνο αν μεταφερθούμε σ'εκείνη την εποχή και στούς περιορισμούς πού είχαν οι γυναίκες.Δυό γυναίκες είχαν γράψει μόνο πριν την Αντωνούσα.Η μία,η Ελισσάβετ Μουτζάν-Μαρτινέγκου ήταν ουσιαστικά φυλακισμένη στη Ζάκυνθο από τούς άντρες τής οικογένειάς της και δεν μπόρεσε τίποτα να δημοσιεύσει όσο ζούσε.Η άλλη,η Ευανθία Καίρη,αδελφή τού ιδιόμορφου και αιρετικού ιερέα και φιλόσοφου Θεόφιλου Καίρη και γνωστή σαν η πιό μορφωμένη τότε γυναίκα τής Ελλάδας,είχε κυκλοφορήσει δυό βιβλία:το ένα με τίτλο “Επιστολή προς τας φιλλεληνίδας” το 1825 πού ήταν μιά έκκληση στις γυναίκες τής Ευρώπης να επέμβουν για να σώσουν τις ελληνίδες πού αυτοκτονούσαν ομαδικά για να μην πέσουν στα χέρια τών Τούρκων (στην επιστολή αυτή γίνεται λόγος όχι μόνο για ένα αλλά για πολλά Ζάλογγα).Το άλλο με τίτλο “Νικήρατος” ήταν θεατρικό.Όμως τα βιβλία αυτά δεν ήταν επώνυμα και στη θέση τού συγγραφέα γράφαν:Ελληνίδος τινός.Μόνο αργότερα πιστοποιήθηκε ότι ανήκαν στην Ευανθία Καίρη.Ο αδελφός της στον οποίο χρωστούσε την εκπαίδευσή της,θεώρησε ότι να κυκλοφορήσει ένα βιβλίο με το όνομά της ξεπερνούσε τα όρια τής “γυναικείας αιδούς” και την απέτρεψε να κάνει κάτι τέτοιο.Ο Αδαμάντιος Κοραής με τον οποίο είχε αλληλογραφία από τη μεριά του τής έγραψε ότι θα τής έφερνε επικίνδυνη ζάλη ένα κατόρθωμα πού δεν είχε κάνει καμιά άλλη γυναίκα και την απέτρεπε κι αυτός.Μπρος σ'αυτές τις νουθεσίες η Ευανθία Καίρη,αφού κυκλοφόρησε ανώνυμα τα βιβλία της,σταμάτησε εντελώς να γράφει δημόσια.

To 1840 πού εκδόθηκεντο βιβλίο τής Αντωνούσας δεν φαινόταν να είχαν αλλάξει και πολύ τα πράγματα ούτε καμιά άλλη γυναίκα είχε τολμήσει να βάλει το όνομά της σε κείμενο.Γι αυτό η τεράστια έκπληξη όταν κυκλοφόρησε το βιβλίο με την γυναικεία υπογραφή.Τίτλος του:”Ποιήματα τραγικά εμπεριέχοντα διαφόρους πολέμους τής Κρήτης επί τής ελληνικής επαναστάσεως συντεθέντα και εκδοθέντα υπό Αντωνούσας Καμπουροπούλας”Εν Ερμουπόλει,εκ τής τυπογραφίας Γεωργίου Πολυμέρη,1840.
Η έκπληξη μεγάλωνε με το άνοιγμα τού βιβλίου πού είχε σοκάρει την κοινωνία τών μορφωμένων.Η γυναίκα πού είχε τολμήσει να γράψει στα παλιά της τα παπούτσια την απαιτούμενη “γυναικεία αιδώ” και να βάλει φαρδύ πλατύ το όνομά της στο εξώφυλλο τού βιβλίου της και να καταφύγει μάλιστα στην εγγραφή συνδρομητών για να καταφέρει την έκδοση,δεν έκανε μόνο αυτό,αλλά στον πρόλογό της τάσσεται υπέρ τής γυναικείας χειραφέτησης,χωρίς να χρησιμοποιεί τον όρο αλλά μ'έναν τόσο ξεκάθαρο και απερίφραστο τρόπο πού δεν θα το έκανε όχι μόνο καμιά γυναίκα τής εποχής της αλλά θα χρειαζόταν να περάσουν πολλά χρόνια για να επαναληφθεί αυτός ο άμεσος τρόπος,ο μη απολογητικός πού συνηθίζαν και συνηθίζουν σ'έναν βαθμό ακόμα οι γυναίκες τού κινήματος (σα να ζητούν συγνώμη πού τόλμησαν να θέσουν γυναικείο ζήτημα).